Kip Maria (6)

Als ik Maria via de diercommunicatie benader, krijg ik geen woorden door. Het zijn voornamelijk gevoelens. Alle aandacht tijdens het feestje vond ze erg leuk. Ze vermaakte zich vooral met het samen eten: de kinderen hadden vaak voer op hun hand en er lagen steeds graantjes op het kleed die ze oppikte.
Aanraken en oppakken hoeft niet zo van haar. Het aanraken wat de oudste deed (tegen haar aan ‘pikken’) is taal die ze verstaat. Dus mijn interpretatie dat ik dat pesterig vond, klopt niet. Onze zoon had gelijk: dat is kippentaal.
Het samen doen schijnt voor kippen belangrijk te zijn, dus de hele middag al die activiteit op het podium was inderdaad echt háár feestje.
Via haar zie ik hoe nieuwsgierig kippen zijn en ik zet daar het beeld van kippenhokken naast. Ik zie dat daar veel te weinig gebeurt, hokken zijn al gauw veel te saai.
Maria voelt als een relaxte kip die veel kan hebben. De andere dieren in het schip zijn geen bedreiging voor haar.
Ik vraag haar hoe het is om een ei te leggen en ze geeft me het gevoel dat het een domme vraag is. Je legt gewoon een ei.
Als ik haar het beeld geef van andere kippen, zie ik meteen dat kippen een competitie vormen voor elkaar. Je kunt er dan wel makkelijker mee communiceren, maar op dit moment vindt Maria het wel relaxed zonder andere kippen. Kippen onderling moeten altijd opletten dat ze niks tekort komen, ze moeten altijd alert zijn op elkaar.
Ik ga me wagen aan een ander ‘dom’ onderwerp: het poepen. Daarin is Maria heel helder: het loopt lekkerder als je het kwijt bent.
Als laatste vraag ik haar of ze tevreden is met hoe we haar al vroeg op de avond in de afgedekte kooi zetten. Nu hoor ik wel woorden: ‘Ik ben niet gek, hoor, ik hoor jullie wel.’

Nu we Maria van dichtbij meemaken, wordt duidelijk dat onze uitdrukkingen niet zomaar uit de lucht gevallen zijn:
- Een graantje meepikken.
- Er als de kippen bij zijn (tijdens het schoonmaken van de grond vanochtend, stoof Maria op me af om het doekje uit m’n handen te trekken en er snel mee vandoor te gaan).
- Het lijkt hier wel een kippenhok (echt waar: één kip is te doen qua geluid, maar ik zou niet graag in een overvol hok met kippen zitten).
- Met de kippen op stok (alhoewel Maria dus niet gek is).
- Van een kale kip kun je niet plukken (Maria heeft gelukkig een rijk gevulde verenpracht die ze keurig verzorgt).

Kip Maria (5)

We hebben een wonderbaarlijke kip in huis, realiseren we ons.
Maria maakt zelf kenbaar dat ze wakker is en er wel uit wil. Pas om half 10 legt ze een ei. Ik hoor van iemand dat kippen in het donker moeten leggen en niet gestoord mogen worden. Nou, Maria doet het allemaal met het grootste gemak gewoon waar wij bij zijn.
Het enige dat ze niet leuk vindt is de stofzuiger. Dan rent ze door de kamer. De andere dieren vinden de stofzuiger ook nooit leuk, maar daar ben ik gevoelloos voor: elke dag wordt het minstens één keer gebruikt.
Vandaag vieren we een verjaardag en Maria lijkt wel het middelpunt in plaats van de jarige. Ze is de hele dag op het podium te vinden waar ik haar kistje als troon heb neergezet (en waar ze nauwelijks op zit). Altijd zitten er jongelui bij haar om haar te voeren en met haar te spelen. Soms gaat ze lekker in een hoekje liggen of wroet ze ontspannen in haar veren.
Iedereen die komt moet lachen om haar, maar gek genoeg verbaast het ook niemand. Morgen in alle rust maar es met haar babbelen en evalueren.

Kip Maria (4)

Maria heeft weer een ei gelegd. Beide eieren gaan later de dag in de appeltaart voor het verjaardagsfeest morgen. Ik vind het een mooi idee dat we de eerste eieren met z’n allen delen.
Het is zaterdag, er lopen meer mensen rond maar Maria vindt alles best. Ze keutelt er lekker doorheen. Rode sokken zijn een trigger voor haar: ze pikt er graag naar. Maar ze heeft een afgebrande snavel dus het doet niet zeer.
Als het rustig is in huis, zoekt ze een lekker plekje op de bank naast de kat.
Ze ontdekt dat het zaagsel in het hok van de cavia lekker is om zich in te wentelen. Ze harkt het bij elkaar en stopt het onder haar vleugels. Schijnen ze met zand ook te doen. Als ze later opstaat, schudt ze zich midden in de kamer lekker uit…
‘Hebben jullie weleens kippen in huis gezien?’ vraag ik. Nee, dat heeft niemand en ik vraag me af waarom niet. ‘Misschien het gepoep?’ oppert iemand. Maar ach, dat is wel te doen. Er zit een systeempje in. Als er één keer wat komt, volgt er snel een tweede en derde keer. En dan is het weer een tijd rustig. Ik koop babydoekjes en ruim alles zo snel mogelijk op. Want er kan een behoorlijk indringende lucht aan zitten.
’s Avonds laat, als ze weer in haar hok zit, leg ik contact en ik begrijp dat ze haar ogen uit kijkt. Ze zou graag in de grond willen wroeten, maar ik leg haar uit dat ik dat niet kan realiseren. Ze heeft het nog even te doen met het zaagsel van de cavia en het stro en hooi in haar eigen hok. En het communiceert makkelijker met kippen, hoor ik. Tja, dat kan ik me voorstellen. Of ik me wat meer kan openstellen. Zal dit kipje hier zijn opdat ik me wat opener stel voor deze manier van communiceren? Normaal gesproken doe ik dat niet actief met onze dieren.

Kip Maria (3)

Kip Maria (2)

Als ik het hok van Maria opendoe en ze eruit loopt, zie ik een ei liggen. Wauw! Daar had ik geen moment aan gedacht.
Maria draait vandaag de dag mee zoals die hier loopt. De gewone huishoudelijke dingen, de gesprekken die ik met mens en dier via de telefoon heb. Tussendoor loop ik steeds met het fototoestel omdat het zo’n leuk gezicht is allemaal: kip op bank, kip bij ara, kip bij cavia, kip bij oven, kip drinkend uit de waterbak van hond en katten. Het is echt genieten zo’n kipje in huis.
Het is zo'n leuk diertje dat de mensen bij wie ze vandaan komt haar vast missen, dus ik geef haar netjes op bij Amivedi. Wat ik via de diercommunicatie vermoed, is dat ze onder een hek is doorgekropen en aan de wandel is gegaan. Maar ik vertrouw de info niet helemaal. Maria heeft naar mijn idee nog teveel indrukken te verwerken om echt te communiceren. Eerst maar even acclimatiseren hier.
Als de dochters thuiskomen, zit Maria er op haar kistje bij de bank gezellig bij. Na het eten wordt ze onrustig en kijkt steeds omhoog. ‘Volgens mij moet ze naar bed toe,’ zeg ik, wat een lachsalvo oplevert bij de meiden. Maar het klopt wel. We zetten Maria in haar kooi, dekken het af met een doek zodat ze rust heeft en we horen haar de hele avond niet meer.

Kip Maria (1)

Je kunt het leven maar het beste gewoon nemen zoals het valt. Donderdag 9 februari kom ik terug van boodschappen doen en er flitst een jonge knul langs me als ik naar de trap naar ons schip loop. ‘Ik heb een kip bij jullie aan boord gezet,’ zegt hij. ‘O, wat leuk,’ reageer ik meteen. En ja hoor, daar loopt een witte kip.
Daadkrachtig als ik kan zijn, doe ik een paar aanpassingen aan het kleine houthok en de kip heeft een hok. Maar veel te veel ingangen voor bunzingen, ratten en wezels. Bovendien vriest het nog en krijg ik het niet tochtvrij. Twee weken geleden is de laatste fret overleden en dat hok kan nu goed dienst doen als tijdelijk kippenhok. Ik zet het weer terug in de kamer, hooi erin, kip erin. Snel naar de winkel om kippenvoer te kopen en dan weer weg naar de afspraak die ik ergens heb. In de tussentijd heb ik even rustig gezeten om naar de kip uit te zenden dat de situatie is zoals ze is, dat ze welkom is, dat we op dit moment voor haar zullen zorgen en dat we later wel verder praten.
Als ik terugkom, blijkt de kip Maria te heten. Mijn zus had een van de dochters aan de lijn gehad en ze vond het een onbevlekte ontvangenis om op deze manier zomaar ineens een kip te krijgen.
Maria heeft in haar kooi al goed gegeten en na twee uur in de kooi wil ze er wel uit. Vanaf het moment dat ze eruit stapt, lijkt Maria helemaal op haar plaats. Ze loopt rustig rond, bekijkt alles, maakt kennis met de hond, de katten en de ara en gaat een rondje door het terrein van de cavia. Die heeft zijn plekje onder de stok van de ara. Er staan twee dozen voor hem en voor de zekerheid maken we in beide dozen twee vluchtuitgangen zodat hij altijd een uitweg heeft.
Ik sms mijn man tactisch dat Maria er vanavond ook is en blijft logeren. Meteen belt hij op: ‘Wie is Maria?’ Vorige week kwam hij met een aangereden kraai aan die ons schip als hospice heeft gebruikt en de kleine gierzwaluw heeft hij ook in huis gebracht, dus ik verwacht niet veel tegengeluid. Maria helpt een handje mee door meteen een lekker plekje op hem te zoeken als hij ’s avonds op de bank ligt. Daarna komt ze bij mij zitten.
Wat moeten we nou weer met een kip in huis?

Muizen teisteren Tweede Kamer

"Muizen teisteren Tweede Kamer" kopte de Stentor gisteren op pagina 3. Een enkele keutel in de hoek van de keuken zorgde ervoor dat deze geen certificaat kreeg afgelopen november. De keuken voldeed niet aan de kwaliteitseisen.
Voor mij een leuke aanleiding om de muizen aldaar eens te spreken. Ik vertel de diertjes van het krantenartikel en hoor: “Wij wonen hier. Zij niet.”
Eigenlijk zijn we hiermee al uitgepraat want ze hebben groot gelijk, vind ik.
Maar nu ik ze toch ‘aan de lijn’ heb, babbelen we wat door. Ik vertel dat ze in het gebouw van de Tweede Kamer wonen.
“Het maakt ons niet uit waar we zijn.”
“Vanuit dat gebouw wordt het land aangestuurd,” ga ik nog even door.
“Dat maakt ons niet uit,” hoor ik weer.
“Hier zit ook de Partij voor de Dieren. Die komen voor de dieren op.”
“Laat ze eten neerleggen!” wordt er enthousiast geroepen.
In beeld geef ik door dat dat waarschijnlijk te ver gaat en dat de PvdD dat vast niet zal doen. ‘Wat heb je dan aan zo’n partij?’ hoor ik teleurgesteld mompelen.
We laten de politiek maar en gaan over tot belangrijker zaken: de lokdoosjes en muizenvallen. De laatste schijnen nieuw te zijn en ik waarschuw de muizen voor beiden terwijl ik in beeld de werking ervan uitleg.
Er werd geopperd, volgens de krant, om een kater in te zetten in het gebouw. Dat vinden de muizen een goed idee. Het is een veel eerlijker strijd dan vallen en gif. Die getuigen van onvermogen van de mens terwijl een kat een appel doet op het reactievermogen van muizen. Katten inzetten is de enige natuurlijke manier, aldus de muizen.
Zoals altijd word ik heel vrolijk van deze dieren. Hun levenslust en plezier is een genot om even bij te vertoeven.
Het is duidelijk dat de mensen overdag geen gevaar zijn voor muizen. “Ook de schoonmakers niet?” vraag ik en ik laat hen schoonmaakkarren zien en mensen die schoonmaken.
Nu worden de muizen alert: “Die zijn niet te vertrouwen… die vertellen alles door!”
In tegenstelling tot de werkende mensen aan de tafels, zijn de mensen die schoonmaken met hun aandacht gericht op muizen. Dat soort mensen moeten dus vermeden worden, weten de muizen!


In het boek "In de Stilte hoor je alles - Piek Stor in gesprek met dieren" is in hoofdstuk 5 meer te lezen over Ongevraagde huisdieren.
Boeken kunnen besteld worden door een mail met naam en adres te sturen naar:
happy.view@xs4all.nl en het bedrag (€25,- + €3,- p&p) over te maken naar
giro 8029936 tnv Happy View te Utrecht