Praten met vrije dieren

Muizen teisteren Tweede Kamer

2012-01-11T05:24:00.000-08:00

"Muizen teisteren Tweede Kamer" kopte de Stentor gisteren op pagina 3. Een enkele keutel in de hoek van de keuken zorgde ervoor dat deze geen certificaat kreeg afgelopen november. De keuken voldeed niet aan de kwaliteitseisen.
Voor mij een leuke aanleiding om de muizen aldaar eens te spreken. Ik vertel de diertjes van het krantenartikel en hoor: “Wij wonen hier. Zij niet.”
Eigenlijk zijn we hiermee al uitgepraat want ze hebben groot gelijk, vind ik.
Maar nu ik ze toch ‘aan de lijn’ heb, babbelen we wat door. Ik vertel dat ze in het gebouw van de Tweede Kamer wonen.
“Het maakt ons niet uit waar we zijn.”
“Vanuit dat gebouw wordt het land aangestuurd,” ga ik nog even door.
“Dat maakt ons niet uit,” hoor ik weer.
“Hier zit ook de Partij voor de Dieren. Die komen voor de dieren op.”
“Laat ze eten neerleggen!” wordt er enthousiast geroepen.
In beeld geef ik door dat dat waarschijnlijk te ver gaat en dat de PvdD dat vast niet zal doen. ‘Wat heb je dan aan zo’n partij?’ hoor ik teleurgesteld mompelen.
We laten de politiek maar en gaan over tot belangrijker zaken: de lokdoosjes en muizenvallen. De laatste schijnen nieuw te zijn en ik waarschuw de muizen voor beiden terwijl ik in beeld de werking ervan uitleg.
Er werd geopperd, volgens de krant, om een kater in te zetten in het gebouw. Dat vinden de muizen een goed idee. Het is een veel eerlijker strijd dan vallen en gif. Die getuigen van onvermogen van de mens terwijl een kat een appel doet op het reactievermogen van muizen. Katten inzetten is de enige natuurlijke manier, aldus de muizen.
Zoals altijd word ik heel vrolijk van deze dieren. Hun levenslust en plezier is een genot om even bij te vertoeven.
Het is duidelijk dat de mensen overdag geen gevaar zijn voor muizen. “Ook de schoonmakers niet?” vraag ik en ik laat hen schoonmaakkarren zien en mensen die schoonmaken.
Nu worden de muizen alert: “Die zijn niet te vertrouwen… die vertellen alles door!”
In tegenstelling tot de werkende mensen aan de tafels, zijn de mensen die schoonmaken met hun aandacht gericht op muizen. Dat soort mensen moeten dus vermeden worden, weten de muizen!

In het boek "In de Stilte hoor je alles - Piek Stor in gesprek met dieren" is in hoofdstuk 5 meer te lezen over Ongevraagde huisdieren.
Boeken kunnen besteld worden door een mail met naam en adres te sturen naar:
happy.view@xs4all.nl en het bedrag (€25,- + €3,- p&p) over te maken naar
giro 8029936 tnv Happy View te Utrecht

Filmpje: In gesprek met koeien

2011-12-27T08:27:00.000-08:00

Als je op deze link klikt, kom je op Petra's blog waar het filmpje met de koeien te zien is.

Samen met deze twee uitspraken van dieren op de boekpresentatie is dit mijn nieuwjaarswens voor iedereen.

Boekpresentatie

2011-12-24T08:17:00.000-08:00

21 december in Zenne, Rotterdam.

Interview Radio Rijnmond - Petra

2011-12-16T02:31:00.000-08:00

21 december is de boekpresentatie in restaurant Zenne in Rotterdam.

"Rotterdammers vinden dit onderwerp gek", aldus de radioman die Petra interviewde.

Des te leuker dat ze 11 minuten besteedden aan het onderwerp:

http://youtu.be/fr9dWZkpcYk

Boekpresentatie in Rotterdam

2011-12-13T06:20:00.000-08:00

Woensdag 21 december om 19.00 uur is er een boekpresentatie in Rotterdam. Feest!!
Wie het leuk vindt om te komen is van harte welkom in restaurant Zenne: www.zenne.nl.
Wel graag van te voren opgeven of je komt ivm de culinaire verrassingen... Opgeven kan bij Happy View: happy.view@xs4all.nl

Boek: In de Stilte hoor je alles

2011-11-13T04:45:00.000-08:00

Het boek "In de Stilte hoor je alles" is te bestellen!
Dikke kaft, gebonden, meer dan 80 foto's, mooie opbouw in hoofdstukken.
We zijn er hartstikke blij mee! Een boek schrijven is een heel proces.
Naar mijn idee was het maanden geleden al klaar, maar steeds weer moest het door een nieuwe ronde waardoor het steeds mooier werd.

Voor wie het wil bestellen: graag even een mail sturen naar happy.view@xs4all.nl (Petra Maartense) met je naam en adres.
Dan €25,- + €3,- p&p overmaken op 8029936 tnv happy View in Utrecht en vanaf de 20ste wordt het dan naar je opgestuurd.
Zegt het voort!

De baviaan

2011-09-07T02:18:00.000-07:00

Voor de baviaan telt de groep. De groep is het middelpunt van het bestaan.
‘Wij houden de groep bij elkaar. Een baviaan alleen sterft.’ Ik hoor drie keer achter elkaar: de groep, de groep, de groep.
Nou, dat is duidelijk. Ik zeg dat mensen meer individuen zijn.
‘Mensen kunnen samen iets doen,’ zegt deze baviaan en hij laat blijken dat hij mensen geobserveerd heeft, ‘Maar mensen hebben niet onze groepsgeest. Wij zijn een geheel. Mensen zijn losse stukjes. Er zijn al snel botsende belangen tussen mensen. Wij zijn een eenheid. Daarin hebben we geen keus. Er is ook geen overleg. Ieder kent z’n plaats en weet z’n kracht.’
Hij geeft door dat de onderlinge contacten niet fijngevoelig gaan. Ben je minder sterk? Dan weet je je plaats.
‘Je verwerft je een plek in de groep en in de loop der tijd kun je op een hogere plek komen.’
De baviaan overdenkt alles nog eens en komt tot de conclusie: ‘Je wordt als groep mensen nooit zo sterk als een groep bavianen door al die ‘luchtgaten’ die jullie tussen elkaar hebben.’
‘Misschien willen we dat wel niet,’ antwoord ik, stiekem blij zijnd met onze individualiteit.
‘Dan word je nooit een baviaan.’

Het wrattenzwijn

2011-09-07T02:04:00.000-07:00

Het wrattenzwijn vraagt waar ik mee bezig ben, dat ik op deze manier contact zoek. Ik heb dat wel meer dieren moeten uitleggen, maar dit dier blijft me maar observeren.
‘Je ziet het als een spel,’ is zijn conclusie.
‘Nou, spel… wat versta je onder spel? Ja, ik vind het erg leuk om op deze manier contact te hebben met dieren over de hele wereld. Is dat spel? Ik ben er wel serieus in, maar heb er ook veel plezier in.’
‘Je huppelt er doorheen,’ bromt het wrattenzwijn. Hij denkt na en ik denk ook na of dat erg is of niet.
‘Ik ben een boek aan het schrijven zodat meer mensen weten dat dit soort contact kan. Misschien gaan zij het ook wel doen.’
‘Ik leef in het hier en nu.’ Met de nadruk op hier.
‘Ik wil het delen om zo meer begrip voor elkaar te krijgen,’ leg ik hem uit. ‘Wij mensen kunnen onze krachten namelijk ook destructief inzetten, maar als er meer begrip is voor dieren wordt dat vast minder.’ Ik weet dat diverse mensen door deze blogverhalen anders naar dieren zijn gaan kijken.
‘Mensen zitten overal. Wrattenzwijnen niet,’ zegt het wrattenzwijn.
‘Bij ons zitten wrattenzwijnen in dierentuinen.’ Het dier schrikt van het beeld dat ik geef van dierentuinen. Ik wil verder babbelen, maar hij is bezig versterking te sturen naar de dierentuinbroeders en -zusters. Hij vindt het maar niks!
Ik probeer meer informatie uit het dier te krijgen, wil graag weten hoe hij leeft, wat hij doormaakt op een dag. Maar hij is niet informatief. Hij lijkt hard te kunnen rennen en ook plezier te hebben in een drafje. Hij kan ook voedsel in de grond zoeken waardoor er grond omgewoeld wordt. Ik begrijp van hem dat er niet veel grote gravers zijn en dat de grond losmaken weer goed is voor andere levensvormen. Ook lijkt het bij hem meer om de geur dan om het zicht te gaan.
Maar nogmaals: erg informatief over zichzelf is dit dier niet.

Het aapie

2011-09-06T23:43:00.001-07:00

Deze aap ziet meteen aan mij dat ik geen staart heb. Wat is dat toch met die staarten tegenwoordig? De cheeta had het er ook al over.
Hij blijft me observeren terwijl ik hoor dat een staart belangrijk is voor evenwicht. ‘Hoe kun je dan door bomen slingeren?’ vraagt hij zich af.
‘Dat kan ik niet.’
‘Wat beperkt!’
Er lijkt ineens een kwartje te vallen bij de aap. Hij laat zien dat mensen altijd met auto’s komen, dat ze op de grond blijven, dat ze traag zijn in hun lopen en stijf. Hij vindt het allemaal maar een beetje zielig.
‘En altijd zorgen. Dat houdt ze neer.’ De aap kijkt met verbazing naar mensen met al hun hulpmiddelen (auto’s, kleren, spullen).
‘Ik ben van alles voorzien,’ zegt hij. ‘En als het regent?’ vraag ik slim. Ik zie hem al voor me met een hoosbui over zich heen, zonder paraplu of regenjas. ‘Dat gaat over.’
Omdat ik het met de krokodil over angst had, vraag ik of deze aap wel eens bang is.
‘Bang? Nee, maar ik moet wel opletten.’ Hij schijnt veel kabaal te maken als er wat aan de hand is, wat een afschrikaffect heeft.
‘Opletten hoort erbij. De onverstoorbaarheid van de krokodil ken ik niet. Dan word ik gegrepen.’ Ik zie een grote hand die hem bij de schouders pakt, dus ik vermoed dat hij ook voor soortgenoten moet oppassen. Zal wel een hiërarchiekwestie zijn.
‘Wat kunnen we van jou leren?’ vraag ik hem.
‘Het zorgelijke is zo kleinzielig.’

De krokodil

2011-09-06T22:44:00.000-07:00

De krokodil bekijkt mij goed en merkt op: ‘Beetje spanning?’
Ik moet toegeven van wel, ja. Ik heb al lange tijd met een krokodil willen praten en toen ik een stel recente foto’s toegestuurd kreeg van iemand die door Afrika had gereisd, was ik blij verrast dat er een krokodil tussen zat.
Maar ik zie in dat spanning niks toevoegt, dus ik ontspan en laat me verder bekijken door het dier. Ik merk een grote oplettendheid bij hem en onwillekeurig geef ik hem het beeld terug dat ik ken van krokodillen: passief liggend.
‘Vergis je niet. Mijn lijf lijkt niet in actie, maar mijn geest verspreidt zich over een groot gebied. Ik zie veel, maar reageer op weinig.’ Ik weet dat hij met ‘zien’ niet het kijken door de ogen bedoelt, maar vooral een waarnemen met zijn zesde zintuig, zoals wij dat zouden noemen. Hij heeft donders goed door wat er in zijn domein gebeurt. Dat domein schijnt een groot gebied te zijn waar hij helemaal in thuis is.
De zon vindt hij heerlijk. Hij laat ook zien dat hij in de nacht langzaam door water kan glijden. De vraag komt in me op of hij wel eens bang is.
‘Bang?! Ik gebruik al mijn zintuigen. Als je in je kracht staat, ken je geen angst.’
Maar hij weet wel wat ik bedoel met angst. Dat komt omdat het evolutionair een heel oud dier is. De angstervaringen liggen kennelijk ergens nog genetisch in hem opgeslagen, maar hij leeft er niet mee.
Ik laat hem even het beeld zien van krokodillenfarms in Australië, waar krokodillen hutjemutje op elkaar gepropt liggen te groeien om tot voedsel te gaan dienen voor mensen. De krokodil is niet bijster onder de indruk en geeft mij meteen het beeld terug dat mensen dat ook kunnen doen door andere mensen op te sluiten in gevangenissen. Hij zegt erbij: ‘Ik heb er niet voor gekozen om op zo’n farm terecht te komen.’ Daarmee is het hoofdstuk voor hem niet meer bespreekbaar.
‘Wat kunnen wij van jou leren?’ vraag ik de krokodil.
‘Onverstoorbaarheid.’
Hij laat nogmaals zijn basishouding zien, vervolgens dat zijn acties doeltreffend zijn: gespitst en gefocust op voeding, dan met alle kracht een prooi vangen. Daarna volgt weer onverstoorbaarheid.
‘Wees wat meer kroko: reageer niet op alles.’

De cheetah zonder staart

2011-08-29T04:31:00.001-07:00

Als ik deze foto krijg doorgestuurd, hoor ik dat het hier gaat om een cheetah zonder staart. Dat is de reden waarom hij in de opvang zit.
Meteen krijg ik door dat de staart voor balans bij het jagen zorgt.
‘Ik ben net zo’n zwalker als jij,’ grapt de cheetah, waarbij hij refereert aan een uitspraak van een andere cheetah, ‘Ik mis de juiste aandrijving.’
Ik ben een beetje overdonderd door deze adremheid, maar begrijp hem goed.
‘Ik zou verhongeren in de natuur,’ zegt de cheetah. Ik vertel dat ik net met de witte leeuw heb gesproken. ‘De leeuw mist alleen kleur, bij mij mist iets wezenlijks,’ legt de cheetah het verschil in reageren uit.
Alhoewel het zonder staart niet okee is, is er met zijn koppie helemaal niks mis. Dit dier wil graag intelligentie spelletjes doen. Hij zegt een intellectuele uitdaging te zoeken.
Ik vermoed dat het hier om een jong dier gaat of het is een dier dat nog erg jong van geest is en nog volop zin heeft in het leven!

De Afrikaanse witte leeuw

2011-08-29T04:15:00.000-07:00

De informatie die ik bij deze foto krijg, is dat dit een witte leeuw is die niet in de natuur zou kunnen overleven. Daarom wordt hij opgevangen door mensen.
Als ik contact maak, merk ik ongeïnteresseerdheid bij hem. Hij is een attractie, zegt hij en hij wordt ongegeneerd bekeken. Hij vindt dat niet bij hem passen. Zo close met mensen is niet zijn bedoeling.
Bij deze leeuw is heel duidelijk te voelen dat zijn natuur anders bedoeld is. Nu moet hij een heleboel stappen terug doen. Het is alsof hij in een doosje gestopt is. Hij vindt dat hij geen kans heeft gehad in de natuur en verveelt zich.
‘Maar mensen willen je helpen,’ verdedig ik ‘mijn soort’.
Hij vindt het geen leven en vindt het teveel beheersdrift van mensen. Ik krijg het er benauwd van. Hij voelt hetzelfde als leeuwen in een dierentuin: ze kunnen hun capaciteiten absoluut niet kwijt.
‘Kan ik wat voor je doen?’ vraag ik hem.
‘Zeg de mensen dat ze zich niet zo moeten bemoeien.’ Het is duidelijk dat deze leeuw liever zijn eigen ontwikkelingslijn had gevolgd.

Morgan, de orka: wat vindt ze zelf?

2011-08-04T09:09:00.000-07:00

In de vroege zomer van 2010 wordt een jonge orka aangetroffen in de Noordzee en in het Dolfinarium opgevangen. In juli maak ik voor het eerst contact met deze orka, die Morgan wordt genoemd. Het is duidelijk dat ik met een wijs dier te maken heb, een oude ziel.
Ik vraag haar wat er is gebeurd en waarom ze hier is. ‘Ik heb me losgemaakt van de groep. Ik heb een taak te doen.’ Ze voegt eraan toe dat haar moeder ervan wist en haar weliswaar met pijn had laten gaan, maar dat het goed is zo. Natuurlijk wil ik graag weten wat de taak is die zij op zich heeft genomen.
‘Er zijn nu heel veel mensen, die zich om mij bekommeren. Die zullen moeten samenwerken om mij in leven te houden. Ze hebben elkaar nodig om dit voor elkaar te krijgen. Ik heb me vrijgemaakt om de mensen deze kans te geven.’ Dit antwoord ontroert me en ik vraag: ‘Waarom zou je dit doen?’ ‘Om de mensheid te helpen de wereld een stukje hoger te tillen. Als ze dit samen voor elkaar krijgen, geeft dat een enorme samenwerkingsboost. Als de samenwerking hapert en ik sterf, dan is het een gemiste kans geweest.’ Ze laat weten dat deze informatie voor iedereen bedoeld is. Het is geen geheim. ‘Ik zal mijn weg in de oceaan weer vinden. Ik ben innerlijk sterk en voeg me weer bij de groep zodra dat kan. Maar het is aan de mensen of ik daar kom.’
Soms tref ik zo’n groot, wijs dier dat ik de neiging krijg een buiging te maken. Bij dit dier ook. Er hangt een wijze stilte om haar heen. Het is aan de mensen. Als ik afscheid van haar wil nemen, zegt ze heel eenvoudig: ‘Dat hoeft niet. De lijn blijft.’

Een half jaar later neem ik weer contact op met haar. Nu tref ik haar dusdanig klein, in de mineur, dat ik de vraag stel: ‘Wat is er met je?’
‘Ze laten me niet gaan.’ Ik weet dat men drie weken geleden heeft besloten haar niet terug te brengen naar de oceaan. ‘Was het wel je bedoeling om weer te gaan?’ Dat beaamt ze. ‘Wat ik ervan begrijp, zijn ze bang dat je geen aansluiting vindt, dat je je familie niet vindt,’ zeg ik. ‘Dat lukt me wel.’ Ze laat zien dat orka’s met elkaar communiceren en dat ze elkaar wel vinden, desnoods via andere groepen. Ook al wordt het een flinke tocht: zij redt het wel.
‘Het is niet de bedoeling dat ik hier blijf,’ zegt ze. ‘Het is de angst van mensen dat ze me vasthouden.’ Morgan vindt dat ze een kans moet hebben: ‘Ik moet hier uit. Dit wordt te benauwend. Het experiment is afgelopen. Ik ben in leven gebleven. Nu wil ik vrij. Dit verlamt me.’
Haar situatie voelt helemaal niet prettig aan, waardoor het een veel minder bemoedigend gesprek is dan een half jaar geleden. Ik besluit een andere dierentolk, Karina de Jong-Kamstra, te vragen om ook contact met Morgan te maken. Als zij tot dezelfde conclusie komt, kunnen we misschien wat voor haar doen. ‘Het is nog te vroeg,’ haakt Morgan in op mijn gedachten. ‘Jullie krijgen me hier niet weg.’ Ze bedoelt dat de mensen met beslissingsbevoegdheid niet zullen luisteren naar deze vorm van communicatie.
Ze vervolgt: ‘Ze moeten het aandurven om me vrijheid te geven. Er zit teveel ego op. Als ik sterf, krijgen zij de schuld en dat willen ze niet. Voor de zekerheid houden ze me daarom gevangen. Maar dat is niet de bedoeling. Durf het vrij te laten. Loslaten geeft kans op groei!’
Karina wil wel contact leggen met Morgan. Ik heb haar bewust niks inhoudelijks over mijn tweede contact doorgegeven. Als ze het de eerste keer probeert, lijkt Morgan down en wil geen contact. Karina vermoedt dat er net onderzoeken zijn gedaan. Een paar dagen later roept Morgan haar dat ze er nu wel aan toe is. Karina krijgt door dat het te gevaarlijk zal zijn als ze uitgezet zou worden. Morgan lijkt zich veilig te voelen, maar is ‘het geleuter en alle onderzoeken’ zat. Teveel emotioneel getouwtrek. ‘Laat me maar met rust zodat ik kan wennen hier!’ Ze voelt wel heel goed dat de mensen liefdevol en zorgzaam zijn en dat ze veel aandacht krijgt.
Op Karina’s vraag wat Morgan wil, is het antwoord dat ze wil dat iedereen stopt met oordelen. Ze wil nog kwijt dat ze verbaasd is over het feit dat mensen zich druk maken om haar terwijl ze zelf zwemmen in open water. De aandacht van de verzorgers lijkt ze leuk te vinden en aan onderzoeken heeft ze een hekel.
Karina geeft Morgan als afsluiting een healing en stuurt haar veel licht.

Ik knoop nog een gesprekje met Morgan aan om te vragen naar de verschillen. Het eerste wat bij mij doorkomt, is dat ze wat in de war is. Dat is een sterk gevoel. Ik vertel dat Karina begrepen heeft dat ze wil wennen en ik dat ze terug wil. ‘Als ze me niet laten gaan, moet ik hier wennen.’
Ik laat haar in beeld zien dat het eerste gesprek met haar zo anders was dan het tweede en nu ook het derde. Als reactie laat Morgan me voelen dat ze enorm, echt enorm, is ‘ingekrompen’! Ik krijg te horen dat het niet zonder risico zal zijn als ze teruggezet wordt, maar dat het haar wel zou lukken.
Naar mijn idee is ze ‘willoos’, in de vorm van een soort berusting: ‘Ik heb me dit aan laten doen en het pakt uit zoals het uitpakt.’
Ze laat voelen dat ze heel veel kracht heeft ingetrokken. Dat maakt haar nu heel klein en kan teveel worden. Ze laat het zien als een vierkant waarin de opgehoopte energie zoveel is dat het op een gegeven moment kan exploderen.
Ik vraag of ze wat aan de healing heeft gehad die Karina haar heeft gegeven. ‘Natuurlijk! Het is goed als anderen zo aan je denken.’ Niet belastend, maar ruimtegevend.
‘Het is zoals het is en het gaat zoals het gaat. Het is niet aan mij een verandering in gang te zetten.’ Ze laat zien dat er een heel team omheen zit en dat die ‘denken met het hoofd’. ‘Niet met het hart. Ze zijn erg op de rede, niet op de achterliggende gedachte. Ze zijn niet vrij in hun denken. De angst beheerst hun denken. Ze durven geen risico’s te nemen. Ze voelen zich superverantwoordelijk voor mij.’
Ik krijg de indruk dat het veel voor haar is: de te kleine ruimte, te ingeperkt, teveel mensen met hun zorgen. Ik vraag of ze nog meer licht nodig heeft en hoor: ‘Stuur het licht naar de mensen. Ik red me wel.’ Daarop krijg ik het beeld van enorm veel verantwoordelijke mensen om haar heen die via hun hart geraakt worden door licht. Net alsof het zo is dat Morgan vrij zal zijn als zij vanuit hun hart zullen gaan reageren.
Karina en ik concluderen dat ik contact heb met het hogere zelf van Morgan, dat deel in haar dat weet wat het hogere doel is. En zij heeft de aardse Morgan getroffen, degene die meer reageert vanuit instinct.

Begin mei 2011 bereikt mij een mail dat er actie gevoerd gaat worden voor Morgan om haar vrij te krijgen, omdat er een groep orka’s rondzwemt die misschien haar familie is of een groep waarbij zij zich zou kunnen aansluiten. Reden om Morgan te vragen wat zij ervan vindt.
‘Het komt er nu op aan!’ hoor ik meteen van haar. Ik tref weer de ruime Morgan, die laat zien dat het op samenwerking aankomt.
Ik vertel haar dat er een actie op touw gezet wordt. ‘Acties zijn bommetjes,’ zegt ze. ‘Verspreid mildheid. Actie is verharding. Het gaat om de dialoog met elkaar. Dialoog gaat in zachtheid. Vanuit het hart spreken geeft ruimte (aan elkaar).’
Ik zit te tobben of ik deze informatie moet doorgeven aan de mensen rondom haar en wordt door Morgan in de rede gevallen: ‘Natuurlijk moet je er wat mee! Jij bent onderdeel van het plan. Ik heb niet voor niks met je gepraat.’
Ze vervolgt haar boodschap: ‘Mensen moeten luisteren naar hun hart. Het venijn, het welles-nietes moet eruit. Je kunt pas vanuit het hart met elkaar communiceren als er vertrouwen is en bereidheid om naar elkaar te luisteren.’
En: ‘Ik ben onderdeel, geen hoofdpersoon. Ik lijk hoofdpersoon, maar het gaat om heel iets anders. Mijn lichamelijke verschijning is een vorm om dit proces met elkaar door te maken.’
Net als in het eerste gesprek ben ik weer onder de indruk van de wijsheid van dit dier en weer heb ik de neiging een buiging voor haar te maken.

Eind juli spreek ik haar weer. Ze laat zien zich als een goudvis in een jampotje te voelen. Haar ‘avontuur’ is op haar zij liggen en mensen bekijken. Dan op haar kop en dan weer op haar andere zij. Ik krijg het advies dat ook eens te doen.
Ze leeft, maar is niet vrij. Er zit zoveel meer kracht in haar dan dat ze nu kwijt kan. Om haar los te laten in de oceaan is moed nodig, en dat ontbreekt de mensen volgens haar. Ze omschrijft haar leven als passief, oppervlakkig ademend, het lichaam niet kunnen benutten.
Ik vertel dat ze in een dierenpark in Tenerife terecht kan, bij andere orka’s. Er is door het ministerie een vergunning tot verhuizen afgegeven en ik vraag hoe ze dat zal vinden. Het kan dat ze zich dan aanpast, maar het zal me niet verbazen als ze op den duur ‘explodeert’. Ik heb het idee dat ze liever als vrij dier vroegtijdig sterft in de oceaan, in d’r eentje, dan dat ze gevangen moet blijven leven. We voelen ons allebei wat teneergeslagen en in gedachten zwemmen we in de oceaan. Ik vertel Morgan van de amazone, die zich op deze manier ook ‘vrij denkt’.

Begin augustus doet de rechtbank in Amsterdam de uitspraak dat Morgan voorlopig in het Dolfinarium moet blijven. Bij het verstrekken van de vergunning om Morgan te verhuizen heeft het ministerie volgens de rechtbank genoegen genomen met het onderzoeksrapport dat is opgesteld in opdracht van het Dolfinarium. Volgens de rechter is dat onvoldoende en zal er een nieuw, onafhankelijk advies moeten worden opgesteld.
Ik zoek weer contact met Morgan. Ze laat zien dat er allemaal pijlen van zorgen van diverse mensen op haar afkomen, maar ze ketst ze allemaal af. Het is niet van haar. De Orka Coalitie praat ook over haar in plaats van met haar, zegt ze.
Ik vraag wat zij wil en laat haar de opvang in Tenerife zien. ‘Véél te klein!’ Het belangrijkste voor haar is het vrije zwemmen, de grootsheid en de weidsheid van de oceaan. Dat is wat op de eerste plaats bij haar wezen past, daarna komen de soortgenoten.
Ik vraag haar of ze actie van mij verwacht, maar ze neemt me mee in haar rust van dit moment. Ik begrijp dat mensen Morgans boodschap via mij zullen vinden als de tijd daar rijp voor is.

Artikel De mens is aan zet

2011-04-18T04:01:00.000-07:00

Op het artikel De mens is aan zet krijg ik heel bemoedigende reacties. Verschillende mensen mailden dat ze kortgeleden op de een of andere manier geconfronteerd waren met een of meer bijen. Een opmerkzaam iemand die ik dat vertelde, merkte op: "Ik vind het heel bijzonder hoe de bijen zelf tevoorschijn komen om mensen te raken! En jouw bericht te onderstrepen!"

Naast woorden, krijg ik ook spontaan liedjes of afbeeldingen toegestuurd.
Bijgaande mandala deel ik hier graag.
Het is gemaakt door Rikje Maria Ruiter van Spiritueel Centrum De Acht-Hoek in Utrecht, speciaal vanwege de bijensterfte.

Zo al pratend en mailend met mensen kom ik zelf ook weer tot inzichten.
De bijen zeggen niet:
- dat de wereld vies is, maar: zorg voor een schone wereld.
- dat de imkers er een potje van maken, maar: er moeten goede imkers komen.
- dat er veel last van straling is, maar: zorg voor goede plaatsen voor kasten.
- dat hun hersenen vergiftigd zijn, maar: we raken gedesoriënteerd.
- dat ze honger hebben, maar: zorg voor voldoende voedsel.
- dat er imkers zijn die teveel honing wegnemen, maar: suikerwater is een slap aftreksel.

Interessante, aanverwante site waarvan ik het bestaan nog niet wist:
www.hoederschapvandeaarde.nl

Update

2011-02-25T09:05:00.000-08:00

De laatste tijd is het stil op mijn blog ...
Dat komt omdat ik bezig ben met een boek schrijven. Alle focus ligt op dit moment op het schrijven, naast het gewone werk als tolk tussen mens en huisdier.
Natuurlijk liggen de gesprekken tussen dieren en mij niet stil. Ze bereiken momenteel alleen deze blog niet.
Zodra het boek verkrijgbaar is, zal ik het vermelden!

De oehoe (2)

2011-01-02T07:59:00.001-08:00

Op mijn eerste blog over deze oehoe reageert een vrouw van een hond. Ze liep met haar teckel vrolijk door de stad te wandelen, het hondje zoals altijd genietend van alle mensen en aandacht. Toen ze de straat in kwamen waar de roofvogeldemonstratie was, stond de hond ineens stokstijf. De vrouw dacht een goede leider te moeten zijn en praatte de hond een stuk verder de straat in tot hij weer stokstijf bleef staan. Toen ze keek, zag ze de oehoe op de grond zitten, starend naar haar hond! Het bleek dat de hond er twee dagen over gedaan heeft voor hij weer rustig reageerde op geluid van vogels en bewegingen van bovenaf. We vroegen ons af wie nou bang voor wie was. Volgens de vrouw van de roofvogels zijn de roofvogels namelijk ook bang. Tijd om terug te gaan naar de oehoe.
‘Honden kunnen grijpen,’ vertelt hij meteen. ‘Ja, maar jij kunt toch wegvliegen?’ vraag ik verbaasd.
‘Wij hebben een deal met de mensen. We blijven bij hen. Wij zijn zo getraind dat we te laat zouden kunnen zijn met wegvliegen. Er zit een vertraging op door de mensen.’ Hij laat duidelijk weten dat de mens niet capabel genoeg is om hen te beschermen.
‘Ik hoor vaker van dieren dat ze mensen niet capabel genoeg vinden om hen te beschermen,’ zeg ik.
‘Ja, mensen hebben te kleine zintuigen. Jullie denken dat je heel wat bent maar het is zo beperkt, zo klein.’
‘Wat is er goed aan mensen?’ vraag ik hem.
‘Een mens kan goed worstelen met zichzelf. Mensen zijn niet vrij, ze moeten dit, ze moeten dat.’
‘Niet zo intelligent dus?’
‘Mensen zetten hun intelligentie in om angsten te bedwingen. Wij krijgen zenders uit angst dat wij weggaan. We zitten vast (in hokken) uit angst dat wij weggaan.’
‘Ja, wij zitten vast in structuren …’ zeg ik bedachtzaam instemmend.
‘Het gaat met jou al beter dan de vorige keer,’ hoor ik hem ineens op mij overgaand, ‘Maar gooi die kop toch es open! Het denken beperkt zo enorm!’
‘Nou,’ protesteer ik een beetje, ‘mensen denken dat het denken ons onderscheidt van dieren, hoor. Dat dat ons hoger plaatst dan jullie.’ Waarom verdedig ik mijn soort tegen beter weten in, schiet het meteen door me heen. ‘Nee, het denken beperkt. Het beperkt het zicht op het geheel. Wees vrij! Vlieg!’
‘Het hondje was bang voor je.’ Ander onderwerp.
‘Ja, natuurlijk heb ik wel mijn energie over hem heen gelegd. Als grote vleugels heb ik hem bedekt. Hij moest wegblijven bij mij. Natuurlijk doe ik die energie-uitstoot naar hem. Dat is mijn zelfbescherming.’
‘Mag ik nog es bij je terugkomen?’ vraag ik hem.
‘Ja, maar je houdt me wel uit mijn slaap.’
‘Is dat erg?’
‘Nee.’ Maar kennelijk moest het toch even opgemerkt worden. Fantastisch dier!

De vrouw van de hond reageert:
Op deze foto staat helemaal Het Moment waarop de Oehoe met mijn hond "bezig" was. Als ik lees dat de hond "afgedekt"moest worden d.m.v. de grote vleugels zie ik zo het beeld weer voor me van een naar voren willen springende hond, wat niet lukte ... De hond deinsde direct weer terug en bleef stokstijf staan. Een fantastische vogel, echt met een boodschap voor ons, zo vaak zichzelf beperkende mensen. Ik "moest" ook van alles op dat moment daar op de Nieuwstad, de weigerende hond bracht mij er toe om gewoon terug te gaan, dat voelde ook een stuk "vrijer" toen ... Ik hoefde niet zo nodig nog...
Wat heeft deze vogel veel te vertellen ...Bedankt !!!!

De kerkuil in de paardenstal

2011-01-02T03:14:00.000-08:00

Op de pensionstal waar onze pony staat, komt de laatste weken op onregelmatige tijden een kerkuil. De mensen van de stal zouden het leuk vinden als de kerkuil daar blijft dus dat vertel ik de uil.
‘Ik weet niet of het te druk is,’ antwoordt de uil. ‘Ik ben gesteld op rust.’
Het klopt inderdaad dat er beweging is rond de plekken waar hij zit want het gaat hier om een actiefstal en de paarden en pony’s zijn dus de hele tijd aan de wandel.
Ik probeer het dier over te halen om te blijven maar vertel erbij dat de mensen hem niet kunnen negeren omdat ze het veel te leuk vinden als hij er is. Ze zullen dus regelmatig naar hem kijken en ja, energetisch voelt dat misschien druk.
‘Is er samenleving mogelijk?’ vraag ik hem. ‘Ze zullen jou niks doen en jij kunt helpen om ze te verlossen van een aantal muizen …’ Paai, paai.
‘Ik wil geen bemoeienis,’ hoor ik.
‘Zou je voor hun plezier daar willen blijven?’
‘Dat weet ik nog niet.’
‘Is het voor een uil mogelijk om grensverleggend bezig te zijn?’ vraag ik geduldig door. ‘Een beetje proberen hoe ver je kunt gaan dat het voor jou nog leuk is?’
‘Weet ik niet. Als het teveel stress en onrust geeft, kom ik niet tot mijn recht.’
‘Ze doen je niks,’ ga ik door.
‘Dat weet ik wel maar het gaat om steeds in beweging zijnde energie. Ik overweeg het.’
Ik geef de uil het beeld door dat paarden en mensen ook gewoon zichzelf moeten kunnen zijn zonder op hun tenen te moeten lopen omdat hij er is. Ben benieuwd waar de uil voor kiest!

De duif met een poot en twee vleugels

2011-01-01T01:54:00.000-08:00

Vanuit Rome kreeg ik een foto van een duif met één poot opgestuurd. Ik was erg benieuwd hoe deze duif haar handicap ervoer en vroeg haar daarnaar. Het woord handicap resoneerde echter niet bij haar. Dat gebeurt wel vaker bij dieren. Als ze niks met een bepaald woord of begrip hebben, dan zijn ze gewoon stil. ‘Je weet wel,’ zei ik, ‘ … gehandicapt … beperkt …’ ‘O, dat. Dat ben ik niet,’ was haar reactie.
Ik keek nog es duidelijk op de foto en zag toch nergens een verstopte poot. ‘Ik zie toch echt dat je iets mist,’ vertelde ik haar. ‘Ik heb een poot en twee vleugels.’
‘Mag ik es bij je in je lijf komen om te voelen hoe het voelt met één poot?’ vroeg ik haar. Ze schoof wat op en ik mocht plaatsnemen in haar lijf. Meteen voelde ik gecentreerdheid. De ene poot zat als een stabiel iets onder haar. Ik merkte dat het concentratie vergde, dat er geen herstel mogelijk was door een andere poot. Het was echt uiterste concentratie maar het ging heel goed. De kracht zat duidelijk in één poot en ik merkte dat twee poten een makkie zou zijn. En dat terwijl ik me wel eens verbaasd heb over hoe vogels altijd evenwicht vinden op die dunne pootjes met zo weinig draagvlak in de tenen. Het was me wel duidelijk dat deze duif zich geen slordigheden kon permitteren in de zin van een ondoordachte landing.
‘Wat zeur je toch?’ kreeg ik van de duif door, ‘Dit gaat toch?’ Ik had kennelijk naar de beperkingen van het hebben van één poot gezocht en zei de duif dat wij als mensen graag kijken naar wat we missen.
‘Dat is een zienswijze maar dan trek je een spoor van ballast achter je aan.’
‘Het is nog sterker,’ voedde ik de zaak, ‘Wij kunnen ons zelfs van te voren zorgen maken dat we iets niet zouden kunnen.’
‘Ongelooflijk! Je laat je dus van tevoren tegenhouden omdat je denkt dat iets niet kan?!’ Toen ik dat beaamde leek de duif bij wijze van spreken te schuddebuiken van het lachen om zoiets ondenkbaars. En gek genoeg leek ik een beetje trots dat wij als mensen verder kunnen kijken dan het hier en nu en ons die zorgen dus kunnen inbeelden.
‘Heeft het voordelen om één poot te hebben?’ ‘Ja hoor, ik krijg extra eten van mensen. Ik ben bijzonder. Mensen herkennen mij tussen andere duiven.’ ‘Denk je dat je korter leeft omdat je meer inspanning moet leveren?’ Er kwam een enorme moeheid over de duif. ‘Wat vraag jij toch gekke dingen! Ga eens wat luchtiger doen jij, zeg!’
Ik begon mezelf te verdedigen door te zeggen dat dit verhaal in mijn boek komt bij het onderwerp handicaps. ‘Nou zeg je het weer! Iets is een handicap als je iets mist. Ik mis niks.’
‘Je bent een topduif!’ zei ik haar.
Deze duif had het inmiddels helemaal gehad met mij en terwijl ze het gesprek eindigde door uit mijn beeld weg te lopen, mompelde ze: ‘En jij bent een probleemzoeker!’

Degene die de foto stuurde mailt vanuit Rome: "Hij leek inderdaad extra aandacht te krijgen door zijn pootjesgemis. Verder wassie een stuk brutaler en zeker levensluchtig. Dus dat klopt wel."

De oehoe

2010-12-14T00:41:00.000-08:00

Deze oehoe is geen vrij dier en hoort dus eigenlijk niet op deze blog. Maar zijn innerlijke vrijheid maakt dat hij er weer wel past.
Ik trof hem op straat, bij een roofvogeldemonstratie. Het kunstje was van hand naar hand vliegen en elke keer als hij op de hand landde, kreeg hij een stukje vlees.
Pas twee dagen nadat ik hem gezien heb, heb ik tijd om contact te maken. Het dier laat meteen een rusteloosheid zien. ‘Ik kan veel meer dan dat ik nu doe,’ zegt hij. Het is duidelijk dat ook hij zijn capaciteiten niet ten volle kan benutten. Het stilzitten is geen probleem, laat hij weten, maar zijn zintuigen stuiten op muren. Ik vermoed dat hij ergens binnen zit, in een kooi ofzo en dat zijn zicht en gehoor letterlijk op muren stuiten. Dat geeft wat innerlijke onrust. Hij laat zien dat een uil die buiten in vrijheid leeft, al zijn energie in vrijheid kan laten gaan. Gevangen dieren stuiten dus op grenzen. Iets dat ik bij de dierentuindieren ook merkte.
Ik vraag hem hoe hij het contact met de mensen vindt. ‘Ze vinden zichzelf heel wat. Maar het is niet hun verdienste wat ze met ons bereiken. Ik ben af en toe dwars. Dan doe ik mijn eigen zin.’ Dat laatste had ik al min of meer begrepen tijdens de show. Het dier had die week een invaller gepikt en tijdens de show ging hij een keer uitgebreid in het midden op straat zitten om es rond te kijken.
Ik geef hem het beeld van het pikken naar iemand en hoor terug: ‘Ze weten dat ze rustig moeten blijven. Als ze boos of ongeduldig doen, dan krijgen ze een haal.’ Daarbij krijg ik het idee dat het ongeduld al opgemerkt wordt door de vogel voor het bij de mens naar buiten komt. Het bezorgt mij weer lachkriebels want ik zie het al helemaal voor me. Onze ara heeft ook al veel eerder door dan wij wanneer iemand knorrig of ongeduldig is. Hij zal zich dan ook niet laten aanhalen door iemand die niet 100% rustig is. Zeer zuivere antennes dus, die vogels!
‘Ik ben geen slaaf,’ vervolgt de oehoe. ‘Ik wil mensen best de eer geven maar de keus om het te doen ligt bij mij.’
Ik zend hem het beeld dat hij tijdens de show eten kreeg en hoor: ‘Het eten krijgen is een afspraak tussen elkaar.’ ‘En als je het niet krijgt?’ ‘Dat is schending van het woord.’ Ik weet van de vrouw dat ze vogels altijd voer geven als ze op de hand landen en ik hoor nu dus van de oehoe dat hij daar ook vanuit gaat. Het is onderdeel van de afspraak.
‘Klopt het dat een dier altijd zelf zijn plaats kiest?’ vraag ik hem. ‘Ja, maar ik hou wel wat eigen streken.’ Ik grinnik inwendig. Dat lijkt me een mooie eigenschap van deze oehoe die hij lekker voor zichzelf houdt. ‘Moet jij ook es doen,’ hoor ik, ‘Vlieg ook es uit! Gooi es wat belastende dingen weg! Of heb jij ook gekozen voor gevangenschap, zoals ik?’ Nou zeg, wat een confrontatie ineens! Het ging toch over de oehoe? Ik herstel mezelf en beloof de oehoe later over zijn opmerking door te denken.
‘De lol is dat de mensen denken dat ze ons hebben,’ laat de oehoe weten, ‘Maar wij bepalen zelf. Als ik niet meer wil, eet ik niet meer.’ Wegvliegen kan ook maar vaak hebben de vogels zenders en worden ze wel weer opgespoord. Als een vogel, ondanks zijn keus om in een valkerij terecht te komen, toch niet meer wil dan is voedselweigering een krachtig middel om niet meer mee te doen. Het weer wel gaan eten overigens ook, vult de oehoe aan.
Ik vertel de oehoe dat ik bezig ben een boek te schrijven en ik vermoed dat hij er ook wel een plaatsje in krijgt. ‘Ik wil wel in het boek,’ hoor ik.

Het eerdere gesprek met een andere uil sluit mooi aan.

Boek: Dierentuindieren aan het woord

2010-11-30T11:00:00.001-08:00

Een heerlijk boek om te lezen!
Laat je meenemen in de wereld van de dierentuindieren ...

Karina de Jong-Kamstra
ISBN 978-94-6015-028-9

Onverdoofd ritueel slachten

2010-11-22T00:38:00.000-08:00

Er is nogal wat te doen over de rituele slachtingen zonder verdoving. Ik ben erg benieuwd hoe de dieren dit zelf ervaren en schreef aan vriendin Petra: “Ik ga zo iets gewaagds doen: kreeg beelden door van rituele slachting zonder verdoving. Eens kijken of ik kan achterhalen wat zulke schapen en koeien dan meemaken. Geen idee wat dit soort dieren ervan vindt. Nou, als je over drie uur nog niks van me gehoord hebt, ben ik gevloerd van ellende...”
Een uur later stuurde ik haar de volgende mail: “Aparte gewaarwording! Niets is wat het lijkt. Ieder schaap (tenminste, dit soort vlees/fokschapen) weet waarvoor het gebruikt wordt. Wat ik zag toen ik me op de schapen focuste was dat de mensen rondom hen geen banden met ze aangaan. Omdat ze weten dat deze dieren geslacht gaan worden. Daarom zijn mens en dier van elkaar geïsoleerd, gevoelsmatig, op betrokkenheidniveau.
Deze schapen weten dat ze zich moeten opofferen om tot zuiver offer te kunnen dienen. Ze zijn al uit hun lijf voor ze doodgemaakt worden, zag ik! Ze worden meteen opgevangen door allemaal lichtwezens die ze langs een soort van lange rij lichtwezens verder leiden.
De runderen is een iets ander verhaal. Dat gaat te langzaam, die dood.
Toen ik erover doorvroeg kreeg ik een verbaasde reactie, zo van: ‘Dat weet jij toch! Jij bent hier toch vaak!’
Wat ik begin te geloven (heb dat ook al eens uit een eerder beeld gehaald) is dat er een flink aantal lichtwezens 's nachts continu rond en in die slachthuizen aan het werk zijn om de dierenzielen die uit het lichaam zijn maar nog ronddolen daar, naar het licht te leiden. Het zou me dus niks verbazen als ik (mijn lichtwezen) daar ook regelmatig 's nachts aan het werk ben. Net als dat ik wel eens de indruk had nachtenlang bij eenzame paarden in stille stallen tot steun te zijn. Het voelde in elk geval heel vertrouwd en ik had ook een gevoel van 'handen uit de mouwen en aanpakken'. Veel werk te doen.
Dus: wat we zien zijn monsterlijke slachtingen en lichamen die nog natrekken.
Wat we niet zien is de enorme zorg rond die zielen.
Tijd is daar een ander gegeven. Kan ik niet goed definiëren, maar tijd in de zin van onze tijd is niet van belang.
Deze ervaring maakt weer dat ik heel anders ga kijken naar dingen... we zien zo beperkt! We kijken zo klein.
Nou, even verwerken. Dit is echt anders kijken!”

De bruine beer in Alaska

2010-11-18T01:49:00.001-08:00

Ik heb net de kodiakbeer uit de dierentuin gesproken en ga daarna naar deze beer.
Die vindt al vrij snel dat ik loop te zeuren en vraagt wat ik wil. Hij lijkt een run tegen de tijd te voeren en denkt, net als de kodiakbeer, alleen maar aan eten.
Hij vindt dat hij nog te weinig voedsel binnen heeft en wil een dikkere laag om de winter door te komen.
‘Lukt dat?’ vraag ik belangstellend.
‘Niet als jij loopt te drammen.’
Het is duidelijk, ik moet deze beer niet storen op dit moment.

De aap uit de opvang

2010-11-14T06:40:00.000-08:00

Het contact met dit dier past op geen van mijn blogs omdat het hier gaat om een aap die in de opvang zit. Geen echt dierentuindier dus, geen huisdier en geen vrij dier. Daarom een vermelding op alle drie de blogs omdat het toch raakvlakken heeft.

Als ik me voorstel aan dit dier, krijg ik onzekerheid door: ‘Ik ken je niet.’
Dat beaam ik en ik geef de aap alle tijd om mij te bekijken. Ik vind dat ik meteen open kaart moet spelen tegenover haar en vertel dat ik contact maak omdat zij gebruikt wordt als voorbeeld in verband met haar traumatische verleden. Mensen vinden haar collectief zielig.
‘Ik leef NU,’ is meteen haar reactie. ‘Zij leven in/met mijn verleden maar ik leef NU.’
Ze laat me ervaren dat ze met haar ervaringen van jaren in het nu leeft. Ze geeft door zich fragiel te voelen, gekwetst en gehandicapt, maar: ‘In het NU.’
Ze weet me duidelijk te maken dat ze, in tegenstelling tot mensen om haar heen, niét meer teruggaat naar het verleden. ‘Maar het heeft me wel gevormd. Met die ervaringen ben ik in het nu.’ Voor haar is er geen weg terug en ik voel dan ook geen enkele aandrang om het met haar over haar verleden te hebben.
De ervaring die ze me laat voelen, vind ik overweldigend en ik verzucht min of meer onbewust: ‘Hoe moet ik dit nu verwoorden op mijn blog?’
‘Verwoorden?!’ hoor ik meteen, ‘Wat een beperking!’ en ik weet direct wat ze bedoelt. Als je iets in woorden duidelijk probeert te maken, ‘vang’ je het. En vangen en gevangen zijn is nou net wat dit dier achter zich heeft gelaten.
Ze laat me voelen hoe vrolijk ze is en laat me nogmaals weten dat mensen vastzitten in haar verleden.
Omdat ik begrijp wat ze me duidelijk wil maken, word ik net als haar heel vrolijk. In mijn beeld trekt ze me naar zich toen en zo zitten we een tijd heel gemoedelijk tegen elkaar, onze energieën even één te laten zijn.
Ik laat haar in een beeld zien dat ze bij de opvang een hands-off beleid hebben. ‘Ze zijn gek,’ reageert ze nuchter. ‘Ze beperken zichzelf.’ Ik leg haar uit dat ze de getraumatiseerde dieren met hun negatieve menservaringen echt dier willen laten zijn. ‘Wij kunnen onderscheid maken,’ zegt ze. Ze weet donders goed wanneer iemand het goed of slecht met haar voor heeft. Nu laat ze wel even iets van haar verleden zien: de mensen die haar opgesloten hebben wisten niet beter of wisten zich geen raad met de situatie. Vanuit haar is er geen enkel verwijt. Het is een mildheid die ik vaker bemerk bij dieren.

Na dit gesprek met haar heb ik ontzettende pretogen en veel plezier. Zo’n dier toch! Laat zich niet vasthouden door het verleden! Als ik het in een beeld zou kunnen zetten, dan zie ik inderdaad een fragiel, gekwetst en op een bepaalde manier gehandicapt dier. Maar de weg voor haar ligt open. Het verleden loopt achter haar aan als continue factor maar het is op afstand. Het raakt haar niet en haalt haar niet in.

Noot: Wie Air Miles spaart kan ze overmaken naar St. AAP. Ze kunnen het daar goed gebruiken! Natuurlijk is het ook mogelijk om donateur te worden. Daar wordt de wereld een stukje mooier en blijer van …

De mestpieren

2010-11-09T00:29:00.001-08:00

Permacultuurdeskundige Helma Röell heeft een compostbak met mestpieren. Weer een leuke uitdaging voor mij.
Ik krijg meteen door dat ze aan het werk zijn en liever niet gestoord willen worden. Het verbaast me dat ik het woord ‘werk’ doorkrijg en vraag daarop door.
‘Wij weten heel goed wat we moeten doen.’
Ik heb helemaal geen achtergrondkennis van dieren waarmee ik contact zoek dus vraag ik wat het is dat zij moeten doen.
‘De grond(stoffen) omzetten.’ Daarbij geven ze het beeld van eten-uitscheiding-eten-uitscheiding. Het doet me denken aan de pissebedden die het erover hadden dat ze alleen maar eten en poepen en daar zo’n plezier in hebben.
Deze mestpieren laten zien dat zij de grond bewerken en regenwormen de grond omwoelen.
Elke beweging binnen de composthoop is onrust voor ze. Ze doen hun werk het liefst in stilte en rust. ‘De beweging is aan ons, niet aan de omgeving.’
Ik vertel dat Helma erg blij is met ze. De pieren laten overduidelijk voelen dat Helma het blij zijn met hen maar moet doen zonder dat zij er last van hebben. Een duidelijk geval van een niet wederzijdse relatie …
Het begrip ’blij zijn met’ komt sowieso niet binnen bij ze: ‘Het is onze taak.’ Hierin zijn ze heel plichtsgetrouw. Het is wat ze hebben te doen en waarom ze er zijn. No more.
Ik vertel de pieren nog even dat er een workshop Wormencompostbak maken aan zit te komen en dat de deelnemers dan een zakje wormen meekrijgen. Hoe zouden ze vervoerd willen worden?
Dat is duidelijk: in het donker met zo min mogelijk beweging van buitenaf.
En nu vinden ze dat het gesprek ook wel lang genoeg geduurd heeft. Ze geven duidelijk aan weer alleen/met rust gelaten te willen worden.

Olifanten en de Ganpati Spirit

2010-10-06T23:29:00.000-07:00

Dit filmpje hoort hier niet helemaal thuis omdat het over dierentuindieren gaat. Maar het hoort er ook weer wel thuis omdat vrijheid niet alleen in je lijf zit maar ook in je hoofd.
Op 4 oktober ging ik met Petra Maartense (film) en Adri van den Bos naar de olifanten in Emmen!

To Bee or not to Bee

2010-09-28T22:00:00.000-07:00

Bijenmissie

2010-09-27T20:07:00.000-07:00

We hebben op 26 september de Toekomstprijs gewonnen met het voorstel een Bijenlint aan te leggen in Zutphen.
De volgende dag sprak ik zowel de honingbijen als de solitaire bijen:

“Er is verdeeldheid,” merken de honingbijen meteen op. Ik schrik ervan want ik ben nog in de lekkere roes van de vorige dag waar we weliswaar gewonnen hebben maar waar geen competitiesfeer hing van ons uit. Er waren veel mooie initiatieven.
Mijn volgende reactie is dat ik het begrijp. Het is niet de bedoeling dat er rond de bijen concurrentie gaat ontstaan, een welles-nietes over oorzaken van de bijensterfte, een beter weten of elkaar aftroeven met kennis. Het gaat om samenwerking en eenheid.
Ik vraag net als in een eerder gesprek wat ze nodig hebben en krijg als antwoord: schone kasten, voedsel, een gezonde wereld.
“Besteed zorg en aandacht aan ons.”
En weer: “Kom niet in de verleiding van de verdeeldheid!”
Dan vertellen ze dat ze de winter goed willen doorkomen. Daarvoor hebben ze warmte en rust nodig.
Ik laat in een beeld de dag van gisteren zien en dat we de Toekomstprijs hebben gewonnen.
“Wij waren er,” hoor ik in alle rust en meteen zie ik ze in mijn beeld achter onze kraam en bij het moment van de prijsuitreiking achter ons. Als steun in de rug.
En weer geven ze mij het beeld dat ze door mijn hoofd uit mijn mond vliegen zodat ik hun woordvoerder ben. Ben ik zo verrekte hardleers dat ik dit beeld wéér nodig heb?
Ik herlees uit een gesprek met hen op 13 mei 2009: “Ze zoeken kanalen bij mensen om door te dringen.”
En op 22 mei 2009: “Je moet het vertellen aan mensen maar maak er geen gevecht van. Vertel elkaar verhalen, maak plezier en wees blij. Tip dingen aan bij mensen en laat het dan weer los.”
De honingbijen voelen voor mij als een warme groep om ons heen om door te gaan met het realiseren van het Bijenlint!

Dan naar de solitaire bijen (ik blijf moeite houden met het woord ‘wild’ als het om dieren gaat).
Die vertellen meteen dat de honingbijen de woordvoerders zijn, meer een groep. ‘Maar,’ zeggen ze, ‘de een kan niet zonder de ander.’ Beide soorten bijen zijn dus nodig.
Ze vragen om variatie in planten het hele jaar door en vertellen dat zij minder aandacht hoeven dan de honingbijen. Ze willen ook niet zo in de picture dus we laten het gesprek hierbij. Het verhaal is duidelijk en sluit aan bij het vorige gesprek dat teveel fysieke aandacht niet zo op prijs gesteld wordt.
Toch vraag ik nog even of zij er toevallig gisteren ook waren en ik zie hen een eind verderop vliegen, weer als losse stipjes in de ruimte maar zeker aanwezig.

Vanaf vandaag voelt het Bijenlint voor mij als een missie. Als dieren roepen, is er geen verzet mogelijk.

(Op de foto filmt Petra de bijenhotels-makende Helma)

Wilde bijen

2010-09-08T13:25:00.001-07:00

Ik ben in Zutphen betrokken bij de campagne Zutphen Bijenstad. Eerste actie was zaadjes verkopen, daarna hebben we op het 15jarig LETSfeest bijenhotels gemaakt met elkaar, er ligt een projectvoorstel om een bijenlint door Zutphen aan te leggen (waarbij diverse wijken, organisaties en gemeente/politiek bij betrokken zijn/worden) en we dingen mee naar de Toekomstprijs 2010.
Maar wat vinden de bijen zelf? Ik sprak ze vlak voor we bijenhotels gingen maken op 4september:

De wilde (solitaire) bijen laten als eerste weten dat honingbijen hetzelfde risico lopen als mensen in overbevolkte gebieden: als daar een ramp gebeurt, zijn er ineens een heleboel weg.
Wilde bijen laten zichzelf meer verspreid zien. Ze laten honingbijen zien als een gesloten cirkel en zichzelf als losse stipjes in de ruimte. Ze noemen zichzelf ‘dragers van de toekomst’.
‘Alle aandacht gaat naar de geciviliseerde/gedomesticeerde bij (ze bedoelen dus honingbij),’ zeggen ze, ‘Maar als groep zijn ze heel kwetsbaar.’ De wilde bijen laten zien dat bij hen minder kans op uitsterven is doordat ze zich individueel verspreiden.
Ik vraag ze wat ze ervan vinden dat mensen actief bezig zijn om bijenhotels te maken, plekjes waar diverse wilde bijensoorten kunnen nestelen en overwinteren.
‘Zet het neer en laat ons dan met rust,’ antwoorden ze. ‘Creëer diverse plekken en houd dan afstand.’
Ik krijg het idee dat ze uitrustplekken voor vermoeide reizigers een heel goed idee vinden maar dat teveel aandacht verder niet op prijs gesteld wordt.

Het gesprek met bijen in april is hier te lezen.

Een getraumatiseerde egel (2)

2010-07-28T04:08:00.000-07:00

De vrouw rond wier huis deze egel woont, heeft meteen na het contact met de egel een healing aangevraagd bij Huna Healing Hut. Een week geleden mailde ze: “Wat betreft mijn getraumatiseerde egel: Die trof ik gisteren met de snuivende elk aan een kant van het voerbakje. Weliswaar in bevroren houding, maar wel getweeën.”
Ik ben dus heel benieuwd hoe ik de egel nu aantref!
Mijn eerste indruk is dat het dier véél rustiger is. Hij laat zien dat de plaat, de schuif die hij opgetrokken had, aan diggelen is. Het lijkt erop dat hij veel meer om zich heen kijkt.
Ik vraag hem hoe het was om dicht in de buurt van de andere egel te zijn en krijg door dat het eng was maar dat hij hem niet als gevaar ziet. Hij kan de rust en de vrolijkheid van de andere egel voelen.
‘Ik voel me opgenomen,’ hoor ik. Hij laat zich aan mij zien als dat hij meer rondkijkt en meer een open blik heeft.
Ik vertel hem van de healing en hoor: ‘Dank jullie.’
Nogmaals laat hij voelen dat hij veel rustiger is en dat voelt een stuk fijner aan!

De jonge orka

2010-07-01T01:00:00.001-07:00

Natuurlijk ben ik heel nieuwsgierig naar de jonge orka die momenteel in het Dolfinarium wordt opgevangen en ik besluit contact met haar te vragen.
Meteen wordt me duidelijk dat ik met een wijs dier te maken heb, een oude ziel.
Ik vraag haar wat er is gebeurd en waarom zij hier is. ‘Ik heb me losgemaakt van de groep. Ik heb een taak te doen,’ is haar antwoord. Ze voegt eraan toe dat haar moeder ervan wist en haar weliswaar met pijn heeft laten gaan maar dat het goed is zo.
Natuurlijk wil ik graag weten wat de taak is die zij op zich genomen heeft.
‘Er zijn nu heel veel mensen rondom mij. Die zullen moeten samenwerken om mij in leven te houden. Ze hebben elkaar nodig om dit voor elkaar te krijgen. Ik heb me vrijgemaakt om de mensen deze kans te geven.’
Dit antwoord ontroert me en ik vraag: ‘Waarom zou je dit doen?’
‘Om de mensheid te helpen de wereld een stukje hoger te tillen. Als ze dit samen voor elkaar krijgen, geeft dat een enorme samenwerkingsboost. Als de samenwerking hapert en ik sterf, dan is het een gemiste kans geweest.’
Ze voegt eraan toe dat iedereen deze informatie mag weten. Het is geen geheim.
‘Ik zal mijn weg in de oceaan weer vinden. Ik ben innerlijk sterk en voeg me weer bij de groep als het kan. Maar het is aan de mensen of ik daar kom.’
Het komt af en toe voor dat ik zo’n groot, wijs dier tref dat ik de neiging krijg een buiging te maken. Bij dit dier is dat ook zo. Er hangt een wijze stilte om haar heen. De zet is aan de mensen.
Als ik afscheid van haar wil nemen, zegt ze heel eenvoudig: ‘Dat hoeft niet. De lijn blijft.’

Een getraumatiseerde egel

2010-06-29T13:07:00.000-07:00

Dit is de andere egel die in de tuin in Duitsland rondloopt. Ik ontvang deze mail bij de foto:
“Deze egel beweegt zich als een bezetene door de tuin. Hij rent echt & crasht overal doorheen, of de duivel hem op zijn hielen zit. Als hij schrikt, blijft hij stokstijf stil zitten, maar rolt zich niet op. Vorig jaar kwam ik hem voor mijn huis tegen, hij schrok & ging in de hoek tussen de muur en de schutting van de buren staan - zoals een kind zich verstoppen kan door zijn ogen dicht te doen. De buren hebben voor ik hier kwam wonen een jonge egel, die naast zijn doodgereden moeder zat, van de straat gevist & hem in de schuur de winter door geholpen. Door zijn wat afwijkende gedrag vroeg ik me af of dat deze egel was, vandaar.”
Als ik contact maak, zie ik meteen twee grote ogen en valt er stilte. Nog meer stilte. Ongebruikelijk voor een diercontact. Ik mompel: ‘Jij begrijpt iets niet …’
Hierop kijkt hij me met blokkerige, grote verschrikte ogen aan. Naar mijn idee schiet hij weg bij elk geluid.
Ik geef het beeld van een jonge egel en dan voel ik eenheid en harmonie bij hem. Als ik het beeld geef van een overreden moederegel met een klein egeltje ernaast, voel ik meteen dat er ergens in zijn koppie een schuif voor gaat. Alsof op dat moment zijn ontwikkeling gestopt is. Het lijf is wel gegroeid maar het koppie van binnen niet. Net of hij er niks nieuws heeft bij geleerd nadien.
Ik vraag of hij wel eens andere egels opzoekt maar hoor: ‘Je kunt ze kwijtraken.’
Het is uitermate duidelijk dat de verbinding tussen hem en andere egels weg is. Ik weet dat ze solitair leven maar ondanks dat kan er toch verbinding zijn tussen de soortgenoten. Deze egel voelt aan of hij altijd bang en opgejaagd is. Alsof hij bevriest bij gevaar.
Ik vraag hem of hij begrijpt dat mensen zich over hem hebben ontfermd en ik voel dat deze egel niet de juiste connectie heeft gevonden bij mensen. Hij geeft het gevoel alleen op de wereld te zijn.
Ik laat hem in gedachten in aanraking komen met de andere egel en ga met hem naar de gemoedelijkheid van die egel. Het vindt totaal geen aansluiting bij deze egel. Het enige dat ik voor hem kan doen is de juiste hulptroepen voor hem vragen om hem weer te helen, zodat hij wellicht zijn verdere leven ook in harmonie kan leven.

N.B. De jonge kameel gaf ook al aan dat er zonder de moederkameel geen verbinding met soortgenoten zou zijn.

De egel en mijn egovraagstuk

2010-06-28T10:40:00.000-07:00

Dit egeltje is gefotografeerd in een tuin in Duitsland. In mijn kennismaking met hem geef ik het beeld van twee landen en dat hij voor mij over de grens zit. Meteen hoor ik: ‘Ik begrijp grenslijnen niet. Iedereen mag zelf weten waar hij is.’
Ik vraag hem wat hij zoal doet ’s avonds en het antwoord is dat hij zijn neus achterna gaat. Hij laat zich schuifelend over de grond zien in best een groot gebied, vindt hij. Ik heb het idee dat hij een bepaalde ronde heeft, in een voor hem bekend gebied waar hij graag elke avond opnieuw in gaat snuffelen.
De vrouw van dit huis zet altijd wat voer neer en deze egel neemt het graag aan. ‘Het is voor mij,’ vertelt hij. Het gevoel dat hij me daarbij geeft is heel bijzonder: hij aanvaardt het in stille, genoegzame dank. Na het opeten schuifelt hij rustig verder.
Omdat een andere egel doorgaf dat mensen onbehouwen kunnen zijn, vraag ik deze egel hoe hij de vrouw ervaart. ‘Ze is voor mij geen bedreiging.’
In beeld geef ik bedreigende situaties door en ik zie dat de egel zich oprolt. Hij legt uit dat oprollen niets anders is dan slapen. Je bent even ‘van de wereld’.
Net als de vorige egel komt dit diertje heel gemoedelijk bij me over. Beiden geven zo’n harmonieus en vrolijk gevoel door dat ik me (weer) afvraag hoe het zit persoonlijke eigenschappen van vrije dieren. Hebben ze een ego, dat stuk in de mens waarvan we zeggen dat het ons ik is maar waar we in feite een hoop last van hebben?
‘Ik doe wat ik moet doen,’ hoor ik.
Deze opmerking knalt naar binnen bij me. Dát is het! Vrije dieren doen wat ze moeten doen. Doen waarvoor ze geschapen zijn. Een egel gaat niet voetballen maar doet gewoon zijn egeldingen. Daarom zijn ze perfect. En daarom zijn mensen die hun ware levensdoel gevonden hebben gelukkig en leven ze in harmonie.
In mijn enthousiasme bedank ik de egel uitdrukkelijk maar hij schuifelt al weg, niet onder de indruk van het inzicht dat hij mij gegeven heeft. Hij is gewoon egel.

De school vissen (prooidieren)

2010-06-23T02:16:00.000-07:00

Er komt een reactie op de visjes: “Blijft natuurlijk de vraag wat er gebeurt als het voorste visje het mis heeft, en daardoor alle visjes de verkeerde kant op stuurt. In de bek van een snoek, bijvoorbeeld. Dat gebeurt kennelijk regelmatig. Waar denk je anders dat snoeken van leven?” De schrijver van deze opmerking suggereerde ook: “Dat lijkt me een fout in het systeem.”

Doordat ik inmiddels 120 soorten dieren gesproken heb, kan ik wel een antwoord geven maar het is het eerlijkst om de opmerking eerst aan de visjes voor te leggen. Ik hoor: ‘De splitsing zorgt ervoor dat een deel als voedsel kan dienen en een deel verder gaat. Er bestaan geen fouten in de natuur. De een dient als voedsel voor de ander.’
Ik zoek deze blog nog eens door en beland in september bij de leeuw: “Je dacht dat het gesprek over prooidieren ging. Maar dat is al een uitgekookte zaak. Je weet al hoe dat zit. We gaan nu verder. Het gaat over leiderschap.”
De zebra, ook in september: “Ik vertel dat iemand me kortgeleden heeft verteld over de bevindingen van Michael Roads over roofdieren en hun prooi: ze hebben een soort afspraak met hun aanvaller en verlaten hun lichaam zodra ze geen kans meer hebben te ontsnappen. ‘Ja, dat weet je,’ antwoordt de zebra. ‘Het is geen probleem. Het is inderdaad een kwestie van snel je lichaam verlaten.’ Ze zegt dat mensen daar niet zo dramatisch over moeten doen. That’s life.”
De krekels in juli, die we voerden aan de jonge gierzwaluw: “Ik vertel dat wij er moeite mee hadden en dat het ons behoorlijk begon tegen te staan. ‘Jullie moeten niet zo moeilijk doen. That’s life. Jullie deden het toch voor de zwaluw? Dat is goed. Wij zijn voedzaam.’ “
De vliegen die in juli de keus krijgen van mij om of te verdwijnen of tot voedsel voor de gierzwaluw te dienen: “De vlieg legt me uit dat tot voedsel dienen heel anders is dan in de prullenbak verdwijnen.” En: “Het gaat om het elkaar dienen.”
De buizerd, in mei ’09: “Hij vertelt dat buizerds voor het evenwicht in de natuur zorgen. Zieke en zwakke dieren eten ze op zodat de sterke overblijven. Kennelijk speel ik met de gedachte of dat niet zielig is want hij zegt: ‘Het is niet zielig. Zwakke dieren lijden teveel. Zij kunnen hun lichaam niet gebruiken zoals het bedoeld was. Door mij krijgen ze een herkansing in de circle of life.’ Altijd krijgt een dier het laatste woord en dat neemt de buizerd ook: ‘Kijk niet teveel naar het vergankelijke. Dat is zonde, dan mis je je doel. Het leven is zoveel meer en ruimer dan jullie denken.’ ”

De school vissen

2010-06-22T02:23:00.001-07:00

Op een morgen zie ik een heel lange rij kleine visjes langs zwemmen. Het houdt maar niet op! Terwijl ik met veel plezier zit te kijken hoe ze in het ochtendzonnetje zwemmen zie ik ineens dat één visje zich omdraait. Een aantal visjes zwemt even door, de oude koers volgend maar dan ineens draaien alle volgende visjes zich om en zwemmen achter het ene visje aan.
Drie dagen later ben ik op een avond waar een inspirerend spreker de zaal goed mee heeft. De volgende dag schrijft een kritische toehoorder/denker een blog. De reacties daarop leiden o.a. naar het onderwerp Blindelings volgen van mensen.
Het maakt mij erg nieuwsgierig naar de visjes: waarom veranderde het visje de koers en waarom volgden de anderen het ene visje? Kunnen wij mensen iets hebben aan het antwoord?
Als ik het de visjes voorleg, hoor ik dat het allervoorste visje op een gegeven moment wat uitstraalt naar achteren. De vissentamtam! De situatie moet veranderen. De plek is niet goed of er is alarm. Het signaal gaat naar achteren om de andere vissen te redden.
Ik zie het signaal als een pijl de school vissen in trekken en vraag uiteraard waarom dat ene visje het oppikt, terwijl het signaal ook langs de anderen ging. Ik hoor de (in dit geval wat wonderlijke) opmerking: ‘Het haakte bij één visje aan. Die maakt het verschil.’

Juveniele vink

2010-06-14T06:44:00.001-07:00

Uit België kreeg ik een mail van een vrouw die een vogeltje in haar bloemenbak had gevonden. Ze heeft vijf katten met een natuurlijk instinct dus toen ze het vogeltje zag, heeft ze het meteen in haar handen genomen: “Nu moet ik zeggen dat dit vogeltje tussen de 30 en 45 minuten bij mij gebleven is en totaal niet weg wilde. Het zat gewoon boven op mijn hand of vinger. Ik heb het op de rug van mijn paard gezet, op de omheining, maar het bleef zitten. Ik mocht zelfs alle tijd nemen om foto's en een filmpje te maken. En toen was het opeens weg. Ik weet het niet zeker, maar ik had het gevoel dat het mij iets wou vertellen.”
Als ik contact maak met dit vinkje voel ik meteen dat ik te maken heb met een avontuurlijk, ondernemend diertje. Jong en nieuwsgierig.
Het diertje realiseert zich dat het nog niet alles kan overzien dus katten zijn zeker een gevaar. Het vergt nog wat training van hem om de ruimte zo te gaan gebruiken dat hij op plaatsen komt waar geen katten zijn. Hij is ervan overtuigd dat vinken die goed opletten geen partij zijn voor katten.
Ik vraag wat ie ervan vond dat ie zo dicht bij deze vrouw was. ‘Zij zat mij aan te kijken. Ik zat haar aan te kijken. Het was geen bedreiging. Ik vond het heel leuk. Net of ik meegenomen werd.’
De vogel geeft het gevoel van wederzijdse verwondering en laat merken dat hij het een heel leuke ontmoeting vond. Ik vraag of hij nog es zo dicht bij iemand zou komen maar dat ontkent hij. Hij weet dat je dit als vink normaal gesproken niet doet, ‘maar dit was heel leuk.’ Hij zegt dat hij nog wel rond gaat kijken en als ik dat later bij een vogelaar navraag, bevestigt die dat vinken in de buurt blijven.
Terwijl we dit gesprekje hebben, vraag ik wel drie keer of hij iets speciaals te zeggen had tegen deze vrouw. Maar iedere keer komt het antwoord neer op de verwondering en dat hij het ‘leuk’ vond, een avontuur. Zoals hij zich aan mij laat zien/voelen moet ik sterk aan Henkie denken, de gierzwaluw die mij vorig jaar in juli twee weken als nest heeft gebruikt. Die had ook dat opene, die bravoure, die hang naar ontdekking en avontuur zonder bang te zijn. Het lijkt erop dat deze twee vogeltjes erg genoten hebben van het menselijke contact. En ik weet wel zeker dat niet elke vogel dat leuk had gevonden!

De leeuw over circusleeuwen

2010-06-10T00:26:00.000-07:00

Het circus is in de stad! Ik zie al helemaal voor me hoe ik met de dieren in het circus contact maak om nou es aan hén te vragen hoe het met ze gaat. Er gaan bij tijd en wijle namelijk behoorlijke meningen over en weer over het welzijn van dieren in het circus.

Helaas ziet circus Renz op dit moment geen belang voor hun bedrijf en geen noodzaak voor de dieren om hieraan mee te werken. We waren er helemaal klaar voor om alles op film vast te leggen! Misschien is het uitstel en geen afstel?
Ik besluit weer es contact op te nemen met de Afrikaanse leeuw die ik in september sprak (het vervolgverhaal staat hier).
Meteen hoor ik: ‘Ik had je eerder verwacht.’ Dat kan ik me voorstellen, ik had het ook beloofd maar de drempel voor nogmaals contact was voor mij best hoog en dat vertel ik hem ook. Tenslotte was ik niet helemaal een volwaardige gesprekspartner voor hem.
Ik vertel hem nu dat ik met een heel gerichte vraag kom: wat heeft hij te zeggen over leeuwen in het circus?
Meteen komt het antwoord: ‘Circusleeuwen gebruiken een groot potentieel niet. Ze gebruiken een beetje maar lang niet alle zintuigen staan volop open.’
Ik geef hem het beeld dat die leeuwen trainen en optreden en vindt dat toch heel wat actie voor een leeuw.
‘Dat is geen werken,’ laat de leeuw weten zonder minnetjes te doen. ‘Zelfs een sterke leeuw in het circus komt niet dicht bij mijn kracht.’
Deze leeuw is zo sterk, ‘staat’ zo, dat ik het niet in mijn hoofd haal om hem in twijfel te trekken of te gaan discussiëren. Wel vraag ik hem nog of we medelijden moeten hebben met dieren in circus of dierentuin, dieren die hun potentieel dus niet volop kunnen gebruiken.
‘Geen enkel dier is ergens zonder reden.’
Als ik het contact verbreek, realiseer ik me dat ik zelf ook een groot potentieel van mijzelf niet gebruik. En ik weet wel zeker dat lang niet elk mens helemaal tevreden is met zijn of haar plek op aarde.

Twee dagen later ga ik naar een voorstelling en ben werkelijk geboeid door de eenheid die ik in die kooi zie. De dieren zijn alert. Ik weet dat het hier om leiderschap gaat, niet om macht. De leeuwen zijn veel sterker dan de man. Wat is het waarom ze hem het leiderschap geven?
Op de laatste dag dat het circus er is besluit ik toch naar de leeuwen te gaan en ik sta wel drie kwartier in de motregen de dieren te observeren. Ik word er enorm rustig van. Het is een gemoedelijke zondagochtend. Ze laten hun diep uit de keel komende brullen horen. Werkelijk fascinerend. Ik heb op geen enkele manier de neiging om contact te maken via de diercommunicatie. Deze dieren en mensen hebben zo’n band met elkaar, daar ga ik niet tussen zitten.

Later lees ik een mooi interview met Tom Dieck jr. en een korter krantenartikel.

Hoe kan het dat deze Afrikaanse leeuw mij deze info weet te geven? Van een slak hoorde ik hoe zij wereldwijd communiceren dus ik noem dit soort interne communicatie altijd de slakkentamtam. Maar het is gangbaar om het Het Veld of The Zero Point Field te noemen, de plek waar alle informatie verborgen én bereikbaar is.

De diamantduif

2010-05-26T09:56:00.000-07:00

De vogels houden ons bezig. Nu was er een diamantduif in een achtertuin neergestreken. Iemand pakte de duif op, deed ‘m in een kooitje en vroeg mij of ik het dier kon vragen wat ze wilde. Het was laat op de avond, ik had vergaderd en kreeg dan ook niks meer door dan een benauwde ademhaling en het gevoel beknot te zijn.
De volgende ochtend ging het met vogel en mij beter. De vogel zat inmiddels in een ruimere kooi en had al wat gegeten en ik was weer fit.
Ik zag de vogel rondkijken en hoorde dat ze zich eraan stoorde als ze bekeken werd. Zelfs als de mensen op afstand bleven. ‘Als ze te dicht op me zitten kan ik niet rondkijken.’
Ik kreeg de indruk dat ze geen lange afstanden vliegen gewend was en dat ze geen getrainde conditie had.
Ik heb haar voorgelegd of ze bij deze mensen zou willen blijven. De duif keek het hele huis rond en concludeerde dat er geen duiven zijn. 'Dan kan ik niet blijven.'
Toen ik haar liet zien dat ze ook een gezellige huisvogel kan worden, gruwde ze daar wat van. Ze maakte op mij geen ondernemende indruk. Niet een vogel die het avontuur in een huis wel aan zou willen gaan maar eentje die gewoon wil opgaan in de vogelmassa.
Ik vroeg haar op het eind of ze nog wat had en kreeg een zakelijk bedankje dat ik dit wilde doorgeven.
Toen ik bleef doorvragen, hoorde ik: 'Regel het nou maar!' Met andere woorden: zorg dat ze me ergens bij andere vogels in een kooi zetten.
’s Middags is de dierenambulance gekomen en moesten de mensen afscheid nemen van de vogel. Best een beetje verdrietig want ze hadden het wel fijn met haar. Maar ze hadden zelf ook al wel gedacht dat dit geen binnenvogel zou zijn.

Kraaien, mensen en territoriumgedrag

2010-05-10T04:03:00.000-07:00

Mijn man had weer een vogel meegenomen naar huis. Dit keer een kraai die niet meer goed kon opstijgen. Het dier leek geen gebroken vleugel te hebben. Contact maken met hem ging moeilijk. Ik hoorde steeds dat hij uit de kooi wilde waarin we hem neergezet hadden en die in de stuurhut stond. We besloten hem buiten in de grote kooi van de papegaai te doen maar na een nachtje rust daar, leek ook die kooi te klein.
We hebben nooit kraaien heel dicht bij het schip maar zowel ’s avonds als ’s ochtends kwamen er twee dichtbij in de bomen zich luidruchtig kenbaar maken. In de ochtend zat er zelfs een op de kooi waar de kraai in zat. We besloten dat het beter was voor het dier als hij vrij zou zijn. Onze dochter gooide hem in de lucht en de kraai vloog krakkemikkig achter een hek waar geen honden bij hem konden komen. Aan de kraaien die er al zijn, vroeg ik of ze hem voer wilden brengen als dat nodig was. Het gaat om een nog niet zo oude kraai maar wel eentje die de afgelopen winter overleefd heeft.
Dat was gisteren, zondag. Vandaag maken de kraaien weer een hoop kabaal. Ik vraag een krassende kraai wat er nou allemaal voor toestanden zijn en hoor dat er verstoring van het gebied is. Deze kraai is een indringer en er moet evenwicht gevonden worden. Ik begrijp dat dit kan als deze kraai zich aanpast.
Ik heb het over levensruimte die je elkaar moet gunnen maar hoor meteen dat het daar niet om gaat. Het gaat om gebied. ‘Er zijn grensgebieden,’ zegt de kraai. ‘Maar deze kraai zit midden in ons gebied.’
‘O,’ zeg ik, ‘Daarin zijn mensen dus anders dan kraaien.’
‘Nee, hetzelfde,’ hoor ik meteen terug. ‘Mensen zijn zelfs erger.’
Dit spreek ik tegen. Ik vind mezelf best ruimdenkend als iemand een hulpvraag zou hebben, zoals in dit geval deze kraai aan hen heeft. Maar doordenkend voel ik mezelf verschrompelen. De kraai heeft gelijk. Wij mensen hebben ontzéttend territoriumgedrag. Hoe zou ik het vinden als er ineens iemand die geen huis heeft binnen komt lopen, gaat zitten en blijft zitten? Hoe zou ik het vinden als iemand mijn fiets meeneemt omdat hij die nodig heeft? Als iemand in de winkel mijn portemonnee pakt om zijn boodschappen mee te betalen?
Vandaag is de zoveelste keer dat een dier me inzicht geeft in mijn eigen denken en handelen ...

Het ratje

2010-05-05T01:54:00.000-07:00

“Bijgaand een foto van het knaagdier dat Rosa gistermiddag binnenbracht. Ik vermoed dat het een rat is. Omdat ik die zo weinig zie, heb ik er eens goed naar gekeken & ik moet zeggen dat ik haar/hem wel mooi vond. Mooie oren & ogen, stevige poten & een glanzend vel. Alles net wat groter dan bij een muis. Ik neem aan dat het een verse vangst was, want het lijfje was nog een beetje warm & slap. Ik vraag me al een hele tijd af wat de functie van ratten is (dus los van de hysterische verhalen die mensen over hen verspreiden) & nu ik de kans heb, denk ik natuurlijk meteen aan jou.Ik ben heel benieuwd!”
Ik vermoed ook dat het om een ratje gaat en vraag of dat klopt. Ik krijg door dat ratten sterk, slim en snel zijn. Krachtiger dan muizen en met een groter bereik. ‘Muizen zijn lolbroeken,’ vertelt de rat. Dat weet ik inderdaad van muizen en ik moet dan ook gniffelen. Komische diertjes.
De rat laat zien dat zij als soort serieuzer zijn door hun snelheid, sluwheid/slimheid. Deze rat is graag rat en vindt ratten veel ondernemender dan muizen.
‘Wij hebben een energie die krachtig naar voren stoot. Dat stoot mensen af,’ hoor ik met enige trots.
Ik vertel hem dat de vrouw die me deze mail en foto stuurde graag wil weten wat de functie van ratten is. ‘Wij houden de wereld schoon.’ Hij laat zien dat ze van alles eten, ook vlees.
Ik breng in dat er ook gezegd wordt dat ze ziektes overbrengen. ‘Wij zijn met veel en op veel plaatsen.’ De rat kan zich er niet drukker om maken.
Hij vertelt niet graag in huizen te komen, in tegenstelling tot muizen. Wel in schuren. En ik zie buizen en holletjes in de grond waar ze slapen. ‘Wij slapen graag.’ Ik krijg de indruk dat hij overdag bedoelt en dat de nacht hun speelterrein is.
‘Je hebt je laten pakken door een kat,’ zeg ik. Hij laat zien dat je laten pakken door een kat of hond nogal stom is. Het is onachtzaamheid van ratten of vasthoudendheid van de honden of katten. ‘In principe zijn wij sneller/beter,’ legt de rat uit. Dit ziet hij als een overdreven actie van de kat voor de vrouw. Een gebaar naar haar. ‘Normaal gesproken is deze kat geen probleem.’
Toevallig weet ik dat een tijd geleden de andere kat uit dit huis is overleden en ik ben geraakt door de actie van deze kat. Zal ze de vrouw iets hebben willen brengen?
‘Zie jij verbanden?’ vraag ik de rat. ‘Op dit level zie ik verbanden, ja. In mijn omgeving. Mijn energie is niet alleen beperkt tot ratten. Ik kan ook waarnemen wat er bij de kat gebeurt.’
Ik word er even stil van als ik zie hoe zijn rattenenergie zich in diverse andere energiegebieden bevindt.
‘En nu?’ vraag ik hem. Want het blijft een feit dat hij hier fysiek niet meer is.
‘Ik ga zo snel mogelijk terug. Zoals ik al zei: ik vind het leuk om rat te zijn.’
De rat geeft me het gevoel alsof het leven en de dood voor hem een glijbaan zijn: je belandt op de grond, gaat de ladder weer op en glijdt de glijbaan weer af.
Ik zucht een beetje dat het allemaal tijd kost. ‘Tijd? Wat is tijd?’ reageert de rat. Ik voel geen energieverschil tussen hier en daar, zoals de rat het me voorstelt. Het lijkt inderdaad wel een spel voor hem en ik moet denken aan boeken van Kim Sheridan en Penelope Smith. Zij beschrijven daar ook het plezier en het gemak waarmee sommige dieren switchen van fysiek lichaam, naar enkel spirit en weer terug een lichaam in.

Asperges

2010-05-05T01:14:00.000-07:00

Ik heb het al es vaker genoemd op deze blog: als je met dieren kunt communiceren, kun je ook de energie en bewustzijn opvangen van bomen, planten en bloemen. Op deze Bevrijdingsdag stuurt Petra foto’s van asperges die ze gisteren op een boerderij heeft gekocht.
Nooit te beroerd voor een experiment (waar zij een zeer goede aangeefster van is) stel ik me in op de asperges. Meteen voel ik een fluweelzachte energie. Bijna lieflijk. Aangezien ik geen culinair iemand ben en de enige asperges hier in huis binnenkomen in blik, ben ik verbaasd dat ik doorkrijg dat ze vochtig bewaard willen worden. In een vochtige doek, lekker donker. Als ik dit later op internet controleer, blijkt dat een algemeen bekend feit te zijn. Ik voel me nogal dom.
Dan krijg ik heel duidelijk door dat ze met aandacht vastgepakt willen worden. Niet snel en geen gesmijt. Het dringt tot me door dat geen enkele groente dat wil. Ze willen dat er zorg en aandacht aan ze besteed wordt. Dan besteden zij ook zorg en aandacht aan de vertering in de mens.
Als ik dit zo allemaal binnenkrijg, klinkt het zo logisch. Zo vloeiend, zo natuurlijk. Met schaamte denk ik aan mijn groente- en fruitbak: alles achteloos op elkaar gegooid. Als ik ga koken, gris ik iets uit die bak en smijt het met een zwier op het aanrecht. Ik heb het vermoeden dat gisteren de laatste keer was dat ik dat zo deed …

Petra heeft inmiddels een interessante blog gemaakt naar aanleiding van de asperges.

De kraai en de eieren

2010-05-03T02:41:00.001-07:00

Gisteren vond ik het verlaten eendennest bij ons aan boord leeggeplunderd. Er lag nog één kapot ei in het nest en één kapot ei een eindje verderop. De andere tien eieren waren totaal verdwenen. Honden of katten kunnen het niet gedaan hebben. Ratten komen niet aan boord dus blijven de kraaien over.
Ineens herinner ik me een kraai die op een zonnige middag op de mast zat. Toen ik hem zag, weet ik nog mijn verbazing van dat moment. Kraaien komen namelijk nooit bij ons aan boord.
Ik ga terug naar die kraai en vertel hem dat ik erg nieuwsgierig ben wat hij daar deed die middag en wat hij zag. Om te weten te komen wat een dier ziet, kun je vragen of je even in zijn lijf mag komen om door zijn ogen te kijken. Als ik dit voorstel, schiet de kraai meteen een eindje weg. Hij is duidelijk niet gesteld op contact van zo dichtbij. Ik leg hem mijn nieuwsgierigheid uit en dat dit mijn manier is om aan informatie te komen.
Om hem niet op te jagen, babbelen we eerst over andere dingen. Dat ‘babbelen’ gaat eigenlijk in razendsnelle beelden. Ik zend beelden uit van kraaien die zich tussen de mensen begeven en prullenbakken leeghalen. De kraai laat zien dat in steden en dorpen mensen een constante factor zijn. ‘Daar anticipeer je op. Je kunt situaties inschatten. Op jullie schip is die constante factor van mensen niet. Daarom moeten we wachten op periodes zonder mensen.’
‘Maar ik zag je laatst op die mast zitten,’ zeg ik bijdehand. De beelden dat ik rustig aan de tuintafel iets aan het doen was met iemand anders vliegen heen en weer. Ook dat de kraai een geluid maakte en ik meteen omkeek. ‘Dat geluid was om jullie alertheid te meten,’ zegt de kraai. ‘Jij was in no time met je energie bij mij. Dat betekent gevaar voor mij. Als jij niet gereageerd had, had ik de ruimte kunnen nemen.’
Dit is het punt waarop ik hem kan vragen toch even door zijn ogen te mogen kijken wat hij toen zag. En dan zie ik dat het heel simpel is: in dat oppervlak met allemaal planten valt het heel duidelijk op dat er één hoopje is met veren. Dat ziet er duidelijk anders uit. Ik mag met mijn mensenogen dan wel denken dat de eieren goed verstopt waren, voor kraaien is het overduidelijk dat het hier om iets anders gaat.
Dan is natuurlijk mijn vraag of hij in zijn eentje al die eieren heeft opgegeten en meegenomen.
‘Als één het weet, komen er meer,’ vertelt hij. De kraaientamtam dus. Het mechanisme waar Rupert Sheldrake ook over geschreven heeft: als een vogel in Nieuw-Zeeland iets nieuws ontdekt om te doen, doen vogels in Engeland het ook.
De kraai is dan ook helder: als je iets ziet moet je het meteen uitvoeren, anders kunnen anderen ermee aan de haal gaan. Dat zal de reden zijn dat het nest leeggehaald was voor ik er erg in had!

Het aangereden hert

2010-05-02T08:46:00.000-07:00

Iemand mailt dat ze anderhalve week geleden zag hoe een hert door een auto werd aangereden. Ze is naar het hert toegegaan en heeft samen met een andere vrouw die stopte 112 gebeld. De vrouw die me mailde heeft gewacht tot een boswachter kwam om het hert op te halen. De man was helemaal verbaasd dat iemand bij het dode lichaam bleef wachten.
De vrouw schrijft dat ze nog steeds verdrietig wordt als ze aan het aangereden hert denkt en vraagt mij contact op te nemen.
Ik ben eerst naar het moment van het ongeluk gegaan en voel daar vooral verwarring. Ik krijg het gevoel of ze steeds in en uit haar lijf ging, als een soort elastiekje. Alsof ze wilde opstaan, wat niet ging. Kennelijk was het lichaam echt onbruikbaar en had ze dat besef nog niet helemaal.
Dan geeft ze het gevoel alsof mensen over haar lichaam gebogen staan (ik weet niet of dat fysiek is of alleen met hun energie). Dat maakte haar lichaam voor haar afgesloten terrein. Nogmaals krijg ik verwarring door. Het lijkt ook of ze geschrokken was van mensen zo dicht op haar. Dat geeft ze door als veel zwaarte, laag bij de grond. 'Ze keken naar mijn lichaam maar ik was hoger.'
Ze had graag dat de mensen wat meer afstand van haar lichaam hadden gehouden zodat ze zich minder gevangen voelde. Ze had graag wat meer ruimte om het lichaam gehad.
Maar er is ook verbazing: 'Ze hebben mij niet gezien. Alleen het lichaam. Er was geen ontmoeting met mij.'
'En toen?' vroeg ik.
'Ik ben gegaan. Ik ben vrij. Met mij gaat het goed. Ik heb me hervonden na de eerste verwarring.'
Ik vertel het hert dat de vrouw nog steeds verdrietig is om het gebeurde en ze reageert verbaasd: 'Ze ként me niet.'
In een opwelling stel ik voor om even bij de vrouw in huis te gaan kijken en ze ziet de vrouw en haar hond. Meteen legt ze een link: 'Ze is bang voor de dood. De dood is een overgang. We gaan altijd door. Soms in het fysieke maar meestal niet.'
Ik zeg nogmaals dat de vrouw toch nog steeds verdrietig is om haar dood.
'Nee,' corrigeert ze, 'Om het begríp dood. Het gaat niet om mij. Ik was geen onderdeel van haar leven.'
Ik vraag of ze de vrouw nog wat te vertellen heeft.
'Zie het lichter. Zie alles als een lange lijn. Het fysieke leven op dit moment is een blokje op die lijn.'
Het hert geeft door dat ze zich heerlijk ruim en licht voelt.
Als laatste beeld geeft ze een traan door die in het hart van de vrouw valt. Dat begrijp ik niet en ik vraag naar de betekenis. 'Zie het als een genezende traan in haar hart.'

De vrouw reageerde op dit bericht: "Ik herken het wel. We stonden ook dicht bij haar, eerst ik met die vrouw en later alleen. Ik voelde haar spirit ook niet omdat ik zo geraakt was. Ik kon alleen naar haar lijf kijken.
Wel vind ik het confronterend dat ze zegt dat ik haar helemaal niet ken dus dat ze mijn verdriet niet snapte en dat het niet om haar ging. Het klopt wat ze zegt. Ik ben heel bang voor de dood, ook en vooral als eerste voor de dood van mijn hond, ondanks dat ik weet dat de liefde en het contact blijft.
Pfoe, wat mooi. Dank je wel voor het kijken."

Film: The story of the weeping camel

2010-05-01T04:33:00.000-07:00

Vandaag zag ik deze film die gemaakt is in Mongolië. Het gaat over een kameel die een heel zware bevalling heeft gehad en haar jong niet accepteert maar afstoot. De mensen rond deze kameel krijgen het niet voor elkaar om het jong bij de moeder te laten drinken en ze schakelen een violist in. Onder toeziend oog van de familie begint de vrouw te zingen terwijl haar handen op de kameel liggen. De violist speelt op een gegeven moment mee. Na een tijdje is te zien hoe een traan uit het oog van de kameel valt en daarna nog één. Op dat moment lacht iedereen en brengt de man het jong naar de moeder om het te laten drinken. De moederkameel stoot het dier niet meer af.
Natuurlijk ben ik erg nieuwsgierig wat er precies is gebeurd en ik benader kameel Inger Temee en ga met haar terug naar de tijd van die opnames. Ze vertelt dat ze tijdens de bevalling afgescheiden is geraakt van het jong. Ze was zo in zichzelf geraakt dat er een cirkel om haar heen gevormd werd waarin geen ruimte was voor het jong.
Ik vraag haar wat er gebeurde tijdens het ritueel zoals dat uitgevoerd werd.
‘De aanraking, de aandacht en de klanken maakten openingen,’ vertelt ze. ‘Er brokkelde een muurtje af.’ Ze laat me voelen dat ze omgeven was door de aandachtige energie van iedereen die aanwezig was.
‘En de traan?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Een kameel hoort niet afgescheiden te zijn,’ is haar verklaring. Zonder verder te hoeven vragen, voel ik dat de traan een fysieke uiting was van iets dat in haar loskwam waardoor er weer verbinding gemaakt kon worden met de buitenwereld.
Dan ga ik naar Botok, het jong. Die vertelt meteen dat de verbinding tijdens de bevalling al weg was.
Ik vraag hoe dat voelde en hoor en voel: ‘Het is zo.’
Het antwoord is zo helder dat ik ook nu weer geen vragen heb.
Wel kan ik haar vertellen hoe het bij ons mensen gaat. Dat wij ons dan afgewezen voelen en dat dat kan zorgen voor trauma’s op latere leeftijd.
Maar Botok is heel helder: ‘De verbinding was al weg. Als er geen verbinding is, kan het niet aan mij liggen. Want dan zou de verbinding er nog moeten zijn.’
Het is heel helder dat zij geen fouten gemaakt heeft in deze en nogmaals krijg ik het sterke gevoel door: het is zo.
Ze laat zich zien als kameel alleen in die tijd. Alleen in de ruimte, alleen in de vlakte.
Ik vraag haar wat ze vond van het ritueel. Ze laat zien dat er een opening kwam in het veld rond haar moeder. ‘Toen kon ze me opnemen. Toen begon de verkenning.’
Vanaf toen kon ze ook openstaan voor andere kamelen en mensen. Daarvoor was ze alleen. Maar nogmaals krijg ik het zuivere gevoel door: het is zo.
Ze laat zien dat haar moeder de enige is die een verbinding naar de kudde kon leggen voor haar. Zonder haar had ze nooit goed in de kudde kunnen komen.

De bijen (een jaar later)

2010-04-28T00:28:00.000-07:00

Vorig jaar sprak ik bijen en de inhoud van het gesprek was voor mij de reden om in te springen op de vraag vanuit Transition Town Zutphen om iets voor de bijen in Zutphen te gaan doen.
Vandaag, op de dag dat de campagne officieel van start gaat, neem ik opnieuw contact op met de bijen.
Mijn eerste indruk is vermoeidheid. Ik hoor dat mensen bijen niet moeten zien als modegril. Het moet serieus genomen worden en als mensen beginnen aan bijen moeten ze het ook afmaken. Ze moeten goed zorg dragen voor juiste huisvesting. ‘Wij moeten er op kunnen bouwen.’
Ik krijg door dat het niet vluchtig moet gebeuren, maar ‘diep’. Ze zijn bang dat er nu luchtig over hen heen gewalst wordt, als hype. Ze doen echt een oproep aan imkers om hun werk goed te doen!
‘Het wordt voor ons steeds moeilijker navigeren. Er zijn wat meer openingen/mogelijkheden maar het is heel ijl/iel. Er gebeurt wel wat maar we kunnen er nog niet op bouwen.’
Ik vertel van onze oproep om op veel plaatsen een vierkante meter tuin in te zaaien met drachtplanten voor bijen en hoor: ‘Dat is mooi maar hoe zit het volgend jaar? Gaat het verder? Wordt het de diepte in gebracht? Wordt het verankerd?’
De hele tijd voel ik een vermoeidheid bij ze. ‘Ja, de krachten nemen af,’ bevestigen ze. ‘Het is een uitholling van binnenuit.’
Ik leg ze voor dat er gedacht wordt aan gif en straling. Hoe zit dat? Van het gif weet ik dat dit het zenuwstelsel van bijen aantast maar hoe zit het met straling?
‘Als je verzwakt bent is de kleinste tegenslag groot,’ is het antwoord.
Ik vraag de bijen wat wij kunnen doen.
‘Een gezonde wereld creëren. Goede kasten, goede imkers, goede plaatsen. Stabiliteit bieden. Neem het serieus!’
De hele tijd door heb ik het gevoel dat ze meer verzwakt zijn dan vorig jaar.
‘Wij kunnen niks doen,’ hoor ik. ‘De omstandigheden moeten verbeterd worden.’
De bijen laten me zien dat zij een brede kijk hebben, op lange termijn denken. Als ik daar de mensen naast zet die op posten zitten waar besluiten genomen worden, zie ik die mensen als een klein rondje in het hele geheel wat bijen zien. Het kleine rondje symboliseert de kokervisie, het niet kijken naar het geheel en niet kijken naar de lange termijn.
Ik vind het eigenlijk nogal shocking. Vooral omdat ik de serieuze ondertoon in dit gesprek niet ken van andere vrije dieren. De bijen doen er nog een schepje bovenop als ik vraag wat we nog meer voor ze kunnen doen: ‘Volg ons. Bid voor de wereld, bid voor ons.’ Ik voeg er zelf aan toe dat iedereen dat dan maar op zijn eigen manier mag doen: de een mag bidden, de ander mag licht sturen, weer een ander mag positief denken.

(foto bij: www.scip.be)

De roeken in de stad

2010-04-27T08:25:00.001-07:00

Via iemand uit de politiek krijg ik te horen dat er op een bepaalde plek in Zutphen dusdanige overlast van roeken is dat de politiek zich ermee bemoeit. Ze vraagt of ik wat met de roeken kan. Dit vind ik natuurlijk weer erg leuk om te doen!
Als ik contact maak, hoor ik meteen veel kabaal. Ik vertel dat ik zo niks kan verstaan en vraag om een woordvoerder of een gezamenlijk spreken en zeg erbij dat het me niet om een individuele roek gaat maar om alle roeken. Het gaat ook niet om bepaalde families: gewoon alle roeken die daar zijn.
Ik val maar meteen met de deur in huis en zeg dat de roeken als een overlast worden ervaren.
Meteen is er verbazing: ‘Wij zijn hoog. De mensen laag. We lopen elkaar niet in de weg.’
‘Nee, dat is waar,’ moet ik toegeven. Ze doen er een schepje bovenop en laten zien dat roeken wegvliegen voor mensen. 1-0 voor de roeken.
‘Ja, maar jullie maken veel lawaai,’ zeg ik dan.
‘Wij zijn luidruchtig. Dat hoort bij ons.’ Ik denk aan ieder vogeltje dat zingt zoals die gebekt is. 2-0.
‘Jullie poepen veel.’ Hier heb ik een steekhoudend argument. Veel mensen schijnen last van de poep te hebben. Meteen laten ze zien dat het logisch is dat poep naar beneden valt. En wel recht onder hen. Het zou wat zijn als het naar boven vliegt of met een bochtje zomaar ergens in de stad terecht komt. Dat zou pas onbetrouwbaar zijn. Wat is mijn probleem met het recht naar beneden vallen van uitwerpselen?
Ik gooi een ander argument in de strijd, in de hoop op wat medewerking: ‘Konijnen, ratten en muizen worden doodgemaakt door mensen als mensen vinden dat er teveel zijn. Jullie niet.’
‘Dat gebeurt stiekem bij de grond. Dan zien mensen het niet.’
‘En als er op jullie geschoten zou worden?’
‘Dan vliegen we weg.’ Ze laten zien dat schieten en harde geluiden hun verstoort. Maar ze komen terug. Ze vertellen wel dat de verstoring van knallen niet fijn is. Het kan een paar keer maar al te vaak zorgt voor oververmoeidheid. Ze geven door dat een bepaald geluid heel onprettig zou zijn maar ik vraag niet wat voor geluid dat is. Dat moeten de roekenhaters maar uitzoeken als ze dat nodig vinden.
Ik doe de roeken een voorstel om naar een andere plek te gaan en geef ook meteen aan waar dat is.
‘Deze plek is prettiger,’ zeggen ze. Ze laten zien dat dit echt hun plek is en nogmaals: zij zitten hoog in de bomen en de mensen zijn op de grond. Ze zien het probleem niet. Bovendien vinden ze het fijn om tussen gebouwen te wonen.
Als ik vraag hoe zij mensen zien, antwoorden ze: ‘Gezellige drukte.’
Door middel van een beeld laten ze weten dat er kraaien of duiven zouden komen als zij toch weg zouden gaan. En met heel veel kraaien zijn mensen slechter af, vinden ze.
Ze sluiten af: ‘We vallen niet aan. Wat is het probleem?’
Ik heb geen weerwoord meer. Ik vind het inmiddels wel 5-0 voor de roeken!

Campagne Zutphen Bijenstad

2010-04-11T03:03:00.000-07:00

In mei vorig jaar sprak ik de bijen. Het eerste gesprek is hier te lezen. De week daarop sprak ik ze volgens afspraak nogmaals.
Deze contacten met de bijen hadden mij aan moeten zetten om actie te ondernemen maar er was nog een zetje van buitenaf nodig: iemand van Transition Town Zutphen vroeg me of ik het initiatief wilde nemen voor een campagne voor bijen hier in Zutphen. Denkend aan de gesprekken moest ik wel ja zeggen.
Het heeft geleid tot een snelle en efficiënte samenwerking met twee andere vrouwen. Vanaf deze week is de website in de lucht waarop te lezen is hoe we bewoners van Zutphen vragen een vierkante meter tuin voor de bijen in te zaaien.
Ik ben er hartstikke blij mee hoe eenvoudig het eigenlijk is: als iedereen een beetje doet, doen we samen heel veel!

De gevallen roek

2010-04-07T01:32:00.001-07:00

Een lezer van deze blog stuurde deze foto van een roek op. Het dier was in gevecht met vijf andere roeken, viel naar beneden en kon niet anders dan zitten op deze tak. Het kostte de vrouw erg veel moeite om de dierenambulance te laten komen (zelf kon ze niks doen omdat ze net een prachtige dochter had gekregen). Aan mij de vraag, een aantal weken later, hoe het met de roek zou gaan.
Het eerste dat ik hoorde was dat het domme pech was en dat de anderen heus niet sterker waren. Ik merkte boosheid en verzet dat ze meegenomen was. Daarna zag ik een grote kooi, met andere vogels. Het was mij onduidelijk of ze nog in die kooi zat (wat dus zou betekenen dat ze niet opgeknapt was) of dat het zo’n indruk gemaakt had dat ze het er nog over had. Als ik het op de datum van de dag van het gesprek zette, zag ik steeds die grote kooi.
Maar het was te vaag dus ik vroeg de vrouw of zij achter meer informatie kon komen. Na veel moeite werd het haar duidelijk dat de vogel naar de vogelopvang was gebracht: “Ze gaven aan dat hij (ze wisten niet of het een mannetje of vrouwtje was) eerst ter observatie in een kleine kooi had gezeten. Aangezien ze geen zichtbare verwonding konden waarnemen (hij had geen gebroken vleugel) hebben ze hem in een grote volière gezet met andere roeken, kauwtjes en kraaien. Hij is na een paar dagen toch doodgegaan alleen weten ze niet wat de oorzaak hiervan is geweest. Hij had ook geen verwondingen van een mogelijke aanval van andere vogels in de volière. Ze vonden het ook raar dat hij zomaar met een gevecht uit de boom was gevallen. Dat zou bij roeken echt niet gebeuren. Wellicht is het zo dat het gewoon een “oude” roek is geweest die al iets onder de leden had en daardoor de klap op de grond maakte.”
Uiteraard zoek ik weer contact met de roek en vraag haar waarom ze niet verteld heeft dat ze dood is (natuurlijk stom van mij om die vraag niet gesteld te hebben, maar dat terzijde).
‘O,’ hoor ik, ‘Is het afgelopen? Hoef ik hier niet meer te zijn?’
Ik leg uit wat ik gehoord heb en hoor van haar dat het beter is zo. In een beeld zie ik dat ze zich terugtrekt uit haar lijf. ‘Ik dacht dat ik nog gebonden was aan het lichaam. Ben nogal een doorzetter. Nu kan ik gaan.’
Ik zie haar licht worden en ‘wegvliegen’. Ze laat mij nogal perplex achter. Ik weet van mensen en huisdieren dat de dood zo snel kan komen dat ze het zich niet realiseren. Nu maak ik dus mee dat dit ook een vrij dier kan overkomen! Voorzichtig vormt zich een beeld van nóg meer zielen die hier blijven rondhangen … het is vast heel druk om ons heen …

De ezel, Tijn Touber en Piero Ferrucci

2010-04-06T00:52:00.000-07:00

Vorig jaar april begon ik op deze blog mijn gesprekken met vrije dieren op te schrijven. Ik heb bewust gekozen om deze dieren vrije dieren te noemen in plaats van wilde dieren en daar ben ik nog steeds blij om. De dieren die vrij zijn van menselijke bemoeienissen leven hun leven namelijk perfect, in vrijheid, naar hun aard en hoe ze bedoeld zijn.
Door onzorgvuldigheid van mijn kant sprak ik soms dieren die toch verbonden zijn aan mensen. Daar sprak vrijheidsberoving uit. Leed dat hen door mensen was aangedaan waardoor ze niet kunnen zijn zoals ze zijn.
De ezel uit Jordanië die menselijke vracht naar boven moet sjouwen heeft erge indruk op me gemaakt:
Overdag moet hij doen wat hij moet doen, gaat alles op de automatische piloot maar ’s avonds en ’s nachts is hij ezel.
Ik vraag hem hoe hij tegen de mensen aankijkt die hem zo gebruiken. ‘Ze zijn uiterlijk hard maar ze hebben ons nodig. In de kern zijn ze afhankelijk van ons en dat maakt ze kwetsbaar. Er zit veel ‘ongevoeligheid’ om maar in de kern zijn ze zacht. Ik zie de kern. Dat is het aanknopingspunt.’
De hele tijd geeft hij me het beeld van een uiterlijk in de vorm van een harde, redelijk onbuigzame massa met daarin een zachte, lichte kern ter grootte van een druif. Ik laat het beeld op me inwerken en zeg dat wij mensen vaak naar het uiterlijk kijken. Deze ezel kijkt alleen naar de kern. ‘Als alles wegvalt blijft de kern over,’ zegt hij.
In het boek Spoedcursus Verlichting van Tijn Touber lees ik: “Assagioli raakte er steeds meer van overtuigd dat ieder mens een kern bezit die intact is en gevuld is met schoonheid. Vandaar ook zijn grote interesse in spiritualiteit.” Roberto Assagioli was de grondlegger van de psychosynthese, en tijdgenoot van de grote psychotherapeuten Sigmund Freud en Carl Jung.
Piero Ferrucci nam het werk van Assagioli over na diens overlijden (1974). Ik citeer (blz. 176): “Volgens Ferrucci zit in ieder van ons een kern, waar we niet zijn gekwetst, waar we gezond, ontvankelijk en krachtig zijn: ‘Ik ben ervan overtuigd dat zelfs mensen die heel veel pijn hebben geleden, deze gezonde kern in zich dragen. Die kern terugvinden is misschien wel de mooiste zoektocht van ons leven. Als we terugkeren naar dit middelpunt – al is het is het maar heel even – dan worden ruzies en wrok ontmaskerd als absurde tijdverspilling.’ “
Het hoofdstuk waarin dit staat gaat over verbondenheid en heeft als titel De kracht van vriendelijkheid.
Ik vind het heel bijzonder dat de ezel me dit heeft kunnen vertellen voor ik het boek las. En ik citeer graag de woorden waarmee ik mijn informatieboekje over diercommunicatie begon:
Luisteren met heel je wezen
naar wat dieren te vertellen hebben
Hun welwillendheid
harmoniseert mens en omgeving

De vadereend

2010-04-04T06:56:00.001-07:00

’s Middags en ’s avonds zit de vrouwtjeseend niet op de eieren. Als ik in de buurt van de tuin kom, hoor ik steeds een luid gekwaak vanuit het water: vadereend zwemt luid kwakend rond zonder mij uit het oog te verliezen.
Ik besluit contact met hem te zoeken, mede omdat ik op een eerder gemaakte foto zag dat deze eend precies op de plek stond waar het nest nu is.
‘Het is goed daar,’ zegt hij. ‘Hebben jullie die plek samen uitgezocht?’ vraag ik. ‘En hoe wordt je het dan eens?’ ‘Dat weet je,’ is zijn antwoord.
Het lijkt erop dat deze eend zich medeverantwoordelijk voelt. Zeker tot aan het moment dat het vrouwtje echt gaat broeden. Hoe het daarna zit, zal ik later vragen.
Ik vraag hem naar het luide gekwaak dat hij liet horen vanuit het water en ik merk aan alles in hem dat het inderdaad een waarschuwing naar mij was: ‘Wegwezen daar!’ Ondanks zijn felheid van dat moment (zoals hij me dat nu weer laat voelen) besef ik heel goed dat hij volkomen machteloos staat tegenover mij. Als ik de eieren zou willen weghalen zou hij niks tegen mij kunnen doen, al zijn waarschuwende gekwaak ten spijt.
Ik zat al een tijdje te denken om volledig vegetariër te worden en op dit moment weet ik het zeker: het is geen eerlijke strijd om dieren te doden en op te eten. Zonder overleg kun je het niet maken om een dier te gebruiken voor je eigen doeleinden. Dat deze mooie, wilde, dertien in een dozijn-eend nou toch de doorslag geeft …

De Vlaamse gaai

2010-04-03T08:52:00.000-07:00

Deze vogel leeft in Utrecht. Het verbaast me dat hij in zo’n stad leeft en dat vertel ik hem meteen.
‘Overal is eten,’ hoor ik.
Ik weet helemaal niks van Vlaamse gaaien en vertel onnozel dat hij geen kraai is en geen vink … ‘Wat voor vogel ben je?’
‘Ik breng kleur,’ zegt hij stellig. ‘Mensen zijn verwonderd als ze mij zien. Ze leven even op. Er is altijd even een schokje, een stilstaan, een opletten van mensen. Het gewone dagelijkse wordt even doorbroken.’
Op deze foto heeft hij een takje in zijn bek en ik uit mijn bewondering voor hoe vogels nesten maken.
‘Dat kunnen we wel, hoor,’ klinkt het alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik laat hem het beeld zien van een nest dat uit elkaar valt maar dat vindt totaal geen aansluiting bij hem. Het komt niet in hem op dat ze zo’n slecht nest zouden maken.
‘Hoe zit het met de partnerkeus?’ vraag ik hem (want volgens mij is hij een mannetje).
‘Je kiest elkaar uit en doet het dan samen.’ Ik krijg het idee dat ze 3 tot 4 eieren leggen maar lees later op internet dat 4 tot 6 eieren gangbaar is.
‘Als jullie het samen doen, wil dat dan zeggen dat het jongen krijgen teveel is voor één vogel?’ vraag ik.
‘Er moet gegeten worden.’ Hij laat zien dat hij eten geeft aan het vrouwtje. Later in het gesprek krijg ik het idee dat ook hij op het nest kan zitten als het vrouwtje eten zoekt.
De vogel laat me zien dat de winter een rustperiode is en dat die nu voorbij is. De drukke periode komt eraan.
We gaan nog even naar de jongen die er straks aankomen en hij laat weten dat als het er teveel zijn, ze er eentje geen eten geven. ‘Het is beter de sterke vogels gezond te krijgen,’ zegt hij. ‘Anders is het een risico voor het hele nest.’
Ik vraag hem of hij nog wat te zeggen heeft voor we het contact afsluiten. ‘Ik laat de mensen verwonderen. Er is even iets opgelicht uit hun eigen wereldje.’

Later lees ik op internet dat Vlaamse gaaien toch kraaiachtigen zijn. Maar ik merk bij hem niet de brutaliteit van de zwarte kraai en de ordeverstoring van de eksters. Ieder vogeltje zingt kennelijk inderdaad zoals het gebekt is.

De eend en de zes eieren

2010-04-03T05:33:00.000-07:00

Al een tijdje heb ik plezier om twee eendenstelletjes die ’s ochtends aan boord komen. Op een gegeven moment is er nog maar één stelletje dat komt. Het vrouwtje is de meest vrije: ze loopt op de dekramen, zwemt in het kleine vijvertje, vliegt op de kooi van de papegaai en bekijkt alles ook es vanaf de meerpalen. Best ongebruikelijk gedrag voor een eend, vind ik, om van zo’n hoogte alles te overzien.
In gedachten laat ik ze weten dat ik het leuk vind dat ze aan boord komen, ik heet ze welkom en zeg dat ze niet bang hoeven te zijn.
Had ik dat beter allemaal niet kunnen denken? Een paar dagen geleden ontdekte ik namelijk twee eieren in onze boottuin. En de volgende ochtend zat de eend erop. En verdween ’s middags weer. Om er de volgende ochtend weer te zitten en een derde ei te leggen. Vandaag heeft ze haar zesde ei gelegd en is weer vertrokken.
Via internet begrijp ik dat eenden elke dag een ei leggen en dan pas gaan broeden. Dertig dagen lang. Hoe moet dat met de honden en katten en de buurboot die langszij ligt?
Ik zoek contact met de eend en ze vertelt meteen dat ze een ei aan het leggen is.
‘Ja, dat had ik gezien. Denk je dat het hier veilig is?’ Ik herinner me dat de eenden vorig jaar besloten hadden dat de boot onveilig was.
Ze geeft door dat ze de plek bewust heeft uitgekozen en welkom was. Ze heeft hier geen last van andere eenden of meerkoeten.
Ik spreek mijn zorg uit in verband met de andere dieren en beloof dat ik de tuin voor de honden zal afzetten. De kat daar weghouden zal moeilijker zijn. Als de eend gaat broeden moet ik maar met de kat gaan praten maar ik vrees dat deze jager haar instinct niet kan bedwingen. Ieder jaar probeert ze kleine eendjes uit het water te meppen. Als ze kant en klaar op het schip het ei uit komen … Maar dat duurt nog ruim dertig dagen. Wie dan leeft, wie dan zorgt.
Eerst maar es zien of we de broedtijd veilig kunnen maken voor deze eend.
Ze laat me nog zien dat de tijd van het eieren leggen vergelijkbaar is met een mensenzwangerschap: je hebt je handen nog vrij om te doen wat je altijd deed. De broedperiode is als de eerste periode bij ons: je hebt amper meer tijd voor jezelf en wordt gehouden aan de taak die je toebedeeld is. En daarna, als de eendjes gaan rondzwemmen, is het voor de ouders een hele taak om ze in leven te houden … Wat een cyclus.

Vervolg: Na 12 eieren gelegd hebben, heeft de eend 3 dagen op het nest gezeten. En toen verdween ze. Ik zie haar niet meer en via de diercommunicatie krijg ik amper contact met haar. Op een gegeven moment kreeg ik duidelijk door: 'Laat me maar.' Misschien kom ik er ooit nog achter wat er gebeurd is, maar nu dus kennelijk niet ...

De kamelen

2010-03-21T01:49:00.001-07:00

In deze serie gesprekken met vrije dieren heb ik een paar keer een uitglijder gemaakt door met dieren contact te leggen die niet vrij zijn. De Schotse Hooglander zat tóch achter draad en verveelde zich. De Braziliaanse zwerfspin die per ongeluk per vliegtuig in Nederland belandde en nu in een dierentuin zit waar hij zich niet prettig voelt (‘Ik ben geen publieksfiguur, breng mij maar terug.’). De orang-oetang die vermoedelijk in een te klein leefgebied zit. En nu de ezel en de kamelen uit Jordanië.
Omdat ik het contact met deze twee kamelen al gelegd heb, wil ik het de bloglezers niet onthouden. Ook al past het eigenlijk niet tussen de gesprekken met vrije dieren.

Om de een of andere reden zoek ik eerst contact met het achterste dier. Maar daar vind ik geen aansluiting bij en ik vraag het voorste dier of zij wil praten. Ze laat meteen zien dat kamelen ‘overzicht hebben’ en graag in een soort meditatiestand leven.
‘Wij kunnen lange tijd vooruit,’ geeft ze door en daarbij doelt ze niet alleen op het feit dat ze lang zonder water en voedsel kunnen. Ik merk aan haar dat alles slow, doordacht gaat.
Ook deze kameel zegt dat ze heel goed kunnen rennen. Het is wel een heel andere energie dan het gestage lopen. Ze geeft me het idee dat hun rennen voelt als vliegen. Ik krijg de vergelijking met een struisvogelloop. De galop lijkt een onnatuurlijke loop voor ze. In draf houden ze het langer vol. Bij deze beelden laat ze steeds zien dat ze een langgerekte blik hebben.
Ik vertel deze kameel dat de andere kameel veel minder informatief was en dat ik daar bijna bij in slaap viel. Ik ga toch even terug naar die kameel en begrijp ineens dat dit dier minder intelligent is. ‘Je moet mij niet veel vragen. Ik volg. Ik raak vrij snel in de war.’
Dus ga ik terug naar de eerste kameel en die sluit weer aan op de langgerekte blik. Wat weer aansluit bij de kameel uit Petra.
En dan hoor ik ineens: ‘Mijn kinderen zijn me afgepakt. Leven in de kudde is normaal maar mijn kinderen zijn verkocht. Ze zijn te vroeg weggegaan om ze naar de mensenhand te zetten.’ Ik krijg door dat ze hun jongen zo’n drie tot vier jaar bij zich houden en als ik dit later opzoek op internet, zie ik dat dit klopt.
De kameel geeft met een gelaten verdriet door dat de mens het proces verstoort. ‘Je wordt steeds teruggetrokken als kameel. Terug van de woestijn. Terug in ouderschap. Nee, ik ben niet vrij. Mijn hoofd is het meest vrij maar ook daar zijn beperkingen in opgelegd.’
Ik word eigenlijk een beetje down van deze laatste indrukken die ze me geeft en vraag wat ze er van vindt dat ze zo beperkt wordt. ‘Het is zoals het is,’ antwoordt ze. Ze geeft me het beeld door van een heel ruime kring met daar middenin een rechthoek. Dat is de ruimte die ze krijgt terwijl ze graag de hele kring zou willen benutten.

Na zo’n gesprek ben ik nooit trots op ons mensen. En om eerlijk te zijn legt het een nevelig laagje over mijn hele verdere dag. Terwijl ik altijd zo opmonter van gesprekken met vrije dieren. Die kunnen leven naar hoe ze bedoeld zijn, naar hun werkelijke aard.

De kameel in Jordanië

2010-03-21T01:49:00.000-07:00

Net als de ezel heeft ook deze kameel werk te doen in Petra, bij de toeristen. Het eerste dat hij laat zien is dat hij graag rent. Hij laat een snelle draf zien waarbij ik de indruk krijg dat het een stabiele loop is waarbij een mens niet hobbelt als hij erop zou zitten.
Hij vertelt dat hij rustig moet lopen. Hij vindt het best als er mensen op zijn rug zitten, in die zin dat hij geen verbinding met ze aan gaat. Hij laat zijn kop zien, gericht op de woestijn, en alles wat daarachter gebeurt laat hem koud: het op- en afstappen van mensen en het lopen met ze.
‘Waarom heb je je blik zo op de woestijn gericht?’ vraag ik hem.
‘Wij zijn voor lange afstanden. Wij hebben een lange adem. Wij zijn er voor lange, grote tochten. Wij kunnen afstanden overbruggen.’
Hij laat het zien als dat ze van punt a naar b lopen en tussen a en b is een enorme afstand. In die tijd tussen a en b gaat alles traag, is er alle tijd om na te denken. Niks hoeft snel en alles heeft alle tijd. Werkelijk fascinerend hoe hij dit laat zien.
Het is mij volkomen duidelijk dat het rondjes lopen in een stad niks is voor een kameel. Ook als ik het beeld van kamelen in weiden of een circus naar voren haal, voel ik dat dit het wezen van een kameel geen recht doet. Zij zijn echt gemaakt voor lange afstanden.
Ik vraag hem waarom hij me als eerste beeld liet zien dat hij van rennen houdt omdat dit anders is dan de gestage gang door de woestijn. Ik kom er niet helemaal achter. Of het is omdat dit een redelijk jong dier is of het is een uitlaatklep voor de taak die hij in Petra te doen heeft. Hij wil er niet echt op antwoorden en ik heb het idee dat hij zich niet negatief wil uitlaten maar er ook geen positieve draai aan kan geven. Het enige dat hij laat weten is: ‘Kamelen moet je de uitgestrektheid geven.’

De ezel in Jordanië

2010-03-21T01:28:00.000-07:00

Vanuit Jordanië stuurt vriendin Petra deze foto. Alhoewel deze ezel geen vrij dier is, benader ik hem toch. Ik vertel hem wat ik weet: dat hij in Petra toeristen de berg op en af vervoert.
‘Dan weet je maar een stukje van mij,’ haakt hij in. Hij laat zien dat hij zijn blik op oneindig en verstand op nul zet als hij mensen vervoert. ‘Ze zijn vaak te zwaar. Ze zijn niet gewend om op een ezel te zitten. Daarom zitten ze niet fijn, ze bewegen niet mee. Een mens dragen waar samenwerking mee is, gaat soepel. Dan gaat vanuit eenheid en dat doe je samen. Voor toeristen ben ik een vervoermiddel.’ Hij laat nogmaals weten dat er een verschil is of iemand vanuit een gezamenlijk doel op hem zit of enkel als vervoermiddel. Hij herhaalt dat toeristen zwaar zijn.
Maar, vervolgt hij: ‘Ik krijg ook aandacht van mensen. Ze aaien me en doen lief.’ Dat laat hij zich lekker gebeuren.
Ik kom er niet achter waar zijn avondplek is. In ieder geval is het een plek met andere dieren en vindt hij er zijn rust. En wat belangrijker is: daar kan hij ezel zijn. Overdag moet hij doen wat hij moet doen, gaat alles op de automatische piloot maar ’s avonds en ’s nachts is hij ezel.
Ik vraag hem hoe hij tegen de mensen aankijkt die hem zo gebruiken. ‘Ze zijn uiterlijk hard maar ze hebben ons nodig. In de kern zijn ze afhankelijk van ons en dat maakt ze kwetsbaar. Er zit veel ‘ongevoeligheid’ om maar in de kern zijn ze zacht. Ik zie de kern. Dat is het aanknopingspunt.’
De hele tijd geeft hij me het beeld van een uiterlijk in de vorm van een harde, redelijk onbuigzame massa met daarin een zachte, lichte kern ter grootte van een druif. Ik laat het beeld op me inwerken en zeg dat wij mensen vaak naar het uiterlijk kijken. Deze ezel kijkt alleen naar de kern. ‘Als alles wegvalt blijft de kern over,’ zegt hij.
Hij vertelt dat als zij hun werk niet meer kunnen doen, de beslissing tot afmaken in de kern besloten wordt. ‘Afmaken is genadiger dan niet meer verzorgen en laten afsterven,’ vertelt hij. ‘Afmaken wordt vanuit die kern gedaan.’
Ik ben behoorlijk onder de indruk van deze ezel en zijn zienswijze. Dit bedenk je toch niet zelf … ik in ieder geval niet.

De oefening van de dolfijnen

2010-03-16T01:18:00.001-07:00

Via deze blog kreeg ik een heel leuke vraag binnen: ‘Weet jij hoe dolfijnen communiceren?’ Nu weet ik net als iedereen dat ze via geluid communiceren dus ik ging ervan uit dat de vraagster (die zich voorbereidt op een spreekbeurt) meer informatie van de dolfijnen zou willen. Weer een leuke uitdaging.
Als eerste laten ze weten veel spel en veel plezier te hebben.
Daarna laten ze zien dat er niet alleen geluid mee gaat in de communicatie maar ook voelbare energie. Ze laten het zien als een geluidslijn met direct daaronder een gevoel/emotie. Maar die is niet meetbaar. ‘Je ontvangt elkaars gevoelens,’ zeggen ze. Ze laten het zien als één golvende beweging (in de zin van continu in actie en harmonieus zijn).
Ik vraag of ze nog wat aan de vragenstelster willen zeggen en krijg als antwoord dat ze zelf tijdens haar spreekbeurt kan oefenen met emoties doorgeven aan elkaar. Dan kunnen ze zelf deze communicatievorm testen.
Je kunt tweetallen maken en elkaar om de beurt 3 emoties doorgeven. Daar mag niks bij gezegd worden en de ontvanger moet de ogen dichthouden zodat hij geen gezichtsuitdrukking kan zien (je kunt ook achter iemand gaan staan en die gevoelens doorgeven).
De gever moet van te voren de volgorde hebben opgeschreven (bijv. blij, boos, verlegen etc.) en de ontvanger moet het na elke doorgeving ook opschrijven. Daarna kun je kijken hoeveel mensen in de klas de juiste emotie hebben opgepikt van een ander.
Wat een leuke opdracht van de dolfijnen!

De ringbandparkieten

2010-03-15T21:33:00.001-07:00

Ik heb nooit geweten dat familie van ons iedere winter de zorg op zich neemt om een groep ringbandparkieten de winter door te helpen. Hun boom hangt vol pinda’s, zonnebloempitten en fruit. En deze koude winter kregen de vogels zelfs extra voedzame pinda’s.
Vol belangstelling kijken we vanuit het raam naar de dieren. Ik popel om ze te spreken maar dat doe ik nooit ter plekke. Voor nu moet ik genoegen nemen met enkel kijken. Al gauw zitten er achttien vogels in de boom en merkt mijn schoonzus op dat ze er nog nooit zoveel tegelijk heeft gezien. Veertien was de max.
De volgende dag mag ik … Meteen laten de vogels me weten dat ze de autolucht vies vinden. Ik ben verbaasd omdat er helemaal niet extreem veel auto’s rijden op die plek. Maar ze laten weten gevoelige luchtwegen te hebben en stoffen zijn al gauw scherp in hun longen. Daarna vertellen ze dat ze niet van de grond eten, zoals merels, en dat er dus in de bomen voedsel moet zijn.
Ik vraag of ze iets kunnen laten zien van zichzelf en meteen geven ze een lawaaierig en aandachttrekkerig gevoel door. Ze zijn op een andere manier brutaal dan kraaien. Kraaien zijn een soort vagebonden maar deze vogels zijn vrolijk en uitdagend. Ze doen graag gek en zijn meer de clowns. Ze laten me het spel van aantrekken en afstoten met mensen zien.
Omdat ze zo mooi zijn maakt onze schoonzus zich weleens zorgen of er geen mensen komen om de vogels te vangen en te verkopen. In een beeld waarschuw ik de vogels voor al te grote vrijpostigheid naar mensen en ik laat gevangen vogels zien. Meteen worden ze heel boos! Ik zie ze geagiteerd krijsen en voel een ontzettende woede. Hun woede.
‘Ik wilde jullie alleen maar waarschuwen niet al te goed van vertrouwen te worden,’ zeg ik. Ze kalmeren en laten weer allemaal vrolijke buitelingen zien. ‘Eén adviesje dan,’ probeer ik nog, ‘wees alert.’ Ze geven hun onbevangenheid door en hun hang naar lol maken.
‘Hebben jullie nog wat te zeggen?’ vraag ik.
‘Wij hebben het prima naar ons zin!’ Nou, dat gevoel heb ik goed doorgekregen van ze. Maar hun woede was ook indrukwekkend. Dat doet me denken aan de amazone die ik sprak. Haar verhaal is in twee stukken te lezen: 1 en 2.

Aanraders

2010-03-15T10:51:00.000-07:00

Op mijn blog "Tolk tussen mens en dier" heb ik geschreven over de vertaalslag die ik maak tussen dier en mens/mens en dier.
Het is voor lezers van deze blog ook aan te raden om dat stukje te lezen.
Een andere aanrader is het boek "Het emotionele leven van dieren" van Marc Bekoff. Ik zou deze man graag gunnen dat hij de volgende stap maakt en leert communiceren met dieren zoals tolken dat doen. Dan zal hij nog meer rijkdom ervaren en kunnen delen dan nu!

De koninginnepage (2)

2010-03-15T10:38:00.000-07:00

De vlinder wordt ’s middags samen met de kinderen zorgvuldig teruggebracht naar waar ze als rups gevonden is. Want het is een zij, hebben ze inmiddels ontdekt.
De vrouw mailde: ‘De vlinder heeft nog even bij ons op de hand gezeten. Haar pootjes kon je als heel kleine prikjes op je hand voelen. Daarna hebben we haar op een paal gezet. Daar hebben we haar gelaten. Ik denk niet dat ze veel kans maakt het te overleven. Het is veel te koud en er is niks te eten. Het is jammer, maar er valt weinig anders te doen, denk ik. Het was wel bijzonder allemaal maar toch ook wel een beetje verdrietig te weten dat het beestje eigenlijk geen kans maakt.’

Tijd om de vlinder weer op te zoeken. Ik ga naar het moment dat ze weggebracht werd naar haar oorspronkelijke plek. ‘Het was zo heerlijk buiten. Hier hoor ik,’ vertelt ze.
Ze heeft de zorg en aandacht van de mensen opgemerkt. Maar ze deelt hun zorg niet dat ze niet zal overleven. Ze laat me weten dat ze bij kou weinig beweegt. Dan verbruikt ze geen energie en haar bewustzijn daalt. Ze zit en wacht op betere temperaturen. Ik heb het gevoel dat het een koudbloedig dier is en als ik later op internet kijk, zie ik dat dat klopt.
De vlinder zegt dat ze in leven blijft. Ze gaat ‘wijs met energie om’.
Ik vraag haar of ze de mensen nog wat te zeggen heeft. ‘Ja. Niet weer rupsen binnenhalen. Het had me bijna mijn leven gekost.’
‘Maar de mensen hebben wel van je genoten …’ zeg ik. ‘Ik ben ook prachtig maar ik hoor niet binnen.’

De koninginnepage (1)

2010-03-15T04:43:00.000-07:00

Iemand stuurt een mail:
“Vorig jaar bracht mijn oudste dochter van haar jeugdtuin twee rupsen mee. Die hebben wij in een pot gedaan, gezorgd dat er vers loof van wortels was en we hebben veel naar ze gekeken. Prachtig zijn ze! En ze gingen een cocon maken! Helaas viel eentje van zijn takje op de grond, maar de ander hing stevig aan het takje. Het was even spannend of ze nog zouden verpoppen voor het eind van de zomer (eind september was het volgens mij) maar dat gebeurde niet.
De hele winter heeft de pot hier op de kast gestaan en ik verwachtte er niet zo veel van. Voor de vorm heb ik het laten staan, gewoon voor de zekerheid, je weet maar nooit.
Vanavond riep een van mijn dochters mij: ‘Mama, kom gauw kijken, hij is verpopt!’ Een prachtige koninginnepage! Echt zo mooi, maar paniek: wat nu? ik heb een grote vierkante verfemmer gepakt en daar een rooster opgedaan en de vlinder met pot daarin gestopt zodat hij (of zij) iets meer ruimte heeft als hij uit de pot wil.
Maar nu, ik wil de vlinder terugbrengen naar waar hij eigenlijk hoort, op de plek waar we hem gevonden hebben. Alleen, er is nog niets voor dit dier en het is nog zo koud.
Ik heb overlegd met iemand die voor de IVN vlinders telt en die zei inderdaad de vlinder toch maar daarheen te brengen en een plekje op het zuiden te zoeken. Beetje beschut en er maar het beste van hopen.
Maar later vanavond dacht ik ineens aan jouw blogs en ik dacht, ik schrijf je een e-mail. Misschien kun jij horen van de vlinder wat hij wil en wat hij nodig heeft dat wij nu doen? Het staat voor mij wel vast dat hij zo snel mogelijk uit die emmer moet, een vrij dier hoort niet in zo’n gevangenis.”

Nieuwsgierig als ik ben maak ik meteen contact. Ik krijg heel duidelijk door dat het dier naar buiten wil.
Hij zit in veel te bedompte lucht. Ik voel de moeizame ademhaling van het dier: hoog omdat hij niet dieper kan ademhalen en veel te weinig zuurstof. Het is mij duidelijk dat hij zo snel mogelijk naar buiten moet! Ik sputter nog wat over de kou enzo maar ik hoor: ‘Ik red me wel. Eerst naar buiten!’
Gelukkig zit de vrouw achter haar computer en binnen tien minuten krijg ik een mail terug dat ze de vlinder buiten heeft gezet. Pas op dat moment kan ik zelf ook weer vrij ademen. Poeh … dat leek maar net goed te gaan.

De 'webcam-Oehoe'

2010-03-11T03:25:00.001-08:00

Via webcams zijn broedende vogels te volgen op internet. Ik kies de oehoe uit om contact te leggen.
Meteen als ik me bij haar meld, hoor ik: ‘Het is druk.’
‘Heb je door dat je gevolgd wordt?’ kan ik meteen inhaken.
‘Ik voel dat er veel beweging is, dat ik door veel ogen gevolgd word. Maar ik heb er geen last van.’
Als ik erop doorvraag, hoor ik echter dat sommige mensen te indringend kijken. De oehoe geeft aan dat ‘de fysieke lijn vrij is’. Ze bedoelt daarmee dat ze fysiek geen last heeft van mensen en daar is ze blij om.
Maar: ‘Sommigen kijken te indringend. Ze moeten een beetje afstand houden. Niet gaan priemen met die aandacht. Gewoon observeren, niet priemen.’
Dat heb ik vaker van vrije dieren gehoord: dat mensen met hun ogen en aandacht zo priemen dat ze door de natuurlijke grens van dieren gaan. Overigens hebben mensen die grens ook, de zogenaamde comfortzone. Het is niet prettig als iemand door je comfortzone gaat en kennelijk vinden vrije dieren dat ook niet fijn.
Het advies van de oehoe is dan ook: ‘Hou allemaal wat afstand. Van gepaste afstand kijken is prima.’
Ik vind het wel boeiend om te horen dat de vogels dus heel goed de (belangstellende) energie van mensen voelen, dwars door die webcam heen! Ik kan haar het advies geven dat hooggevoelige mensen ook krijgen: ‘Versterk je eigen grens wat. Visualiseer een raster tussen te indringende mensen en jou zodat je jezelf wat beschermt.’
Het doet me ook goed dat ze het kijken verder geen punt vindt. Ik heb al es vaker van een vogel doorgekregen dat vogelaars geen bedreiging zijn. Ze schieten niet en jagen niet op. Kennelijk gaat het allemaal om met welke intentie je iets doet en voelen dieren die heel goed aan.

Zie ook mijn andere blog in verband met dit onderwerp.

De slakken

2010-02-11T06:52:00.000-08:00

Op een dag stelde ik een slak een vraag: ‘Hoe zijn jullie hier gekomen?’
En ik kreeg een opmerkelijk antwoord terug: ‘Wij zijn er gewoon.’
Het is nu een aantal maanden later en ik kan niet anders dan geloven dat de slak gelijk heeft: ze zijn er gewoon.
Een jaar of twee nadat we een tuin op ons schip hadden gemaakt, kwamen de eerste slakken bij ons op bezoek. Met huis en al kwamen ze door de raampjes naar binnen. Soms bleven ze met hun huis steken als de ramen op een kiertje stonden. Ik heb ze altijd vriendelijk buiten gezet.
Maar er zijn nu periodes dat ik (sporen van) naaktslakken zie. En dat gaat me echt te ver. Die dieren kunnen door elke kier en spleet, lijkt wel. Tijd voor een gesprek.
‘Wat doen jullie hier binnen?’ vraag ik de groep.
‘Wij leven. Wij eten.’ En ook deze groep slakken zegt: ‘We beginnen klein. Door eten groeien we.’
Ik gooi ‘m er maar meteen in en zeg: ‘Wij vinden slakken in ons schip vies.’
‘Dat is een standpunt,’ klinkt het rustig.
Met zulke slakken kun je geen oorlog voeren … Toch vertel ik ze dat ik het echt niet vind kunnen en dat ik ze echt niet binnen wil hebben. Maar ik begrijp ook dat ze niet zomaar een weg naar buiten kunnen vinden. Bovendien hebben zij er geen moeite mee hier binnen te zijn en is het dus niet hun probleem.
‘Ik ga jullie er toch uitzetten als ik jullie zie, winter of niet,’ zeg ik.
We nemen een aantal opties door. Momenteel is de grond bevroren en kan ik ze niet buiten zetten omdat ze geen plekje in de grond kunnen maken waar ze zich kunnen nestelen. Tot die tijd kunnen ze ervoor kiezen om zich niet te vertonen. De vuilnisbak vinden ze niet fijn. Ze houden niet van korrelige dingen. Het water vinden ze wel een optie. Als ze daarin gegooid worden, krijgt hun lichaam op een gegeven moment teveel water en worden ze één met het water. Het komt op mij over als een overvloeien van het een in het ander.
Ik zeg de slakken dat ik dat zal doen als ik er weer een zie. Maar ik benadruk dat het mijn voorkeur heeft dat ze verdwijnen. En zich alsjeblieft niet gaan voortplanten als het lente wordt.
Drie dagen na dit gesprek trof ik het kleinste slakje dat ik ooit gezien had. Het bevestigt het idee dat slakken er gewoon zijn en klein beginnen. Helaas zal dit slakje opnieuw moeten beginnen want ik heb me aan mijn woord gehouden …

De steenmarter (3)

2010-02-06T06:26:00.000-08:00

Als ik weer contact zoek met de marter ontmoet hij me buiten, niet in de rijhal. In tegenstelling tot de vorige keer laat hij zich nu helemaal zien.
‘Hoe doe ik het?’ is het eerste wat ik hoor.
Ik val weer helemaal voor dit vrolijke dier en vertel wat ik van de pensioneigenaar gehoord heb. Ik vraag ook wat hij over haar weet.
De marter laat in een beeld zien dat haar energie heel rustig en zorgvuldig over het hele terrein uitwaaiert, tot in het uiterste puntje van de laatste wei. Ook hij ontkomt dus niet aan haar en daarom kent hij haar.
Ik heb tegenzin om hem aan te spreken over zijn mogelijke verplaatsing naar het huis. Daarom leg ik hem in beelden uit dat muizen en marters niet welkom zijn in het huis en op de deel. Dat is echt van de mensen, net als hun spullen. Er is ruimte genoeg buitenshuis. ‘Bovendien is de natuur jullie leefterrein,’ voeg ik toe.
We maken een uitstapje naar woonwijken, waar marters soms veel schade aanrichten. Ik zeg: ‘Ik weet dat alle diersoorten hun eigen tamtam hebben. Kun jij andere marters niet uitleggen wat wij hier samen besproken hebben?’ Deze marter vertelt dat het moeilijker voor marters is om in woonwijken te wonen. De mensen hebben zich veel toegeëigend en de werelden lopen daarom door elkaar heen.
‘Leven in woonwijken en huizen geeft veel meer stress voor marters,’ vertelt hij, ‘De natuur, de vrijheid is beter voor ons.’
‘Maar hoe kunnen mensen marters dan buiten houden?’ vraag ik hem. In één beeld begrijp ik dat het hetzelfde principe is als bij de muizen: ze nemen de ruimte die ze kunnen nemen. Ze zijn terug te dringen door gedachteafbakening. En ik zie ook in een razendsnel beeld dat tuinen vaak te netjes zijn, te weinig natuurlijke verstopplekken hebben.
Ik heb zo’n zwak voor dit dier dat ik hem vertel dat ik hem vreselijk leuk vind.
‘Ik werk goed mee, hè?’ reageert hij jolig. ‘Maar vergeet niet: ik kan vrij zijn. Ik ben een vrije marter, hè, zonder stadstress!’

En naar aanleiding van de opmerking van deze marter over gedachteafbakening, gaat een spiritueel creatieve geest weer huppelen met dit begrip.

De steenmarter (2)

2010-02-05T23:20:00.000-08:00

Aan de eigenaar van de pensionstalling vraag ik of ze de marter nog gehoord heeft de laatste tijd en krijg dit antwoord:
“Ik moet zeggen dat ik hem persoonlijk inderdaad de laatste tijd niet veel heb gehoord in de hal. En ik hoor ook niet van mijn andere gasten dat ze hem nog veel gehoord hebben. Op zich is het ook niet zo heel erg daar ik veel van mijn gasten juist leer met vreemde geluiden om te gaan; dat ze er zelf niet van schrikken en daarmee hun paarden niet zelf bang maken. Maar goed, er zijn ook een paar dames die heel bang door hem zijn geworden en een poos niet meer durfden te rijden!!”
Dat is dus een heel mooie ontwikkeling. Minder mooi is dat ze gisternacht wakker werd van geluid op zolder. Ik zal hem gaan vragen of hij het was.
De vrouw vervolgde haar mail: “Ik vind het inderdaad niet erg dat hij bij ons woont en zal ook niet vragen of hij weg gaat. Hij mag hier vrij wonen en leven. Ik zou het wel heel waarderen als hij mijn gasten niet laat schrikken en mijn spullen niet te veel kapot maakt. Dan zal ik de rijhal niet proberen af te sluiten voor hem zodat hij er lekker kan blijven wonen en rennen, want daar zat ik wel aan te denken. Dus dat kan je hem wel vertellen. En ik zal aan de dames vragen of ze hem nog horen en ze vertellen dat als ze de hal in komen ze dan even hem aanspreken (en aan het eind bedanken als hij stil is geweest).”
Wederzijds respect …
“Grappig, ik bedenk me dat hij me ook al eens met een les heeft geholpen. Dame was bang voor hem; haar paard was een keer erg geschrokken. Ik met die dame aan het vertellen wat ze wel en niet moest doen om met zo'n situatie om te gaan. En net toe ik alles goed had verteld, maakte hij bescheiden lawaai. De dame schrok eigenlijk niet meer heel erg en het paard al helemaal niet. Alweer een goede ervaring, en het was net alsof hij had mee gewerkt. En als ik met de beginners bezig ben en hij maakte lawaai was het ook net alsof hij door mijn praten inderdaad stopte en dan hoorde ik hem de hele les niet meer. Bedank hem maar van me, zonder te weten heb ik dus ook contact met hem, alleen 'op mijn manier', onbewust ...”
Ik denk dat er heel veel mensen zijn die op hun eigen manier met dieren en de natuur om hen heen communiceren. Dat kan respectvol, zoals hier, maar dat kan ook destructief, geen ruimte latend. De een geeft er woorden aan, de ander ervaart alleen.

De steenmarter (1)

2010-01-28T05:37:00.001-08:00

In een rijhal voor paarden zit een ontzettend leuke steenmarter! Hij is vreselijk vrolijk en goedgehumeurd en vindt het hartstikke leuk tussen het plafond en het dak. Maar de paarden schrikken van het lawaai dat hij maakt als hij heen en weer rent.
Dat vertel ik de marter en hij vindt het erg lachwekkend dat die grote dieren bang zijn voor hem. Hij is trots op het lawaai dat hij maakt en hij vindt zichzelf erg snel.
Ik vertel de marter dat de paarden soms zo schrikken dat ze gekke bewegingen maken en dat er daardoor weleens mensen van het paard zijn gevallen.
‘Is dat erg?’ vraagt hij. ‘Nou, dat kan nogal zeer doen en het is niet de bedoeling van paardrijden.’
De marter antwoordt: ‘Ik zou ook nooit op een paard gaan zitten.’
Ik leg uit dat mensen dat dus wel doen en het leuk vinden en vraag of we tot een samenwerking kunnen komen. Op zich gaat het maar om een paar korte periodes op een dag dat er gereden wordt, vertel ik hem. Als hij op die momenten nou eens stil is?
De marter zegt dat hij dat wel kan. Doe je het ook, vraag ik hem. Ik krijg de indruk dat hij wel welwillend is. Misschien mede door het beeld dat ik hem geef dat de eigenaren van stal niet hun best doen om de marter weg te krijgen. Als hij nou es in ruil voor dit goede hotel stil is als er gereden wordt?
(wordt vervolgd; dit is vers van de pers dus ik weet ook nog geen uitkomst)

Nieuwe blog erbij

2010-01-19T00:30:00.000-08:00

Zondag 17 januari ben ik begonnen aan een nieuwe blog. De titel is "Tolk tussen mens en dier".
Er staan korte verhalen op waaruit stukjes van gesprekken met huisdieren staan.
Je kunt hier klikken om op die blog te komen.

Gehandicapte dieren

2010-01-15T01:47:00.000-08:00

Soms tref ik tijdens mijn werk als dierentolk gehandicapte dieren.
Met zwakbegaafde dieren is het vaak moeilijk om een gesprek te beginnen. Het begint al dat ze niet inhaken op mijn kennismakingspraatje. Het is dan even zoeken naar aanknopingspunten. Wat wekt de interesse in het dier op van waaruit we kunnen praten?
Vaak is het zo dat ik langzaamaan tot de ontdekking kom dat er niet zoveel in het koppie omgaat. En dat moet ik de eigenaar vertellen. Die is meestal opgelucht en had zelf ook al een vermoeden.
Ineens kan gedrag verklaard worden en het dier begrepen. Acceptatie en begrip dat het dier is zoals het is, maakt dat niet zulk fijn gedrag (niet leren van situaties, continu op schoot willen, veel blaffen, in huis plassen, onredelijke uitvallen naar medebewoners) beter verdragen kan worden.
Het kan ook dat de hersencapaciteit er wel is maar niet in werking treedt als het nodig is. Zo’n dier leeft in zijn eigen veilige wereld en raakt in paniek als de denkradertjes normaliter zouden moeten gaan werken maar dat bij dit dier niet doen. Het enige dat het dier kan doen is anderen weg blaffen of weg bijten. Of in een diepe stilte in zichzelf vallen en zich daarmee buiten de wereld sluiten.
En dan de hyperactieve dieren, de stuiterballen. Ook die zijn lastig om een gesprek mee te voeren want ze hipsen van de ene naar de andere plek. Ik moet op het nivo van diercommunicatie mijn trukendoos erbij halen om toch een goed gesprek met ze te kunnen voeren.

Net als wanneer mensen een gehandicapt kind hebben en daar op aangekeken worden (anderen zeggen dat ze de opvoeding altijd veel beter zouden doen), hebben mensen die een gehandicapt dier in huis hebben ook met andermans oordelen te maken. Maar ik vind het klasse om te zien met hoeveel liefde de zwakkere dieren opgevangen worden en hoeveel inzet mensen hebben naar zo’n dier.
Ondanks de liefde, zorg en aandacht voor zo’n dier speelt er ook een stukje verlies- en rouwverwerking mee. Er waren andere verwachtingen toen het dier in huis gehaald werd.

Hoe zit het met vrije dieren, vroeg ik me af. Onder hen tref ik geen gehandicapte dieren.
Ik vermoed dat solitair levende gehandicapte dieren het gewoonweg zelf niet redden. Gehandicapte dieren in grote kuddes zouden misschien nog wel een tijdje kunnen overleven omdat ze meegenomen worden door de zorgende groep. Maar ik vermoed dat het toch ook deze dieren zijn die als eersten ten prooi vallen aan roofdieren.

Voor aansluitende info, zie hier.

De huismuizen en hun vermaak

2010-01-14T05:39:00.000-08:00

Het communiceren met muizen en uitleggen wat de menselijke bewoner van het huis wel en niet tolereert, houdt me nu al een week bezig.
De beestjes willen het best goed doen en kennen inderdaad hun plek maar hun nieuwsgierigheid en levendigheid zijn zó gigantisch groot.
Vriendin Petra is er maar druk mee.

Eén blik in het boek Nederlandse spreekwoorden/spreuken en zegswijzen (eerste druk 1956) laat maar liefst 14 uitspraken over muizen zien. Muizen hebben mensen dus altijd beziggehouden en dat brengt mij bij mijn geliefde citaat van Prediker: er is niks nieuws onder de zon.

De kat en de rat

2010-01-14T02:30:00.000-08:00

Vanochtend lag er een dode rat in het halletje. Ik was uitermate nieuwsgierig wat er gebeurd was tussen de kat en de rat. Niks schijnt te verdwijnen en het schijnt dat herinneringen niet in onze hersenen opgeslagen worden maar in een groter Veld. Volgens mij moet ik er dus achter kunnen komen wat er heeft plaatsgevonden tussen deze twee dieren. Ik vraag ze om de beurt naar hun kijk.

De kat laat meteen weten dat hij de rat aan ons wilde laten zien. Ze zegt dat ratten loeren. Ik weet van deze kat dat ze het als taak op zich heeft genomen om de omgeving ‘schoon te houden’. Ze beaamt dat dit inderdaad zo is en vertelt erbij dat haar zus gehandicapt is in het jagen. Te lomp. ‘Ik beweeg me als een veertje.’
Ze laat zien dat ze deze rat van achteren heeft gegrepen. Deze rat liep te dicht bij onze loopplank.
Ik vraag of er voor de kat een verschil is tussen een muis of een rat.
‘Het is hetzelfde principe,’ vertelt ze.
Ze is trots dat ze deze rat gepakt heeft en wilde ons laten zien waar ze ons voor behoed heeft.

Als ik contact maak met de rat vertelt hij dat het niet goed ging. Hij had honger en zocht eten.
Normaal gesproken kwam deze rat niet bij de trap en de loopplank maar honger dreef hem hierheen.
Hij geeft me het beeld dat hij als een roofdier rondsloop om te verkennen.
Ook hij geeft het beeld dat hij van achteren in de nek gegrepen is. Hij was te gefixeerd op de mogelijkheden van het schip om goed op te letten.
Ik vraag hem wat er gebeurde op het moment dat de kat hem greep.
‘Dan gaat het licht uit. Ergens anders ga je dan weer verder.’
Hij laat voelen dat de luchtpijp dichtgeknepen werd en dat er toen een knak was.
‘Dan weet je: het is hier gebeurd. Dan ga je verder.’
De rat vertelt nog wat rond te zweven. Daarna gaat hij door. Het lijkt of het nog niet zijn bedoeling was om te gaan: ‘Ik lette niet goed op. Het spel is afgelopen.’
Ik had de gelegenheid om het lichaam van de rat goed te bekijken en zag hoe mooi hij was. Met dat ik hem dat in een beeld meedeel, vertel ik hem ook dat mensen vaak bang zijn voor ratten en ze vies vinden.
‘Daarom laten we ons niet zien,’ vertelt hij. ‘Anders worden we verdelgd.’
De winter is zwaar in de zin dat er te weinig eten is.
‘Honger drijft je weg, maakt je onvoorzichtig.'
Stil blijven zitten en niet eten is hetzelfde als zelfmoord plegen, dus ratten moeten wel op stap, vertelt hij.
Hij zegt dat hij de tijd neemt om weg te gaan. Het ging hem allemaal een beetje (te) snel.
Net als bij het IJsselkonijn vraag ik wat ik met zijn lichaam moet.
‘Leg maar tussen de stenen en de struiken,’ antwoordt hij.

Kater als waarschuwer

2010-01-12T03:19:00.001-08:00

Vorige week dinsdagavond liep er ineens een mauwende kater op ons schip. De andere katten en de hond reageerden nauwelijks op hem. Dat verbaasde me en ik ging zelf maar eens bij het dier kijken.
De onbekende kater liet zich uitgebreid aanhalen en verdween toen weer.
Omdat de andere dieren zo rustig bleven vroeg ik me af wat dit betekende. Ik besloot naar mijn werkkamer, de roef, te gaan om een praatje te maken met deze kater.
We hadden niks uit te wisselen, een ongebruikelijk fenomeen want zelfs met een teek is interactie mogelijk. Ik vond het zelf niet zo belangrijk dat ik het later nog eens probeerde. Wel zag ik dat er nog een kaars brandde en die blies ik uit toen ik weer vertrok uit de roef.
De volgende dag zag ik dat deze kaars, die ik had gebrand voor een speciale gelegenheid, zo lang had gebrand dat het kaarsenvet de doek eromheen al had bereikt.
Toch was het pas vrijdag dat ik me realiseerde dat ik ’s avonds die koude roef niet ingegaan zou zijn als die kater mijn aandacht niet had getrokken. En dan zou er brand ontstaan zijn.
De kater heb ik niet meer gezien.

De huismuizen (vervolg)

2010-01-11T13:12:00.000-08:00

"Geen muis meer gezien! Wel een klein beetje gehoord, maar alleen achter de muren. Zouden ze soms vergaderd hebben en de brutale kleintjes tot de orde hebben geroepen? Zouden ze het misschien waarderen dat ze hier niet de dood ingejaagd worden? Toch bijzonder, dat muizen rekening met je houden. Piek, die de muizen wel lollig vond, vroeg zich af of ik ze niet stiekem ook wel waardeerde."

Zo begint de blog van Petra. Om verder te lezen, klik hier.

De huismuizen

2010-01-09T23:49:00.000-08:00

Na een zomermaand van huis geweest te zijn, trof vriendin Petra muizen in haar huis. In september zijn er twee gesprekken met de dieren geweest en het is een tijdje aardig goed gegaan. Maar de uitbundige en baldadige diertjes maakten gebruik van weer een langere periode van afwezigheid en een week van hard werken in haar kantoor.
De uitdrukking ‘Als de kat van huis is, dansen de muizen’ is niet zomaar bedacht, blijkt wel weer.
Als de diertjes over de verwarming en door de kamer lopen, vraagt Petra of ik nog es kan babbelen met de muizen.

Er is één muis die wel wil praten en als woordvoerder wil optreden. Als dieren schuldgevoel hebben, dan is er bij dit dier een heel klein beetje te zien. Hij komt op mij over als een kleuter die weet dat ie fout zat en met een schuldbewuste grijns op het onvermijdelijke standje wacht.
Ik start het gesprek en zeg dat het uit de hand loopt.
'Wij hebben plezier. Feestje. Rennen. Lol maken.'
Ik leg uit dat de kasten en laden niet van hen zijn en dat Petra niet wil dat ze daar komen.
'Maar daar ligt juist eten.'
'Ze wil het niet, het is van haar.'
Ook vertel ik dat ze niet in het hok van Rumi mogen komen. Rumi is hetzelfde konijn als Mini, haar naam is alleen aangepast.
'Als zij niet in het hok is, zien wij geen probleem.'
Ook hier geldt: als het konijn van huis is … want Rumi neemt haar eigen maatregelen tegen de muizen. Maar ja, ze gaat vaak met Petra mee en is dus lang niet altijd op haar post.
Ik leg uit dat zij niet willen dat hun iets overkomt en dat Petra niet wil dat Rumi iets overkomt. Dat Rumi belangrijk is voor haar en dat ze geen ziektes wil.
Daar reageert hij op met 'okee, okee'.
Alhoewel deze muizen in september niet echt afspraken wilden maken, konden ze zich erin vinden dat ieder z’n eigen ruimte zou hebben. Nu laat hij een vrijpostig beeld zien, een feestjesgevoel.
Ik stel: 'Het is háár huis.' Pijnlijk discussiepunt, maar de muis gaat er nu niet op in.
Het voorstel van Petra is dat ze kunnen kiezen: naar buiten en daar gevoerd worden of binnen in een hokje en daar gevoerd worden.
Buiten zien ze nog steeds niet zitten en over een hokje zijn ze duidelijk: het eten zien ze wel zitten maar met z'n allen in een hok is te klein en dat wordt ruzie.
De laatste aanbieding van Petra is dat ze zich dan aan haar spelregels moeten houden: zich niet laten zien en horen en niet uit de kasten en verpakkingen snoepen.
Ik geef de muis het beeld van hun eigen geheime gangenstelsel in het huis en vraag wat ze van dit alles vinden.
'Streng.'
'Begrijpen jullie het?'
'Er is ruimte genoeg.'
'Maar ze wil het niet.'
'Ze vindt ons best leuk.'
'Dat komt omdat ze aardig en ruimhartig etc. is.'
Ik vraag of ze zich niet kunnen verspreiden over verschillende stadshuizen.
'En zachtjes doen? Alsof wij geen bestaansrecht hebben? In het stiekeme, teruggetrokken leven?'
'Ja.'
Inmiddels zit ik op de wip omdat ik weg moet en ik zeg dat ik nu geen tijd meer heb om te praten.
'Wij hebben altijd tijd.'
'Ja, maar ik nu niet.'
Ineens krijg ik de vraag of ik muizen heb thuis.
'Nee, wij hebben katten.'
Hij laat me weten dat ze katten 'fair play' vinden.
Mensen zijn geen partij voor ze. Daar worden ze baldadig van.
Katten daarentegen zijn een echt gevaar. Een eerlijk gevecht. Het houdt hen scherp.
Ik vraag of ze gif van de buurjongen willen. Die heeft namelijk last van muizengeluidsoverlast.
'Gif zien we niet zitten. Daar wordt je ziek van.'
En een val vinden ze oneerlijk.
Nogmaals: een kat is fair play. Dat is een taal die ze verstaan.
Nu is het afwachten hoe Petra gaat reageren.

Klik hier voor het eerste gesprek en hier voor het tweede gesprek met de muizen.

Nogmaals de Tsjechische hond Rosa

2010-01-08T22:39:00.000-08:00

Het jaar 2010 begon ik met de Tsjechische hond Rosa.
Petra heeft op haar blog een vervolg geschreven.

De vinkjes

2010-01-05T07:03:00.000-08:00

Na het verhaal van de merel zet ik maar voorzichtig in.
Maar de vinken laten meteen weten wel dankbaar te zijn.
Ze komen veel kwetsbaarder over dan de merel. Net of ze dichter bij de dood staan. Of het een snellere, kortere weg is.
Ze laten weten dat het met dit weer moeilijker voor hen is om voedsel te vinden.
Ik vertel dat ze niet helemaal op me moeten rekenen want het kan zo zijn dat ik het es vergeet.
‘Denk er maar aan dat er een netje hangt,’ hoor ik. Met andere woorden: doe je best maar.
Deze vinkjes komen bij mij veel vluchtiger, veel hipseriger over dan de merel.
Ik zal mijn best doen en voor de netjes zorgen …

De merel en het bijvoeren

2010-01-05T06:56:00.001-08:00

Nu het zo koud is en er sneeuw ligt, let ik goed op dat ik twee keer per dag voer voor de vogels neerleg. De bomen bij het schip zijn nog niet gekapt dus de vogels vinden er hun plekjes nog.
Ik ben erg benieuwd wat de vogels van het bijvoeren vinden en als eerste benader ik de merel.
‘Moeten we je dankbaar zijn?’ is meteen zijn reactie. ‘Je doet opgeblazen. Zonder jou vinden we ook wel voedsel. Dit is alleen makkelijker.’
Bam! Die zit. Ik ben genoodzaakt even bij mezelf te rade te gaan en ik moet toegeven dat ik mezelf aardig goed vind dat ik er elke dag zo goed aan denk. Ik voel me inderdaad een weldoenster.
De merel gaat nog even door: ‘Wij blijven niet op één plek als er gebrek aan voedsel is, hoor. Wij zoeken verder.’
‘Zijn jullie niet blij met het voer?’ vraag ik.
‘Ja, je maakt het ons makkelijker.’
‘Maar het is geen werelddaad …?’ Ik word wat voorzichtig en bescheiden.
‘Denk je dat we afhankelijk zijn van jou?’
Ik gooi het maar over een andere boeg en zeg dat ik blij ben dat de bomen er nog zijn en de vogels dus ook.
‘Anders waren wij weg. We blijven niet kijken naar wat er niet meer is,’ antwoordt de bijdehante merel.
‘Nou, mag ik dan wel dankjewel zeggen dat jullie er nog zijn?’ vraag ik hem. ‘Want ik geniet wel van jullie.’
‘Dat mag je,’ is zijn simpele antwoord.
Sjongejonge, een standje van een merel … even mijn ego gedimd …

We zijn nu een paar dagen later en ik zie meer merels dan ooit. Dus ze zijn best heel blij met het voer. Het dier wilde me alleen een toontje lager laten zingen. Nou, ik heb het begrepen, hoor!

De konijnen en het hoge water

2010-01-05T06:40:00.000-08:00

Het water van de IJssel stijgt en dat wil zeggen dat de uiterwaarden vol water lopen.
Minder land dus voor de konijnen, die ik de afgelopen dagen heerlijk door de sneeuw heb zien rennen.
Als ik vraag hoe ze de sneeuw ervaren overdag, hoor ik dat ze heel stil zitten, al of niet bij elkaar en dat ze weinig energie verbruiken overdag.
Als het schemerig wordt is de wereld hun terrein! Ze rennen heen en weer en dat is aan hun sporen in de sneeuw de volgende dag goed te zien.
Ze maken zich geen zorgen of ze ingesloten zullen worden. Als het moet rennen ze door het water heen, hoor ik. Hun enorme levenslust drijft ze desnoods door plassen als ze verderop land zien.
Mijn zorg dat het water snel stijgt, lijken ze niet te delen.
Hun optimisme is enorm.
Als ik nog een zorg heb en me afvraag waar ze moeten overnachten als de bekende holen vol water zijn, hoor ik: ‘Er zijn zoveel plekjes!’
Ze laten me laaghangende struiken zien waar ze een holletje creëren en geven me daarbij het gevoel van warmte en rust. De aarde je thuis.

De zeeleguaan

2010-01-04T02:19:00.000-08:00

De zeeleguaan staat niet te popelen om contact met mij te hebben maar wil me wel ter wille zijn.
Ik had de foto goed bekeken en de ogen aan weerszijden trokken mijn aandacht. We gaan spontaan onze verschillende manieren van kijken uitwisselen.
Het recht vooruit kijken van mij, voelt voor de zeeleguaan heel gek. Doordat ik via hem meekijk, voel ik dat onze manier van kijken voor hem hetzelfde voelt als wanneer wij met beide ogen naar elkaar kijken.
Dan mag ik zijn ogen ervaren. Het lijkt erop dat deze leguaan oog voor oog kijkt. Eerst links, dan rechts. Alsof de ogen los van elkaar kijken. Alsof ze om de beurt langzaam de omgeving scannen. Eerst de ene kant bekijken, dan de andere kant.
Als ik probeer af te dwingen dat de ogen gelijktijdig kijken, botst het steeds in het midden van mijn hoofd. Er ontstaat een soort kortsluiting.
Ik vraag hem naar de zon en hoor dat de zon weldadig zijn lijf intrekt. Van boven trekt het als een langzame vlek zijn hele lijf in. Langzaam maar zeker.
Op de tv had ik een documentaire over de Galapagos eilanden gezien en ik begreep dat deze dieren naar boven klimmen om hun eieren te leggen. Het vinden van de juiste plek gaat met nogal wat onderling geweld gepaard.
Omdat ze normaal gesproken vredig met elkaar in de zon liggen, vraag ik de zeeleguaan hiernaar.
Hij legt uit dat er geen samenwerking is als het om eieren leggen gaat. Het is ieder voor zich en de sterkste overwint. De zwakkeren planten zich niet voort.
Ik vertel hem dat ik ook zag dat het nogal es mis gaat als ze de helling afgaan. Veel leguanen glijden uit en sterven.
‘Ook hier is het: de sterksten overleven. Met een zwak lichaam redt je het niet.’
Ik vertel hem dat wij mensen voor de zwakkeren zorgen. De zeeleguaan is duidelijk: zorg voor elkaar zit niet in hun systeem.
‘Wij leven ons leven. Wij zorgen niet voor elkaar.’
‘Zou je het willen?’ vraag ik.
‘Nee, het hoort niet bij ons. Wij doen waar we voor zijn gemaakt.’
Ik vraag hem of hij gelukkig is en besef meteen dat dit waarschijnlijk een echte mensenvraag is.
Hij antwoordt door me te laten ervaren dat hij op een heerlijk zijnsniveau leeft. Er is harmonie.
‘Ik doe wat ik doe en dat is goed,’ hoor ik.
Hij laat me het beeld zien van zee, strand, rotsen, zon en het geluid van de branding. Ondertussen functioneert het in zijn hoofd allemaal heerlijk slow.

De Tsjechische Rosa

2010-01-01T06:58:00.000-08:00

Het jaar 2010 begin ik met een verhaal dat een ander geschreven heeft.

Zie HIER

Dit verhaal is de afgelopen maand door meerdere mensen mee-beleefd, waaronder ik.
Het maakt een uitstapje van vrije dieren naar dieren die veel leed met zich meedragen.

Het vrije paard in het pension

2009-12-24T15:53:00.000-08:00

Deze maand heb ik niet veel contacten gehad met vrije dieren omdat mijn aandacht en tijd onder andere werden gevraagd door huisdieren en hun eigenaren.
Het waren mooie, intensieve gesprekken waarin veel gebeurde en opgehelderd werd. Heel fijne, heel verdrietige en moeilijke dingen kwamen boven en ook heel indrukwekkende.
Over het laatste gesprek wil ik graag wat schrijven op deze blog over vrije dieren.
De avond voor kerstavond tolkte ik in een gesprek tussen een man en zijn paard. Er waren eigenlijk geen problemen en dat bleek meteen al toen ik contact maakte met het paard: hij begroette de man intens en bleef in mijn beeld een tijd lekker tegen hem aan staan. Ik moest hem echt de tijd geven voor we het gesprek konden beginnen, zo blij was het paard dat hij op deze manier contact had met de man.
Tijdens het gesprek ervoer ik de sterke band tussen deze twee.
Het paard is de leider van een kudde van negen paarden en de man is de leider van het paard. Beiden vullen hun natuurlijk leiderschap in op basis van respect en gelijkwaardigheid. Er wordt niks met geweld opgelegd waardoor er geen verzet optreedt bij de ander(en).
Het voelde voor mij als een enorme bevrijding om kennis te maken met een paard dat geen last heeft van zijn verleden. Dat geen last heeft van gedrag van mensen waardoor frustraties ontstaan.
Ik vertelde de man dat ik ook met vrije dieren praat en dat ik in dit paard een vrij dier zag, ondanks dat hij ’s avonds en ’s nachts op stal staat. De man was blij dit te horen omdat hij hoopte dat zijn omgang met het paard dit effect zou hebben op het dier.
Beiden wisten we dat het paard zich heel anders zou gedragen als deze man zijn wil op een autoritaire en dominante manier zou opleggen aan het dier. De man wist het omdat het dier erg druk was toen hij hem leerde kennen en niemand achter de middenlijn van de stal mocht komen. En ik wist het omdat het dier een enorm verzet liet zien in de periode dat hij een maand bij een handelaar stond.
Een dier heeft altijd het laatste woord en het beeld dat dit paard liet zien was zijn hoofd met wapperende manen in de blauwe lucht. Een vrij dier. Een dier dat kan zijn zoals hij is doordat hij een mens heeft gevonden die goed naar hem luistert en zuiver met hem omgaat.

Zo vlak voor de kerst vond ik dit een erg mooie ervaring. Zijn wie je bent. Het is het thema van dit moment voor mij en dit paard liet me weer zien hoe mooi iemand is die kan zijn wie hij is. Wat een enorme rust en kracht gaat er van een dier of mens uit als hij kan zijn wie hij is.
Daar gaan we naartoe met z’n allen, daarvan ben ik overtuigd!
En ik ben er ook van overtuigd dat de diercommunicatie in deze vorm daaraan kan bijdragen. Want dieren hebben ons veel te vertellen waardoor wij geholpen kunnen worden om te worden wie we zijn.

De geiten en hun vonnis

2009-12-19T00:35:00.001-08:00

Toen de petitie 'Teken tegen ruiming gezonde dieren' bij me binnenkwam vond ik dat ik eerst de geiten moest horen. Het kostte een paar dagen voor ik zo dapper was om dit te doen. Naar mijn idee had ik alle mogelijke reacties intussen al bedacht zodat ik niet geschokt zou zijn.
De trouwe lezer van deze blog zal niet verbaasd zijn dat er weer iets uit kwam wat ik totaal niet verwacht had!

Als ik contact zoek, merk ik dat de geiten erg op afstand blijven. Zoals gewoonlijk vraag ik of één geit woordvoerder wil zijn. De teruggetrokkenheid blijft en dan hoor ik dat ze niet gewend zijn om alleen te spreken.
Ik zeg dat ik het ook prima vind om de hele groep te spreken, als het maar verstaanbaar is voor me.
De geiten laten weten dat ze dienstbaar zijn. Ze zijn er als fokgeiten en de groep is erg belangrijk voor ze. Als ze meer individueel hadden willen leven waren ze andere geiten geweest (op een kinderboerderij, bij particulieren).
Op mijn vraag hoe hun leven is, antwoorden ze dat het eten goed is, dat het droog is en ze zijn in de groep.
Ze weten allang wat hun boven het hoofd hangt. Hun enige angst is dat ze afgezonderd worden. Omdat ze zo in de groep leven, is afzondering niet goed, zeggen ze.
Verder vragen ze rust en aandacht op het moment dat alles in scène gezet wordt. Ze willen er geen stress omheen maar in alle rust en met aandacht een spuitje krijgen, tussen de andere geiten.
Ze laten me zien dat dit moeilijk zal zijn omdat het onrust zal geven als er veel mensen op de boerderij komen.
Ze weten dat er rond die mensen daadkracht zit en ze laten me voelen dat die daadkracht een stuwende kracht is die niet relaxed is. Dat fokt hen op.
Rust vanuit mensen is beter, zeggen ze. Ze laten me zien dat het rustig kan als mens en dier op één relaxte energielijn zitten.
‘Vinden jullie het erg om dood te gaan?’ vraag ik.
‘Je gaat ergens anders weer verder,’ is het rustige antwoord.
Ik vraag hen wat ik voor ze kan doen.
‘De paniek is niet nodig. Laat ze het rustig doen.’ Iedere keer laten ze dat beeld zien: hou de rust erin!
Ze vertellen dat de boeren op een diepteniveau zitten. ‘Wij niet. Wij zijn niet gezakt.’
En ze vervolgen: ‘Laat de boeren tot het laatste moment genieten van ons.’ Ze geven het beeld van een normale dag waarop zij op stal staan en de boeren hun werk doen en er harmonie in de stal is.
Ik vraag of ze de boeren nog wat te zeggen hebben.
‘Het heeft geen zin als ze in de put blijven zitten.’
Dan vraag ik of zij er tegenop zien als maandag alles begint.
‘Het moment zal niet leuk zijn door de stress en de druk,’ zeggen ze en ik voel de onrust die er dan zal ontstaan. Maar ze laten ook weten: life goes on. Zoals dieren me vaker zeggen: dood bestaat niet, het gaat ergens anders verder.
Als laatste vertel ik hen dat een vriendin het advies gaf om hen allemaal in het licht te zetten.
‘Zet de boeren maar in het licht,’ hoor ik. ‘Zij hebben het nodig.’

De vrije kater

2009-12-16T01:37:00.000-08:00

Ik denk dat we allemaal in ons leven wel eens een ontmoeting hebben gehad met iemand waarvan we onder de indruk zijn.
Of misschien is er iemand uit de geschiedenis die een voorbeeld voor je is. Ghandi, Martin Luther King, noem maar op.
Zoals je ‘grote geesten’ onder de mensen hebt, zie je dat ook bij dieren.
Vorige week mocht ik er weer één ontmoeten via mijn werk als dierentolk.
Het ging om een kater die jarenlang de schrik van de buurt was. Hij had geen huis waarin hij woonde en heet dan zwerfkat of wilde kat.
Deze gezonde kerel is door heel wat mensen bij hun huizen vandaan geschopt als hij de vrouwtjes weer eens thuis bezocht.
Tot hij ervoor koos om zijn intrek in een huis te nemen. Hij vertelde dat hij met uiterste zorg het huis en de bewoonster heeft uitgekozen en zich gesetteld heeft.
Zo’n drie jaar geleden bracht hij ineens een kleine zwarte pers mee die moord en brand schreeuwde bij de achterdeur. Ze bleek uitgehongerd en kwam vanaf die dag elke dag eten waarna ze weer verdween. Totdat ze een paar weken later vier jongen onder het bed verstopte. Zelf nam ze ook haar intrek in het huis maar is tot op de dag van vandaag schuw.
Tijdens het gesprek waarin ik tolkte tussen de vrouw waar hij bij ingetrokken is en hem, had ik de neiging de kater met ‘u’ aan te spreken. De hele tijd had ik een koninklijk gevoel, waardig en gracieus.
De vrouw herkende dat meteen en vindt hen ook een koninklijk paar.
Ik vertelde haar dat ik ook met vrije dieren praat. Zij antwoordde dat ze in deze twee katten de vrije dieren herkent die ze zijn en ze daarin kan laten. Dat was ook de reden dat de kater háár heeft uitgekozen.
De kater liet mij de hele tijd het huis zien met een open deur.
‘Nou, ik heb echt de deur wel dicht, hoor,’ lachte de vrouw. Maar voor de kater voelt het als een in- en uitgaand huis. Hij is vrij.
Op dit moment laat zijn lichaam het afweten. Dat was ook de reden dat ik ingeschakeld werd. Deze kater had niet door dat het er zo ernstig voor staat.
Na een intens verdrietig gevoel heeft hij zich kunnen neerleggen bij zijn naderende eind. Op het eind van het gesprek lag hij languit aan de voeten van de vrouw, terwijl hij normaal gesproken op die tijd buiten zou zijn.
Ik denk regelmatig aan deze kater. Ik hoop dat hij rustig zelf kan sterven, zonder ingrijpen van de dierenarts. Als hij het niet meer aankan, zal hij het de vrouw laten weten.
Als deze kater gaat, gaat er een grootheid.
Is dat niet bijzonder? Wat speelt er zich toch allemaal af tussen hemel en aarde dat deze twee katten, die zo koninklijk zijn, ervoor kozen om in deze vorm dit soort leven te leiden?

De krab

2009-11-26T04:19:00.001-08:00

De krab moppert in eerste instantie en hoeft niet zo nodig contact.
Ik vertel hem dat ik het toch wel erg leuk zou vinden en vraag of hij iets wil laten zien van zichzelf.
Hij laat me ervaren dat hij heel laag bij de grond leeft en dat zijn leefgebied een heel horizontaal leefgebied is. Er is geen verticale uitwisseling.
Om contact met hem te krijgen moet ik voor mijn gevoel ook laag kruipen.
‘Als je mij wilt bereiken, moet je laag komen,’ is zijn droge conclusie.
Toevallig las ik van de week dat iemand het had over het ‘krabbenmand-effect’: de krabben verhinderen elkaar om uit de mand te kruipen.
‘Ik ben nooit in een mand geweest,’ reageert de krab. ‘Wij zijn niet gemaakt voor vertikaal, zeg ik net. Wij leven horizontaal. Maak onderin de mand een gat en we zijn er zo uit. Je kunt niet iets doen waarvoor je niet gemaakt bent. Dat proberen is zinloos. Krachtsverlies.’
Ik ben even stil als ik deze wijsheid tot me door laat dringen en gelijkertijd krijg ik van de krab een gloomy, zacht neuriënd gevoel door.
‘Heb jij humor?’ vraag ik spontaan.
‘Lachen heb je nodig als er ook verdriet is,’ antwoordt hij. ‘Het gaat zoals het gaat. Dan is er geen verdriet. Verdriet is als je verlies ervaart. Wij verliezen niets want het gaat zoals het gaat. Daar hoort geen verlies bij.’
Ik geef hem het beeld dat hij zonder water zou moeten leven. Wat dan?
‘Als er geen water meer zou zijn, dan zou ik doodgaan. Als het zo zou gaan, dan gaat het zo. Dat is geen verlies, geen verdriet voor mij.’
‘Horen verlies en verdriet dan bij de mens?’ vraag ik.
‘Het hoort niet bij ons.’
Ik vraag hem of hij de pieken (het lachen, het verdriet) mist.
‘Ik leef. Ik heb alles.’
‘Jij hebt niks te wensen?’
‘Ik heb niks te wensen.’
Wat leeft deze krab in een volmaakte gelukzaligheid!

Het 'IJsselkonijn' (2)

2009-11-26T02:55:00.000-08:00

Vanochtend troffen de hond en ik het IJsselkonijn. Dood.
Ik was er een beetje beduusd van. Eergisteren hadden we hem nog hard zien rennen en moest de hond toegeven dat hij hem bij lange na niet kon bijhouden.
Thuisgekomen maak ik contact met hem en hij laat zien dat hij hard rende en ineens was het boem! afgelopen. Kennelijk een hartstilstand. Hij is er zelf ook verbaasd over.
Volgens hem is het niet zo heel lang geleden gebeurd: ‘Als je gevoeld had, had je nog wat warmte gevoeld.’
‘Wat moet er met je lichaam?’ vraag ik.
‘Leg het maar in de bosjes.’ Hij geeft door dat hij er niet voor gekozen zou hebben om zo open en bloot te eindigen.
Ik vraag me af waaraan konijnen sterven en of een hartstilstand wel kan.
‘Je rent met de klok mee,’ legt hij uit, ‘En staat die stil, dan staat ie stil.’
En dan: ‘Ik ga nog niet meteen. Ik ga eerst nog afscheid nemen van de omgeving. Ik heb hier met veel plezier geleefd.’
Ik grinnik dat hij inderdaad een turbokonijn was die door het leven racete.
‘Ik vond het heerlijk om hard te rennen. Je hebt zelf gezien hoe hard het ging!’ vertelt hij trots.
‘Toen ik bij je lichaam stond had ik niet het gevoel alleen te zijn,’ zeg ik, ‘En het kostte me ook moeite om weg te gaan.’
‘Ik was er ook nog.’
We spreken af dat hij nog wat rondkijkt op het veld, dat ik nog wat dingen ga doen en dan zijn lichaam ga verbergen.
‘Dan zal ik gaan,’ vertelt het konijn.
Ik vraag of hij zich daar aan mij kenbaar kan maken en ik hoor: ‘Ik zal je voorhoofd beroeren.’
Even later ga ik naar het dode lichaam toe. Het was een prachtig konijn! Zwaar ook. Ik zoek een plek in de bosjes waar ik hem neerleg en bedek hem met takken en bladeren.
En dan sta ik te wachten of ik wat voel. Hét bewijs … wat blijf ik soms toch een ongelovige Thomas …
Ik voel alleen wind en de regen komt ook weer terug. Net als ik weg wil gaan, hoor ik ter hoogte van mijn voorhoofd: ‘Ik kom terug.’

Voor het eerste contact met het 'IJsselkonijn', zie: http://pratenmetvrijedieren.blogspot.com/2009/10/het-ijsselkonijn.html

Amerikaanse dierentolk Penelope Smith schrijft in een van haar boeken over een konijn dat net aangereden was door een auto. Zij maakt er altijd gewoonte van om te informeren bij een overleden dier of hij de overgang goed heeft kunnen maken. Dit konijn vertelde dat hij er ontzettend op kickt om vlak voor auto’s weg te schieten. Dit was nu al de vierde keer dat het mis ging, zei hij olijk. Penelope Smith heeft het dier gevraagd een andere hobby te kiezen want mensen schrikken erg als ze een konijn aanrijden!

De beroemd geworden zwaluwen

2009-11-25T01:25:00.000-08:00
Van een bloglezer kreeg ik onlangs ‘A Love Story’ door. Onder de foto's staat de tekst die de wereld rond gaat:

Hier is het vrouwtje ernstig gewond geraakt. Ze is aangereden door een auto terwijl ze laag over de weg scheerde.
Hier brengt hij haar voedsel en geeft zijn liefde en compassie.
Hij brengt haar opnieuw voedsel maar was ontsteld toen hij ontdekte dat ze dood was.

Hij probeert haar te bewegen ... een zeldzaam geziene inspanning bij zwaluwen!

Er bewust van dat zijn lieveling dood is en nooit meer terug zal keren naar hem, schreeuwt hij het uit van innige liefde ...

Hij staat naast haar, treurend om haar dood. Uiteindelijk beseffend dat ze nooit meer terug zal keren naar hem, staat hij naast haar met intens verdriet.
Miljoenen mensen waren diep geraakt na het zien van deze foto's in Amerika en Europa. De fotograaf verkocht deze foto's voor een nominale vergoeding aan de beroemdste krant in Frankrijk. Alle exemplaren van die editie waren op de dag van uitbrengen, uitverkocht. En veel mensen denken dat dieren geen hersenen of gevoel hebben?Je bent zojuist getuige geweest van Liefde en toewijding … gevoeld door Gods schepsels.
Vorig jaar november kreeg ik deze foto’s met bijbehorende tekst ook al door.
Experimentele vriendin Petra vroeg toen of ik niet es contact kon maken met deze vogels. Ze was erg benieuwd wat ik eruit haalde.
Ziehier wat ik doorkreeg:
Als ik contact leg, krijg ik door: ‘Wij waren één. De dood verscheurt. Maar soms is er geen houden aan. Ik wilde niet dat ze ging. Ik voelde me geamputeerd. Maar dit gebeurt onder de mensen ook. Het is de normale gang van zaken.’
Ik vraag hem waarom mensen zo geraakt zijn door de foto’s.
‘Ze zien hun eigen verdriet gespiegeld.’
Ik vraag of hij wist dat ze gefotografeerd werden. ‘Ja.’
Dan vraag ik of hij wist dat het mensen heeft beroerd. ‘Ja.’
Dan vervolgt hij: ‘Mensen zijn raar. Ze hebben ons nodig om hun eigen verdriet te plaatsen. Het is plaatsvervangend voor hun eigen verdriet. Wij zijn alleen fysiek gescheiden. We zijn nu weer samen.’
Ik vraag hem wat iemand mij vroeg, namelijk wat vogelgezang bij mensen doet. ‘Trillingen van vogels werken genezend.’
Hij zegt: ‘Zwaluwen hebben als taak schoonheid/frêle te laten zien. Wij zijn seizoenwaarschuwers. Wij maken capriolen, vermaken mensen, zijn er om speelsigheid en luchtigheid te brengen.’
Ik heb het weer over de foto’s en vraag of mensen ze zielig moeten vinden. ‘Het is eigen verdriet. Het fysieke heeft een eind maar in de geest zijn we één.’
Wat hij te zeggen heeft, is: ‘Mensen, leef!! Doe luchtig! Met dat zware kun je niet opstijgen. Neem een voorbeeld aan de vrijheid van vogels, die vrolijk fluiten en capriolen maken.’
Ik attendeer hem op regen, donker en honger die vogels ook moeten doorstaan. ‘Dat gaat voorbij. De zon gaat weer schijnen! Mensen doen zó zwaar! Het is niet wat je ziet. Het leven is buiten het fysieke. Het fysieke is het omhulsel, de ballast.’
Ik vraag hem waarom hij krijste bij het lichaam van het vrouwtje. ‘Ik wilde niet dat ze ging. Maar het is tijdelijk verdriet. Het was ook een ode. Het was een mooie vogel. We hadden het goed samen.’
Dan vervolgt hij: ‘Mensen moeten de fysieke dood accepteren. Er gaat niks verloren in de kosmos. Alles blijft.’
Ik vraag hem of hij het goed vindt dat ik het vrouwtje ook benader. ‘Ja, hoor haar verhaal ook maar.’
Ik bedank hem en krijg terug: ‘Geen dank.’
Als ik contact heb met het vrouwtje krijg ik meteen door: ‘Hij heeft gelijk. Ik ging eerder. Je gaat zelden gelijkertijd.’
Ik vraag of het dan moeilijk is om te gaan. ‘Hij komt me wel na. Hij was nog niet klaar op aarde.’
Op mijn vraag of ze wist van het fotograferen antwoordt ze bevestigend.
Ik vraag of ze ook wist van de foute interpretatie die erop volgde. ‘De een zijn tijd is niet de ander zijn tijd.’ Vervolgens vraag ik of zij hem heeft gehoord toen ze dood ging. ‘Ik heb zijn ode, zijn liefdeslied gehoord. Daardoor kon ik vredig weggaan. Het is niet wat je ziet op de foto.’
Ze vervolgt: ‘Mensen moeten leren het echte te voelen. Niet inhaken op het eerste, wat ze menen te zien, het verdriet/het verlies. Er zit liefde achter. Ja, alles is liefde.’
Ze geeft nog meer door: ‘Kijk, onderzoek, voel, wees bereid. Dieren zijn een prachtige ingang. Wij zijn allemaal één. Mensen zijn te zwaar om op te stijgen.’
Zij: ‘De gevangen dieren hebben nachtelijke ondersteuning nodig. Vrije dieren niet. Die hebben hun bestemming. Gevangen dieren hebben het zwaar. Die stijgen ook niet op. Daarom moeten mensen ze ondersteunen, hen verlichten.’
Ik geef haar het laatste woord en krijg te horen: ‘Halleluja! Vlieg vredig en vrij!’

Kleine beschouwing (2)

2009-11-15T00:59:00.000-08:00

Als tolk tussen huisdieren en mensen merk ik dat mensen en dieren dezelfde gevoelens hebben. Er zijn mensen die zeggen dat je met die vergelijking dieren vermenselijkt maar het is beter om te zeggen dat je dieren verwezenlijkt door hun gevoelens te erkennen.
In de gesprekken met de vrije dieren merk ik nooit negatieve gevoelens. Ik vroeg me af hoe dat komt en legde die vraag voor aan de kosmos (of welke naam je er ook maar aan wilt geven).
Ik hoorde dat huisdieren afhankelijke dieren zijn. En afhankelijkheid maakt kwetsbaar.
Vrije dieren zijn puur. Ze zijn zoals ze geschapen zijn en dat is goed (wie zei ook alweer dat Hij zag dat het goed was?).
Een te klein leefgebied, door inmenging van mensen, zorgt echter voor frustraties en dan ontstaan er botsingen tussen vrije dieren en mensen.
Al het gedrag van vrije dieren is gebaseerd op leven en overleven.
Ik kreeg beelden van grazende en jagende dieren, dieren die slapen en lekker rondlopen of –vliegen. Ook zag ik dieren wegrennen voor hun achtervolger; hun levenskracht zorgt ervoor dat ze de benen nemen maar als ze toch ten prooi vallen dan is het ook goed; voor hen is dit fysieke leven dan over ten gunste van het dier dat hem als voedsel nodig heeft.
In al dit leven en overleven zit levenskracht.
Het niet kunnen zijn wie je bent ondermijnt de levenskracht en de gezondheid.
Dan spelen de lagere gevoelens op (kennelijk zowel bij mensen als bij huisdieren). Als het leven zich op dat niveau gaat afspelen, is het een warboel. Mensen en dieren worden beknot.
Zijn wie je bent … een mooi streven voor alle wezens.
De vrije dieren geven ons het voorbeeld.
Een huisdier kun je ook laten zijn wie hij is, naar zijn soort en karakter.
Op de raakvlakken tussen mens en dier kunnen we van elkaar genieten.

Het varkentje op de foto vindt het heerlijk om geaaid te worden!

Kleine beschouwing (1) is te lezen op: http://pratenmetvrijedieren.blogspot.com/2009/05/kleine-beschouwing.html

De landschildpad

2009-11-10T02:50:00.000-08:00

Deze schildpad geeft meteen rust en wijsheid door. Een soort ‘belegen’ gevoel, een ‘mij maak je niet gek’-houding.
Ik zeg hem dat hij niet verbaasd lijkt mij te treffen.
‘Er is veel informatie in deze regionen,’ vertelt hij rustig.
Hij vertelt dat hij hier soms verblijft en zich daarna terugtrekt in zijn lichaam.
‘Letterlijk in je schild,’ merk ik op.
‘Ja, in mezelf.’
Ik vraag hem wat hij zoal doet als hij zich in de regionen bevindt waarin we elkaar nu treffen.
‘Nu ontmoet ik jou,’ antwoordt hij. ‘Anders ‘wandel’ ik hier. Als ik stillig dan ben ik hier. Niet als ik beweeg.’
Ik haak even in op zijn lichamelijke beweeglijkheid. De mensen die deze foto stuurden, vertelden dat de schildpadden gaan blazen als je dicht in de buurt komt.
‘Wij kunnen niet wegrennen. We moeten ons op een andere manier duidelijk maken. Mijn lijf en een stukje eromheen is mijn terrein.’
Ik opper dat mensen hem misschien wel willen aaien.
‘Als ze aan me komen, bijt ik,’ klinkt het stellig. ‘Mensen zijn dwingend. Laten niet vrij. Ze priemen hun energie in je. Ik ben gesteld op mijn eigen energie.’
Ik denk aan zijn enorme schild en hoor: ‘Er liggen eeuwen in opgeslagen.’
Ik vraag me af of ik het goed verstaan heb.
‘Ik hou het vast in mijn schild zodat het niet verloren gaat,’ voegt hij eraan toe.
‘Je bent een soort archief of zo …’
‘Veel dieren rennen of lopen rond zonder het verleden. Zij zijn vrij. Wij dragen het verleden.’
‘Is dat een last?’ vraag ik.
‘Dat is rijkdom.’
Mijn gedachten schieten even naar de uil die ik een keer sprak en die een functie lijkt te hebben voor veel dieren om hem heen. In een beeld laat de schildpad zien dat dit voor het moment is.
‘Wij dragen de aardse groei in ons mee. Waar andere dieren zijn uitgestorven, zijn wij blijven bestaan. Eeuwenlang. Wij bewaren, houden vast, maar verouderen niet. Wij staan (kijken) open de wereld in.’
Ik moet hier even over nadenken en denk aan de Griekse landschildpad die ik in mei sprak. Hij vertelde dat wat in hun schild zit, geheim is. Hij had het over reizen door eeuwen.
‘Het is bijna niet te bevatten,’ beken ik.
‘Ik heb geprobeerd begrijpelijk te zijn,’ zegt hij geduldig. ‘Je moet door heden, verleden en toekomst kunnen reizen. Als je dat niet kunt, begrijp je het niet. Alles is een geheel. Er is niet één van de drie. Het is een drie-eenheid.’
De schildpad heeft door dat ik over zijn informatie moet nadenken.
‘Je mag terugkomen,’ zegt hij.

Het contact met de Griekse landschildpad is hier te lezen: http://pratenmetvrijedieren.blogspot.com/2009/05/de-schildpad.html

De zeeleeuw

2009-11-05T07:53:00.001-08:00

Bij deze foto kwam een tekst mee: ‘Deze zeeleeuw kwam contact zoeken. We landden met ons bootje 's morgens vroeg in een baai en de zeeleeuw kwam aan zwemmen, maakte geluid, kwam naar ons toe, als een kind dat wil zeggen: 'Kijk eens naar mij'.’
Ik leg dit voor aan de zeeleeuw. Hij reageert: ‘Veel mensen kijken wel maar zien ons niet. Ik wil mijn schoonheid laten zien, mensen ervoor wakker schudden.’
Van hem begrijp ik dat hij onderscheid maakt tussen toeristen en de plaatselijke bevolking. De bevolking leeft meer met de zee en is ook gevoelig voor de spiritualiteit daaromtrent. Ze voelen het, pakken het op.
Toeristen staan verder weg en hij wil ze prikkelen.
Ik vraag hem wat hij denkt dat toeristen zien als hij zich presenteert.
‘Speelsheid. Vrijheid.’
Ik vertel hem dat een zeehond me eens vertelde dat vrijheid in je hoofd zit en dat ik dat zo’n mooie opmerking vind dat ik een speelgoedzeehond heb gekocht die me daaraan kan helpen herinneren.
Deze zeeleeuw sluit zich helemaal aan bij die opmerking. Hij voegt toe: ‘De zee en haar bereik is zo groot. De landmensen zijn zo beperkt.’
Hij vertelt dat hij ballast ziet bij mensen.
‘Als mensen in ons opgaan, ontstaat er ruimte. Verwondering. Ze vergeten zichzelf even.’
Hij typeert zichzelf als een vrolijk, open dier.
Ik vraag hem of hij huisdier zou kunnen zijn.
‘Ik zou het wel kunnen. Ik zou wel iets kunnen opofferen.’
Dat roept bij mij de vraag op of huisdieren zich altijd opofferen.
‘Als huisdier moet je vrijheid inleveren en iets met mensen hebben.’
Hij laat zien dat hij vrijheid van bewegen heeft (hij buitelt alle kanten op) en dat alles wat hij doet goed is.
‘Dat moet je kunnen: denken dat dat wat je doet, goed is,’ legt hij uit.
‘Mensen zouden door onze vrijheid de weg kwijtraken. Mensen zouden gek worden van de keuzes aan wegen. Voor mij zijn ze allemaal goed. Ik ben goed zoals ik ben.’
‘Wat is je advies aan mensen?’ vraag ik hem.
‘Zie jezelf ook zo!’

De landleguaan

2009-11-04T01:26:00.001-08:00

Deze foto is recent gemaakt op de Galapagos eilanden. Degene die daar op vakantie is geweest stuurde nog veel meer mooie dieren op dus aankomende tijd zal deze blog weer gevuld worden!

Als ik deze leguaan benader, bemerk ik meteen reserve.
Het contact gaat langzaam maar ik pas me altijd makkelijk aan een dier aan.
‘Waarom zou ik met je praten?’ vraagt hij me.
Ik vertel hem dat het van mij gewoon nieuwsgierigheid is en dat ik er veel plezier in heb.
Een gesprek beginnen met dit dier gaat niet makkelijk.
Daarom vraag ik hem of hij wat kan vertellen van zichzelf.
Hij laat zien lange tijd rust te nemen.
‘Ik laat energie binnen komen. Ik absorbeer. Als er genoeg energie in me zit, kan ik lopen. Ik moet van buitenaf worden opgeladen.’
Hier moet ik even over nadenken. Iedereen krijgt energie van eten maar daar doelt dit dier niet op. Hij laat voelen dat hij energie door heel zijn huid opneemt.
Ik vertel hem dat ik dit nog nooit met/door een dier heb meegemaakt.
Het gesprek stagneert weer en ik raak afgeleid met mijn gedachten. Dat vertel ik hem ook.
‘Je probeert iets uit mij te halen,’ zegt hij, ‘maar dat moet ik weer aanvullen. Dit gesprek kost mij energie. Kom nog maar es terug. Als ik meer reserve heb.’
Ik begrijp dat ik op een verkeerd moment kom en vriendelijk nemen we afscheid.

De meeuwen

2009-10-28T03:30:00.000-07:00

Heel vaak trekken er enorme groepen meeuwen langs en over ons schip. Vroeger zei een van de kinderen dan: ‘O mam, het gaat weer meeuwen!’
De meeuwen zitten ’s nachts in grote groepen in de haven en als ik op tijd buiten ben (als het nog niet helemaal licht is) dan zie ik hoe de groep zich oplost.
Ik vraag de meeuwen of het klopt dat ze ’s nachts bij elkaar zijn en overdag alleen.
‘Overdag vliegen we uit. Ieder gaat voor zich maar toch zijn we een geheel. ’s Avonds komen we als groep terug. We houden het warm met elkaar (in de zin van beschermd) en in de winter houden we het ijs weg.’
Het beeld dat ze me doorgeven is dat ze ’s nachts een concentratie meeuwen zijn en overdag uitvliegen. Het doet me denken aan een bloem die zich ’s nachts sluit en in de ochtend weer opengaat.
Ik ben altijd gefascineerd door de snelheid waarmee ze vliegen in de groep. Volgens mij botsen ze niet en ik vraag hoe dat komt.
‘Je weet elkaars ruimte en komt niet in andermans vliegruimte,’ antwoorden ze. ‘Je geeft allebei mee. Conflicten ontstaan als één niet meegeeft. Met zo’n houding zouden we als groep niet kunnen vliegen.’
Ik vergelijk het met mensen en vraag of het voelt als inleveren als je ruimte moet maken.
‘Inleveren? Nee, er is ruimte genoeg.’
Ze laten zien dat de vliegvorm steeds verandert, de continue beweging zorgt steeds voor andere vormen.
‘Je kent elkaars ruimte en respecteert die,’ is hun logische redenering.
In vergelijking met hen zie ik hoe vast wij mensen zitten.
‘Mensen kunnen ook niet vliegen.’ De meeuwen laten me voelen dat zij de menselijke vorm als erg beklemmend ervaren.
Op de een of andere manier meen ik het op te moeten nemen voor mensen en laat zien hoe wij ons ook door de lucht kunnen verplaatsen.
Er wordt gebromd dat mensen zich láten vliegen.
‘Jullie blijven afhankelijk van voertuigen of ander materiaal.’
Ik moet ze helemaal gelijk geven. Het is heerlijk om de vrijheid van de vogels te voelen.
Het maakt dat ik moet lachen om ons, mensen: waar maken we ons toch allemaal druk om?!

De pinguïns

2009-10-18T05:58:00.000-07:00

Via een foto van een groep pinguïns vraag ik of ik contact kan krijgen met één pinguïn.
Heel bescheiden treedt er een naar voren maar tegelijkertijd trekt hij zich terug.
‘Dit is ongebruikelijk,’ hoor ik.
Ik merk dat ze erg op de groep gesteld zijn en laat weten dat het ook goed is als ik met meerdere pinguïns contact heb. Meteen zie ik drie of vier pinguïns naar voren komen.
Ze laten me zien in het water ontzettend snel te zijn en op het land ‘massiever’. Ze zijn als groep aan elkaar geschakeld.
‘We zijn allemaal drager van het geheel,’ hoor ik.
Ze laten zien hoe jongen via de ouders in het geheel opgenomen worden. Het beeld dat ze doorgeven is dat jongen langs de ‘poten’ van de ouders omhoog, in de groep pinguïns, opgenomen worden in het groter geheel.
Als de jongen groot genoeg zijn, krijgen ze vanuit dat grotere groepsgeheel een ‘poot’ naar beneden. Dan zijn het zelfstandige, volwassen pinguïns die ook weer jongen kunnen krijgen en grootbrengen.
Het proces gaat dus van onder naar boven en weer naar onder.
‘In de periode van het kind-zijn gaan nogal wat pinguïns verloren,’ wordt me verteld. ‘Je moet door je ouders ‘omhooggetild’ worden.’
Ik meen te begrijpen dat ze bedoelen dat jonge pinguïns bijgestaan worden tot hun volwassenheid/zelfstandigheid.
Ik krijg het gevoel dat de pinguïns zich terugtrekken en meen dat ze een niet veel groter bewustzijn hebben dan de plaats die ze daadwerkelijk innemen op aarde. Dat ze de ruimte gebruiken die ze hebben maar niet een groot overzicht hebben zoals bij voorbeeld dolfijnen.
Als ik naar de klimaatverandering probeer te gaan, krijg ik ook geen ingang. Er is geen protestgedrag bij de pinguïns. Ik vermoed dat het een gebrek aan overzicht is.
Ik ga naar een afsluiting van het gesprek en hoor van de pinguïns dat ze het wel zwaar vonden om dit gesprek te voeren.
‘Normaal gesproken bevinden we ons in de groep,’ leggen ze uit.
‘Mag ik jullie dan heel hartelijk bedanken?’ vraag ik welgemeend. Maar ze zijn al weg.

De ijsbeer

2009-10-18T05:56:00.000-07:00

Als ik contact zoek met de ijsbeer twijfelt ze of ze zal doorlopen of gaan zitten om mij te woord te staan.
Ze laat een grote brul horen waarbij ze grote tanden laat zien.
‘Ik ben op mijn rust gesteld,’ vertelt ze.
Ik weet door deze houding van haar niet goed waar te beginnen en denk ineens aan Grote Beer en Kleine Beer, de kinderboeken. Ik vertel haar daarover en laat zien hoe Grote Beer een goede ouder is voor Kleine Beer.
‘Wij zorgen goed voor jongen,’ haakt ze in. ‘Wij hebben plezier met jongen.’ (Uit informatie van internet lees ik later dat alleen vrouwtjes de jongen opvoeden. Daarom ga ik er vanuit dat ik nu met een vrouwtje contact heb gehad.)
Ik vertel haar dat iemand mij deze foto gestuurd heeft en er een aantal vragen bij had, onder andere over de klimaatverandering.
‘Waarom bedenk je je eigen vragen niet?’ hoor ik.
Ze laat zich nu ontspannen zien en ik krijg de indruk dat ze met me speelt. Ze ligt op haar rug te rollen, met de poten omhoog.
Ik raak er een beetje door van slag (wie heeft de regie?) en vraag of ze wat van zichzelf kan vertellen.
Ze vertelt dat haar humeur ineens kan omslaan.
‘Ik wil met rust gelaten worden.’
Een beetje verschrikt vraag ik of ze doelt op dit moment maar dat is het niet.
Ze wil haar leven graag relaxed in alle rust en stilte leven. Ze wil op geen enkele manier verstoring. Ze kan ontzettend geprikkeld raken door externe geluiden (ik krijg hierbij sneeuwscooters en schepen door).
Ze laat weten dan ontzettend geagiteerd, boos, te kunnen worden.
‘Wegrennen is veiliger voor me. Aanvallen is de wens maar ik denk niet dat ik win.’
Ik probeer toch naar de klimaatverandering te gaan en hoor dat een kleiner leefgebied ook een aanval, een beperking is.
‘Hoe minder ruimte, hoe opgefokter,’ vertelt ze.
Ze vertelt erg op zichzelf te zijn en ik begrijp dat niet alleen zij maar de soort op zichzelf is.
Ik probeer informatie te krijgen over ijsberen in dierentuinen maar hoor dat ik dat de betreffende beren zelf moet vragen.
Nogmaals vraag ik naar haar en haar leven. Ze laat zien hoe ze relaxed en slow over de witte vlakte loopt.
‘Ik heb heel veel ruimte en rust nodig.’
Ik zie het beeld van een ijsbeer die langzaam en alleen door de vlakte loopt. Alleen, maar niet eenzaam. De stilte en ruimte heeft ze echt nodig.
Tussendoor had ik nog even de gelegenheid om te vragen naar ons begrip ‘ijsberen’. Ik kreeg te horen dat het in dat geval gaat om ongedurig, humeurig zijn.

De dikdiks (3)

2009-10-18T05:53:00.000-07:00

Ik zou nog eens contact opnemen met de dikdiks (na de gesprekken in september) omdat het mij onduidelijk was hoe het nou zit met de groepsgeest. Waar ik van hen de indruk kreeg dat het groepsdieren zijn, zag ik op internet dat ze monogame relaties hebben en in een territorium leven.
In dit gesprek wordt me uitgelegd dat dikdiksen een heel sterk collectief bewustzijn hebben.
Ergens op internet had ik gelezen dat het krijgen van jongen in een dierentuin moeizaam gaat en ik vraag hoe het zit met dikdiksen in dierentuinen.
‘Die zijn afgesloten van ons. Ze zijn gevangen achter hekken. Er zit een sterke storing door het contact met hun. Zij zijn eenzaam en verloren. Ze worden gek in de kop. Het is te klein voor ze.’
De dikdiks laat me ervaren dat het bewustzijn van een dikdiks een groepsbewustzijn is en heel groots, heel uitgestrekt is.
Nogmaals hoor en ervaar ik dat in dierentuinen de kop van een dikdiks bijna uit elkaar knalt. Het grootse bewustzijn kan niet weg.
Er wordt me uitgelegd dat vrije dikdiksen over een heel hoge muur een beetje contact/bewustzijn kunnen geven aan hun mededieren. Maar de dierentuindikdiksen kunnen niet terugzenden. Hun bewustzijn is gevangen.
De dikdiks verzekert me dat ze zich wel ontfermen over de dierentuindieren.

De mammoet en de maan

2009-10-14T01:44:00.000-07:00

Het gebied waaruit ik mijn informatie krijg, is onuitputtelijk.
Een vriendin weet dat. Zij komt altijd op dingen die ik niet kan verzinnen.
Ik vroeg haar: ‘Hoe kom je toch altijd op die gedachten??!!’
‘Geen idee. Of liever: een overdosis aan ideeën. Heb alleen afzetmarkt nodig, want kan ze nooit allemaal zelf realiseren …’
De stap naar contact zoeken met een mammoet laat niet lang op zich wachten.
Het is me inmiddels bekend dat wij hier op aarde in de lineaire tijd leven maar dat die tijd niet geldt in andere gebieden. Daar gaat verleden, heden en toekomst gelijk op. Dus waarom niet proberen contact te krijgen met een mammoet?
Ik zie een mammoet in ijsgebied en voel meteen droefheid. Het is stil om hem heen, er is eenzaamheid, het is donker en kil. Onderontwikkeld.
‘Daar moet je niet naar terug willen,’ hoor ik.
Ik krijg door dat alles, inclusief de mammoet, daarna een hele ontwikkeling heeft doorgemaakt. Dat er meer kleur, geur en schoonheid is gekomen.
Diezelfde dag heeft mijn vriendin een nieuw idee: vraag de maan es!
De maan zie ik als een bloeiende planeet en ik hoor: ‘Alles zal ingevuld worden, zal kleur krijgen, tot ontwikkeling komen. Uiteindelijk is niks kleurloos. Overal zal het bloeiend en stralend zijn.’
Ik denk dat de mammoet destijds niet geloofd zou hebben dat de aarde er uit zou zien zoals ze er nu uitziet.
Het is dan ook niemand kwalijk te nemen als hij mijn beeld van de maan niet kan geloven of bevatten.

De dolfijn (vervolg)

2009-10-11T05:34:00.002-07:00

De dolfijn vervolgt: 'Wij hoeven niet naar mensen te gaan. Wij gaan vrijwillig. Wij hebben overvloed.'
Ik haal het beeld voor ogen van grote groepen mensen die naar dolfijnen op zoek zijn en ze soms wel en soms niet treffen.
'Weet je welke mensen je moet hebben?' vraag ik.
'Ik wachtte jou toch ook op?' is het antwoord.
De onuitgesproken wens komt bij me op om dolfijnen in het echt te ontmoeten.
'Je hoeft ons niet echt te zien om ons te kunnen ervaren,’ hoor ik.
Dan vertel ik haar dat ik heb gehoord van een jongeman in Indonesië die door een dolfijn behoorlijk tegen een kant van een bassin was gedrukt.
'Dan zal hij iets hebben moeten leren.'
Ik vraag naar de dolfijnen in het Dolfinarium en andere dolfijnencentra.
'Die dieren hebben hun vrijheid ingeleverd. Zij zijn dienstbaar. Het zijn ruime geesten dat ze het kunnen opbrengen in gevangenschap te kunnen leven.'
Zij vervolgt: 'Het verlangen naar vrijheid kan er zijn maar dit was hun keus.'
'Ik hoef dus geen medelijden te hebben met die dieren?'
'Je hoeft nooit medelijden te hebben met een dier. Alles is een keus. Waar een dier terecht komt is een keus: als vrij dier, als huisdier, als dierentuindier. Alles heeft zijn zin.'
Daarop vraag ik of het dan overbodig is dat we ons als mensen inzetten voor dierenleed, milieu etc.
'Nee, het is goed dat de mens de aarde naar een hoger plan wil trekken. Maar onthoud dat alles zijn zin heeft. Laat je niet ontmoedigen. Ga met een ruim hart door. Laat je niet naar beneden halen door misbruik van dier of natuur. Verlaag jezelf niet. Weet dat elk gestorven dier zich opgeofferd heeft. Hij is onderdeel van het plan.'
Ik trek de conclusie: 'Dus alles wat er gebeurt is goed?'
'Ja, maar streef naar het hogere, ook in relaties. Help als mens de aarde omhoog brengen. Toon geen onverschilligheid maar accepteer wel dat dingen gaan zoals ze gaan.'
Ik vraag de dolfijn of zij optimistisch is.
'Vanuit mijn ruime bewustzijn kan ik niet anders dan optimistisch zijn.'
En: 'Dank elk (gedood) dier in gevangenschap voor zijn taak, zijn opoffering. Het is goed zoals het is.'
Ik stel haar nog de vraag wat zij van diercommunicatie vindt en hoor: 'Het is een manier. De dieren hebben veel te vertellen als je kunt luisteren.'
Daarop voegt ze zich weer bij de groep en ga ik ook weer terug.

De dolfijn

2009-10-11T05:34:00.001-07:00

De bruinvis had me geadviseerd met een dolfijn te praten.
Ik heb me gericht op Monkey Mia, een plek in Australië waar veel mensen heengaan om dolfijnen te ontmoeten.
Meteen maakt een vrouwtjesdolfijn zich los uit de groep en nodigt me uit met haar mee te gaan, los van de groep.
Terwijl ik met haar zwem, vertel ik dat ik ondertussen ook opschrijf wat ik ervaar.
'Je moet ook delen. Het is niet alleen voor jou,’ antwoordt de dolfijn.
Het daar rondzwemmen is heel vredig. Ik merk een heel groot bewustzijn op bij de dolfijn.
Vanuit deze plek in het water zien we de kust, met mensen (en de groep dolfijnen ervoor zwemmend) en het is heel duidelijk dat mensen een klein bewustzijn hebben en veel lijden.
De dolfijn wijst me ook met woorden op het kleine bewustzijn: 'Mensen denken dat ze groot(s) zijn, maar kijk es hoe klein het bewustzijn is.'
Ik vertel dat ik door de bruinvissen ben gestuurd.
'Wij zijn niet overal. De bruinvissen zijn tussenpersonen.'
Vermoedelijk vraag ik onbewust naar de interesse van mensen in dolfijnen want ik hoor: 'Mensen voelen iets van onze grootsheid, van ons licht.'
Daarop vraag ik of dolfijnen leed kennen.
'Uit onze overvloed tippen wij mensen aan. Wij verliezen er niks door maar mensen ontvangen kracht, goede ervaringen.'
Uit dit antwoord en uit het feit dat ik geen leed voel, ga ik ervan uit dat zij niet ons leed kennen. Of beter gezegd: ze leven niet met ons leed.

Het 'IJsselkonijn'

2009-10-11T04:36:00.001-07:00

De laatste tijd zie ik vaak een konijn op mijn wandeling op het weiland bij de IJssel. Hij rent als een speer weg en maakt behoorlijke sprints.
Ik vertel het konijn dat ik altijd vol bewondering naar hem kijk (is het wel steeds dezelfde?) en hij laat weten te genieten van het rennen.
Meestal zie ik konijnen op het Industrieterrein waar wij wonen en ik vraag waarom dit konijn hier is.
‘Je kiest de plek die je fijn vindt,’ vertelt hij. ‘Het is hier relatief rustig.’
Ik laat hem het beeld van honden zien die hier uitgelaten worden.
‘Ik ben veel sneller.’
Hoe zit het dan met het stijgende water, wil ik weten. Het is op dit moment heel laag maar het kan meters stijgen.
‘Bij stijgend water ga ik weg. Ik merk dat, ik laat me niet overdonderen. Ik trek me dan terug op land.’
Hij laat zien dat hij goed weet wat er om hem heen gebeurt.
‘En muizen dan?’ wil ik weten. Ik zie altijd zoveel kleine holletjes dat ik me vaak heb afgevraagd hoe die dieren dat doen met hoog water.
‘Dat moet je ze zelf vragen.’
‘Jij laat je niet overdonderen door het water?’
‘Ik ben geen waterkonijn.’
Ik voel me een beetje stom in zijn aanwezigheid want ik laat me wel vaak door het stijgende water verrassen.
Nogmaals vertel ik hem dat ik hem bewonder om zijn snelle rennen en ik zeg dat ik de volgende keer mijn fototoestel meeneem. Misschien wil hij wel op de foto. Tot die tijd moeten we het doen met deze foto van zijn leefterrein.

De muskusrat

2009-10-02T01:45:00.000-07:00

Ondanks het feit dat er veel muskusratten zijn in Nederland, schijnen maar weinig mensen er een te zien. En zeker overdag niet.
Ik was dan ook aangenaam getroffen toen ik dit dier heel gemoedelijk zag knagen aan drijvend gras en takjes, vlak naast een groep eenden.
We komen meteen to the point en hebben het over de cyclus van de muskusrat: voortplanten, gedood worden, voortplanten, gedood worden.
Hij is er laconiek onder: ‘De aanwas van ons is groter dan de vernietiging van ons door de mens.’
Hij laat zien hoe ze leven en zegt: ‘Dit is wat wij doen. Dat kunnen wij niet veranderen.’
We zien allebei de tegengestelde belangen van de muskusrat en de mens. Het is de dualiteit in dit aardse leven.
‘De mens verdedigt zijn land,’ begrijpt de muskusrat, ‘maar wij gaan door met onze leefwijze. We kunnen niet anders.’
Kennelijk heeft dit dier verbinding met soortgenoten en weet hij hoe mensen met ze omgaan. Ik kan dan ook vragen wat hij ervan vindt dat er zo op ze gejaagd wordt en de manier waarop ze gedood worden.
‘Natuurlijk wil je weg maar wij kennen geen angst voor de dood. Het is een eeuwig doorgaan.’
Dit hebben dieren me al vaker verteld en de rust die er van deze constatering uitstraalt, is aannemelijk. Ik hoop dat ik het kan overnemen in mijn denk- en ervaringssysteem.
De muskusrat laat me als laatste ervaren hoe hij intensief bezig is met zijn omgeving en vertelt dat de rust van de avond en de nacht heerlijk is.
Rond dit dier straalt een rust en gemoedelijkheid die ik hoop de hele dag bij me te dragen. Echt een cadeautje, zo’n ontmoeting!

De slang

2009-09-28T03:43:00.001-07:00

De foto van deze slang is gemaakt in Amerika.
Als ik contact maak met hem, laat hij zich vanuit de beschutting zien.
‘Je kunt mij geen kwaad doen?’ vraagt hij. ‘Er is altijd veel paniek als ik me laat zien.’
Ik vertel hem dat mensen vaak bang zijn voor slangen.
Het is even stil en ik voel veel serieusheid.
‘Vreemd …,’ hoor ik dan, ‘Wij hebben meer van mensen te vrezen.’
Hij laat zien dat mensen voor hen wegschieten en daarbij laat hij vooral het wegschietende energieveld van mensen voelen.
Volgens de slang zou er niks aan de hand zijn tussen mens en slang als ieder z’n eigen leven zou leiden.
Hij vertelt zon nodig te hebben en verder wil hij met rust gelaten worden.
Kennelijk geef ik hem het beeld van slangen bij huizen want hij vertelt dat huizen warm kunnen zijn en dat het goed vertoeven is daar.
‘Het is beter bij huizen weg te blijven maar voor meer dieren is de verleiding groot,’ weet hij te vertellen.
Op mijn vraag wat huizen te bieden hebben, antwoordt hij: ‘Eten en warmte. Maar het gebrek aan communicatie maakt dat er niet valt samen te leven. Ik zou wel willen overwinteren in een huis maar het risico is te groot. Je kan eruit gezet worden.’
‘En dan?’ vraag ik.
‘Ja, precies, dan weet je niet wat er gebeurt.’
Ik vraag hem naar zijn aard.
‘Ik ben op mezelf. Ik weet wat er om me heen gebeurt maar ben dan weer graag op mezelf.’ Hij laat zichzelf zien als een dier dat even om zich heen kijkt en de situatie in zich opneemt en zich dan weer afsluit in zichzelf.
Ik wil graag nog even weten hoe het voelt om slang te zijn en ik mag ‘een ritje’ meemaken. Ook nu valt me weer op dat elk dier goed is zoals hij is. Ik mis hier bijvoorbeeld helemaal geen poten. Ik moet er zelfs niet aan denken als ik in dit slangenlijf zit om poten te hebben en boven de grond te moeten gaan rennen!

De welpen

2009-09-28T03:29:00.001-07:00

Het lijkt me leuk om contact te maken met deze welpen.
Ze zijn inmiddels een jaar ouder dan op deze foto.
De voorste welp rolt zich op zijn rug als ik me voorstel. Hij gaat er lekker uitdagend voor liggen.
Iets waarschuwt me dat het niet goed is om verder te gaan met dit contact.
Ik weet niet precies wat en waarom. Waarschijnlijk heeft het te maken met zijn leeftijd en de plaats die hij inneemt of wil gaan innemen in de groep.
Omdat ik inmiddels geleerd heb naar mijn innerlijke stem te luisteren, groet ik deze welp vriendelijk en trek ik me terug.

De dikdiks (2)

2009-09-28T03:21:00.001-07:00

Ik weet helemaal niks van dikdiks en zonder voorinformatie over deze dieren ga ik verder met het gesprek. Ik ga er vanuit dat dikdiks kuddedieren zijn en vraag of ze vrienden maken in de kudde.
‘Vrienden? Er is gelijkwaardigheid, eensgezindheid. Vrienden maken is in hokjes denken. Bij ons telt iederéén mee.’
Ik zit een beetje ‘interessant’ te doen en vertel dat als wij mensen het over een kuddegeest hebben, we het vaak negatief bedoelen.
‘Als de kudde de goede kant oploopt, is er niks mis,’ antwoordt hij. ‘Je moet kijken wie de koploper is.’
Hij vertelt dat zij een eenheid zijn en als ze in actie moeten komen weet iedereen wat hij moet doen.
‘De kracht zit in de eenheid van de groep. Wij weten onze plaats en weten wat wij moeten doen.’
Hij klinkt zo zelfverzekerd dat ik vraag of hij tips voor ons mensen heeft.
‘Oriënteer je. Ken je plaats. Weet wat je plek is in het universum, dan is het leven niet moeilijk.’
Als ik na het gesprek op internet informatie zoek over dikdiks, zie ik dat het helemaal geen kuddedieren zijn! Tot nu toe is de informatie die ik achteraf zoek altijd een bevestiging.
Ik ga dus terug naar deze dikdiks en zeg dat ik gelezen heb dat ze helemaal geen kuddedieren zijn.
‘Als jij iets niet begrijpt, wil het niet zeggen dat onze info niet klopt,’ antwoordt hij. ‘Wij hebben een groepsgeest die fysiekoverstijgend is.’
Hij laat het beeld zien van een paartje waarvan er één over is. Als ik het goed begrijp, gaat zich een netwerk in werking stellen die zorgt dat dit dier weer een partner krijgt.
‘De verdeling van de kudde over het land is om de soort te laten overleven,’ geeft hij door. Daarbij krijg ik het idee dat een kudde makkelijker is op te sporen dan twee dieren.
Ik ben geloof ik een beetje in de war ben dat mijn info van hem niet overeen kwam met wat ik las want ik hoor hem een beetje meelijwekkend zeggen: ‘Je begrijpt het nog niet helemaal …’
Nee, ik geloof inderdaad dat er dingen zijn die mijn pet te boven gaan. Wat voor mooi systeem hebben deze dieren waarvan wij het bestaan niet weten?

De dikdiks (1)

2009-09-28T03:18:00.000-07:00

De dikdiks vertellen meteen niks tegen mensen te hebben.
Ze laten zien snel en vluchtig te zijn als de wind.
Ik merk voorzichtig op dat hun lichaam er best gevuld uitziet.
‘Het gaat om je aard,’ merkt de voorste dikdiks op. ‘Die is licht dus mijn lijf is geen last.’
Als ik opmerk dat ze prooidieren zijn, wordt verontwaardigd gereageerd dat het net lijkt of ze wandelend voedsel zijn.
Ik zie mijn beperkte blik en vraag of ze iets meer van zichzelf kunnen vertellen.
‘Wij genieten van wat de aarde te bieden heeft: warmte, zon, ruimte, geuren, voedsel, een lichaam om te kunnen verplaatsen.’
Ze vertellen dat ze ontredderd zijn als ze alleen zijn. ‘Dat voelt naakt, overgeleverd. Samen opletten is makkelijker dan alleen opletten.’
Als ze leeuwen zien sluipen, weten ze dat die honger hebben. Ze gaan zich dan zo formeren dat ze als groep weg kunnen komen. Ze vertellen ook dat leeuwen niet meer pakken dan ze nodig hebben.
Ik vertel hen dat wij mensen zouden proberen om zoveel mogelijk te pakken.
‘Daar heb je niks aan,’ antwoorden ze. ‘Als je meer pakt dan je kunt verwerken, gaat het rotten.’
De achterste dikdiks is serieuzer dan de voorste en hij gaat verder op mijn vragen in.